Novel & Cerita Quotes About Stress-free

Ngumisi ako at umiling sa tanong ni Katty sakin. "Bihirang tamaan ng stress ang bruhang yan. Tuwang tuwa pag halos di na siya makahinga sa sobranh daming gagawin." Tumango tango si Katty sa sinabi ni Vanessa. I chuckled. Of course nakakaramdam din ako ng stress. Gusto ko rin mag-rant pero kapag kasi alam kong tapos na, hindi na ako makapag rant. Masaya na ako dahil natapos na. Besides, alam ko naman talagang mahirap na kapag nasa Junior year ka na, mas lalo na kapav graduating na kami. Mas maraming gagawin.

Masyadong marami akong ginagawa para makipag-usap sa kaniya. "Huwag ka munang magpakastress dahil malayo pa naman ang second round." Kung sana madali lang ang sinasabi ni Zia ay sinunod ko na siya.

Pagpapaliwanag ko pa sa kaniya habang nireready ang kakainin namin. “Totoo naman. Masiyado nang stressful ang pangyayari that you two need to need to relax and have a date.” Napangiwi ako. Talaga ngang maraming kaartehan ang buhay minsan, ako nga noon walang ganito eh itutulog ko lang.

Pero bakit parang malaking bagay? Napapikit siya, pinipigilan ang sarili na mag-overthink. Pero imposible. Paano siya hindi mai-stress kung mismong boss niya ang nagyaya? At hindi lang basta yaya—kasama pa ang mga salitang, “Don’t think too much. Just let me try.” Don’t think too much pa nga, samantalang ilang araw na niyang iniisip ang panliligaw nito na nagdadala pa sa kaniya ng stress. Paanong hindi siya ma-stress kung palagi niyang iniisip?

“ Uminom ka muna ng juice, para naman may bitamina sa katawan mo. Iba na yung puti mo, parang papunta na sa bangkay.” Sinamaan ko naman siya ng tingin at nag peace sign naman siya. “Charot lang, pero kasi gaga ka. Wala ka na ngang maalaala, stressin mo pa sarili mo. Bobo!” “Wow ah, nakaka encourage ka talaga, pero kasi naman, hindi ko mapigilan. Habangbuhay na ba akong walang maalala?”

Niyakap ko ang aking sarili at tinunga ang alak na nasa wine glass. Puno ng kung ano-anong negativity ang utak ko. Kahit na sobrang relaxing ng paligid ay hindi ko maiwasang mabahala. Lalo na ngayong sobrang misteryoso na sa ‘kin ni Amanda. “Is it really hard to let go of what stresses you out?”

Pagkatapos ay ngumiti siya. "O-Okay..." Alangan namang sagot ko sa kaniya. "And for your information, YOU should do it," he said more like a demand than an encouragement. "Hindi maganda sayo ang naiistress. Lalo na't may tendency ka palang mag hyperventilate kapag na sobrahan na 'yang stress mo. As your friend and a doctor too, it is a lot more advisable to release those stress. Don't let them consume you, baka sa susunod iba na ang kahahantungan mo."

Because. “Nothing,” she mumbled. “I… I forgot what I was about to say.” Mahina itong natawa sa kanya. “And that only means one thing: you needed rest, anak. Kailangan mong magpahinga. Hindi pwedeng mas mauna ka pang magkaroon ng Alzheimer’s disease kaysa sa akin. Masyado ka nang stress sa negosyo mo. Breathe in and breathe out. You need to relax, okay?”

"Aba, kung ako buntis, ipapa-massage ko na lang sarili ko at kakain ng ice cream, hindi yung mag-iisip ng kung ano-ano!" Napangiti naman ako kahit papaano sa sinabi nila. Totoo naman. Bakit nga ba ako magpapaka-stress kung pwede ko namang diretsahang tanungin si Justin? "Okay, fine," sagot ko sa kanila. "Kakausapin ko siya mamaya pag-uwi niya." "Ayan! Ganyan nga!" sabi ni Laica, sabay tapik sa tiyan ko. "Para healthy si baby, walang stress, puro good vibes lang!"

Sinimulan niya namang masahein ang ulo nito. “Kung inaantok ka na, matulog ka na. Huwag mo munang i–stress ang sarili mo masyado. I–shut down mo muna ang isip mo. Hindi ko alam, pero may feeling kasi ako na kayong mga writer ‘di tumitigil ang isip n’yo.” Bahagya itong natawa. “You got that right.”