Quotes About Weakness Novels & Stories

aniya. "Yeah, I don't. But I'm right, right?" Inilihis ni Mia ang kaniyang paningin. "You see, Mia, it's okay to show weakness. It's okay to cry. Not showing weakness doesn't make you strong. It just makes things heavier." For the first time in her life, Mia let her tears fall. Ilang beses niyang ikinurap-kurap ang kaniyang mga mata para mapigilan ang mga susunod pang luha. Naramdaman niya ang paglapat ng mga daliri ni Jacob sa kaniyang baba.

"At kanino ako magbabayad? Sa'yo? Tsk. Ang hilig kasi nilang makialam kaya gano'n ang napala nila. Matagal ka na ring dapat patay kaya lang palaging ang matinong ako ang nakakaharap mo. Pero mas magandang pahirapan ang kalaban mo sa paraang mas masasaktan siya, 'di ba? Your family is your weakness so I took them away from you. What do you feel about that, hmm?" I laughed but not because of amusement. "Do you really think you completely destroyed by that? Hindi ako katulad mo na madaling magpadala sa emosyon. I'm not weak like you. And because you're the weakest here, you're a loser--" Bigla niya akong sinapak sa mukha. "Shut up!! I'm not a loser!!"

naupo ako sa sofa at sumunod naman ito sa akin. "Kung sana nakikinig ka lang sa mga payo ko sa'yo, hindi ka sana nasasaktan ng ganyang kadali. I know na may kanya-kanya tayong kahinaan, pero kung palagi mong inuuna ang kahinaan mo, walang mangyayari sa'yo. Sa mundong ito, lakas, tapang, at talino ang kailangan just to survive," pagpapalakas niya sa akin ng loob.

tanong niya sa wakas. Ngumiti ito nang bahagya. “Because I saw how broken you were last night. And I hate seeing people powerless.” Napatawa siya nang mahina. “So charity case ako?” “No,” mabilis nitong sagot. Ngayon ay tumingin ito sa kanya. “You’re strong. Pero minsan kahit strong people need backup.” Hindi niya alam kung bakit, pero sa sandaling iyon, parang may pader sa puso niyang unti-unting nabasag.

Pinili kong maging ganito hindi dahil sa gusto niya kundi dahil gusto ko at dahil ganito ako kapag nandyan siya. “Nga naman. Totoo ‘yong sinasabi nilang there will always be one person who’s the reason why you’re stronger but at the same time can be the reason of your weakness. Saan ako sa dalawang ‘yon sa buhay mo?” “You’re both,” diretsang saad niya sa tanong nito. Nang wala ka pa ay ang taas-taas ng wall na binuild ko sa sarili ko dahil natatakot akong may papasok na naman sa buhay ko na sasaktan lang ako. Na may papasok lang para bigyan lang ako ng mga alaala pero pagkatapos ay iiwan din naman. I build my self to be a strong woman. A strong woman na walang inuurungang kahit ano. Na kayan

I asked him. Naaninag ko ang saglit na lungkot sa kanyang mukha. "I'm the weakest." Aniya na para bang nabasag ang kanyang boses. Huminga ako ng malalim at hinayaan lang siyang magsalita. "Ako 'yong hindi kayang pumatay sa aming lahat. Ako yung, laging sinasabihan ni Papa noon na kailangan ko maging malakas. But.. I'm fucking soft." He confessed.

Pero siya, maraming beses na niyang ginawa sa'kin. He kept on underestimating me. They kept on doing that to me. They think I'm weak and that I can't handle a complicated situation but they're wrong. I can handle it. I know I can. But they can't see it. They think I'm weak. They think I'm just going to mess up. But I won't... I won't let that to happen. "I will answer you this time."

Ngunit sa kabila ng kanyang malamig na mukha, may isang bagay na hindi niya maipaliwanag sa sarili ‎ ‎The woman she expected to be silent, obedient and weak, ay kabaliktaran sa nasaksihan niya Ngayon ‎ ‎She is naive, she never let herself be down. ‎ ‎“She is not weak,” bulong niya sa sarili. ‎“But weakness is irrelevant.” ‎

mababa at kontroladong sabi niya, “you think it’s that easy for me too? You think I can just sit here and not feel anything?” Napatingin ako sa kanya, naguguluhan. “Kung ganun, bakit mo sinasabi ‘yan? Bakit mo ako tinataboy?” “Because feelings get in the way,” sagot niya agad. “And people like me can’t afford that kind of weakness.” Natawa ako nang mahina, puno ng pangungutya at lungkot. “Weakness? So ako pala ‘yung kahinaan mo? Gano’n?”

Siya na nga itong tinutulungan at inaalala, siya pa itong masungit. “Siguro nga nasanay ka na sa ganiyang buhay mo Sir Xavier pero hindi sa lahat ng bagay kaya mo, wala kang superpowers para kayanin ang lahat. Oo, mayaman ka nga, magagamot ka ba ng mga pera mo kapag nagkasakit ka? O maililigtas ka ba ng mga pera mo? Sige, subukan mong ipahid o kainin ang mga pera mo kung gagaling ka. Hindi naman masamang ipakita mo minsan ang kahinaan mo.” “I’m not weak like you woman, don’t judge me. Kaya ko ang sarili ko dahil ilang taon na akong ganito.” Inis na tiningnan ni Athena si Xavier saka niya ibinaba ang hawak niyang kutsara.