Novel & Cerita Quotes On Unsaid Feelings

Pero napisil ko ang balikat niya. Hindi ko alam kung bakit… pero hindi ko rin siya kayang itulak. “Please,” sunod niyang sabi, mas mahina na. “Huwag mo akong itulak… kahit ngayon lang.” Lumuwag ang yakap niya sa baywang ko. Saka humiga nang maayos. “Don’t make me feel unwanted… like I’m someone easy to leave. Easy to forget.” Parang may gumapang na lamig sa batok ko. Pumasok sa kaibuturan ko.

Tumitig lang si Jade sa mukha ng kaibigan niya kaya naman nagpatuloy lang din si Sheril sa iba pa nitong gustong sabihin. “Mahirap kasing mag-assume, kahit pa sabihin mong nararamdaman mo naman na mahal ka niya, hindi parin pwedeng panghawakan iyon kung wala siyang sinasabi. Totoong may sariling paraan ang mga puso para mag-usap at magkaunawaan. Ang dalawang taong in love kahit hindi sila mag-usap verbally pwede silang magka-intindihan. Pero katulad nga ng sinabi ko, mahirap umasa,” simula ni Sheril.

Lahat, naka-loop sa isipan ko parang sirang plaka na ayaw tumigil, parang endless playlist na stuck sa repeat button. "I'm just trying to figure out how to be around you without wanting more than I should." Putangina. Putangina talaga. Anong klaseng line 'yun? Anong klaseng paraan ng pagsasalita 'yun na parang nag-confess siya ng feelings pero hindi rin? Parang hinihila niya ako palapit pero binibigyan niya rin ako ng sapat na space para tumakbo kung gusto ko? Parang sinasabi niya lahat ng gusto kong marinig pero walang actual pressure na kailangan kong sagutin ngayon, bukas, o kahit kailan? Parang he was laying his heart bare pero respecting my boundaries at the same time?

"Alam mo ba iyong quote na... If you love love someone, you must learn to let them go." Natawa ako. "Anong kagaguhan 'yan?" "Tsk... I'm serious here..." "Oh ano nga ang tungkol do'n? Mahal mo siya kaya iniwan mo?" Nakita kong tumango siya kaya mabilis akong napailang, hindi sang-ayon sa sinabi niyang quote. Kasi naman, kung mahal natin ang isang tao, bakit iiwan natin? Hindi ba nila alam na masakit ang maiwan? Oo, nagegets kong depende pa rin sa sitwasyon pero hindi ko pa rin matanggap.

Sinusubukan ko rin na huwag mapaghahalataang gising dahil gusto ko marinig lahat ng sasabihin niya. Suminghap ito. "I don't have any intention to confess my feelings. But how? Ayokong itago 'to kung ang tanging intensyon ko lang ay ang kalimutan ka. Kung kakalimutan man kita, it could be I want to or I have to. How funny is it right, Mara? My friends like—love you and so do I. How did you do that? Paano mo nagawang paibigin ang mga kaibigan ko na dati lang ay kinain na ng bitterness?" Ramdam ko ang lungkot sa kaniyang boses habang nagsasalita. Ramdam na ramdam ko ang lungkot at pangungulilang naglalaro sa emosyon niya.

Hindi gaya ng mga pahiwatig ng malisyosang si Jackie. Well, gano'n naman talaga. We cannot expect the people we love, to love us back. Karamihan ng paghanga at atraksyon ngayon ay hindi nasusuklian. Unrequited ba? *****ART***** "Miss, dito 'yan!"

Mariin niyang pinunasan ang mga luha sa muka niyang nawalan nanaman ng emosyon, saka walang buhay na ngumisi. “Be ready, Honey, dahil ngayon, wala na talaga akong pakialam sa mararamdaman mo, I still love you tho.” _____ Facebook Page: Ivy Loud Stories Instagram: @ivy.loud Twitter: @I_Loud_ Wattpad: @IvyLoud

Masaya pa talaga siya. "'Yon nga eh! Hindi ko alam kung mahal ko na ba siya o hindi" naguguluhan kong sabi. "Aish! Sige, isa-isahin natin ang mga feelings ng tao kapag in love." Napakunot noo ako.

Bakit parang hindi siya naiilang 'man lang? "Why so?" "Because some people do not need anything to motivate them, such as comforts, uplifting remarks, or inspiring quotations. Some people simply want a hug. There are no words to say, only hugs will do." Natigilan ako at napatitig lang sa kanya dahil sa sinabi niya. Parang ngayon ko talaga naramdaman ang lahat-lahat ng pagod na nararamdaman ko.

Kahit na nilinaw niyang walang involved na feelings ay pakiramdam ko imposible. Hindi na ulit kami nag usap tungkol sa pag alis ko. Ang tanging pumipigil sa akin na umalis ay ang nararamdaman ko para sa kanya. Nakakapanghina iyon at parang nawawala ako sa aking sarili. I lack better judgement these past few days but I don't mind. Lalo na pag naaabutan ko si Lance na nanonood sa akin sa gitna ng busy niyang opisina. Halos mabitiwan ko ang mop tuwing nakikita ko siyang nakatitig sa akin