Quotes On Unsaid Feelings นิยาย & เรื่องราว

Walang-wala sa hinagap ko na ito pala ang plano niya. "I-i don't have anything to say!" Kinikilig kong wika na parang gustong tumili. Ganito pala ang feeling ng napakaimportante mo sa taong mahal na mahal mo. Iyong feeling na para kang prinsesa, not just this time but often, especially when our monthsarry comes. Kulang na lang ay magtatalon ako sa sobrang saya. "I can't explain what I have to feel now." Dagdag ko na kumikislap ang mga matang tumitig sa kaniya. "Thank you so much , for all of this!"

"May natitira pa rin silang pagmamahal sa'yo." "Hindi mo masasabi 'yan kapag nalaman mo ang nakaraan ko." "Ano nga ba ang nakaraan mo?" "Some memory can never be shared with anyone because they're unexplainable." Umiling siya. "Hindi ka lang handang ibahagi sa iba." "Nobody cares so there's no point of sharing it." "God hears you. Take time to pray." Ngumiwi ako. "Sakristan ka ba?" "Hindi."

At ngayon, hindi na siya papayag na mawala ulit ako. Para akong hinihigpitan ng invisible chain sa leeg. Gusto kong magsalita, pero wala akong masabi. Wala akong sagot. Wala akong nararamdaman na dapat kong maramdaman sa isang love confession. At iyon ang mas nakakalito. Bakit hindi ako makaramdam ng kahit ano?

Hindi ako sumagot agad. Kasi kahit anong itago ko alam niya na. “…Partly,” sagot ko sa huli, honest. Tumango siya, tinanggap iyon nang walang kahit anong reaksyon na magpaparamdam sa akin na mali ang nararamdaman ko. “You don’t have to explain,” sabi niya, kalmado, “feelings don’t disappear just because we want them to.”

Noong bata pa ako, I used to think na kapag umulan sa araw na namatay ang isang tao, ibig sabihin, may nalulungkot somewhere. Maybe heaven. Maybe the universe. Maybe yung mga taong hindi marunong magsabi ng I love you habang may chance pa. I always thought that if I were the one to disappear someday, I hoped it would rain. So maybe, just maybe, the rain could wash away everything I'd leave behind. The guilt. The regrets. The words I never had the courage to say.

Napahawak pa ito sa bibig habang kunwaring nagbibiro. "May kasabihan nga, absence makes the heart grow fonder." Bigla itong nagpanggap na nagulat. "Ay, naku! Mali yata ang nasabi ko." Nagkatinginan ang ilang tao sa paligid. Halatang alam ng lahat ang ibig nitong sabihin. Bahagyang ngumiti si Ashley ngunit hindi itinanggi ang pahiwatig. Mas lalo namang lumakas ang loob ni Tita Lourdes.

saad ni Chelsea kaya napatawa lang ng bahagya si kairo " ano naman masama, masaya kaya yon, eh kasi naman ayaw niyo ako samahan kaya yung mga bata na yung niyaya ko" nakangusong sagot ko sa mga ito "dali na kasi! " pagpupumilit ko sa kanila "no way! " sabay na sagot ng dalawa. Napanguso nalang ako sa inasta ng mga ito -,- Qoute: love is unpredictable, and sometimes it can blind you

Hindi maaari. "Huwag ka na ring in denial pa, Avi. Halatang-halata, kitang-kita ko. You already have feelings for him. Mahal mo na siya, Avi. Natatakot ka lang tanggapin dahil natatakot kang masaktan ka niya. But pain is part of love, always remember that!" sambit nito na parang isa itong Psychologist at hindi isang Physician. "Pero hindi ako sanay sa mga ganitong emosyong nararamdaman ko, Hope. Hindi ko alam kong paano ko ito irere-enact."

Pero mapipigilan ba talaga ang feelings? It's like a disease. A chronic illness without remedy. Pumikit ako at huminga nang malalim. Hindi ko alam ang sasabihin o gagawin ko. Naramdaman kong tumayo si Marc kaya dahan-dahan akong dumilat. I saw him walking to my direction without leaving his eyes on me. Titig na titig siya sa akin at hindi ko rin mapigilan na titigan siya pabalik habang papalapit siya.

Yon nga ang sabi sa isang quotes na nabasa ng dalaga. "It is better to love and to be loved than to have never loved at all." “Pero bat ganon?” “Bakit tila yata masheeeket?”