Quotes On Unsaid Feelings นิยาย & เรื่องราว

Halos maluhang wika ni don Emilio “I think kailangan mong mag thank you kay Elaine, Dad dahil sa matapang niyang pag amin ng feellings niya, kung hindi siguro'y forever single nalang ako.” Sagot nitong kaylawak ng ngiti at tila inaalala pa ang naganap na iyon “Oo nga hijo mabuti nalang at hindi siya gaya mong mahina ang loob. Ang pagco- confess ng feellings ay hindi naman masama kung minsan nga ay nakakatulong pa ito.”

Dagdag ko pa nang magtama ang aming mga mata. "Million feelinhs but zero words. Honestly, shame on me when I choice feelings than love. Nahihiya na akong humarap sa iyo, at wala na rin akong makapang salita na sasabihin. Nakahihiya."

Si Carolina, nagpadala ng sunod-sunod na bagong mensahe. Agad akong nagpaliwanag kay Carolina: "Hindi, ibig kong sabihin gusto ko ang mga lalaki. Kung gusto mo ako, hindi ko kayang suklian ang feelings na yun! Mas mabuting tapusin na ito agad para makapag-move on ka!" Habang hindi ko maintindihan kung bakit gusto ako ni Carolina nang sobra, alam ko kung gaano kasakit ang magmahal ng taong nakikita mo pero hindi mo makakamot kailanman.

sinserong saad nito. “Mukhang may hindi ka nakukwento sa akin ah?” natatawa kong tugon kaya maikli siyang natawa. Madalas kasi kaming magkwentuhan noon tungkol sa kanila ni Louise at base sa mga nakwento niya noon ay wala naman silang malalim na pagtatalo. “Sinasabi ko lang naman, hundred percent kasi gano’n naman talaga ang mangyayari. Unrequited love is one of the painful love you’ll ever felt.” Napatango ako sa sinabi niya.

I sighed. "Hindi ako inaantok.. May naiisip ako." sabi ko. "Ano na naman?" aniya sa matabang na boses. "May nabasa akong quotes kay pareng g****e. At sa tingin ko bagay iyon sa'yo?" saad ko. Tumango siya. "Then, share it with me." aniya na agad kong sinunod. "Lahat ba ng Single, malungkot na? Bakit lahat ba ng taken masaya?

May mga bagay na hindi mo sinasabi—not because they aren’t real, and definitely not because they don’t matter, but because the moment you give them a voice, you lose the ability to control what comes after. Words have a way of making things permanent, of turning something you can still deny into something you’re forced to face. And right now, standing just a few steps away from Adrian Del Rosario, I could feel every unsaid word pressing in on us, filling the space between us with a tension that was too heavy to ignore but too dangerous to acknowledge.

Parang huminto ang mundo ko dahil sa narinig ko, hindi pwede! Hindi pwede! Tangina naman! Tuluyan na akong nakaluhod sa sahig at hinayaan ang sariling maiyak sa gitna ng maraming tao. "I'm not perfect and I'll never be, but I do love you with all my heart. I will love you until I die, and if there's a life after that, I'll love you then. So please don't doubt my feelings for you." "N-no... My love... N-no! No!" ——-

Kung hindi ko 'yon sana ginawa, walang ganitong mangyayari. "Hindi mo naman mapapatunayan sa isang tao na wala ka nang nararamdaman sa pamamagitan ng isang halik. Walang malisya? Sabihin nating sa 'yo, oo, walang malisya pero sa taong 'yon... higit pa rin 'yong umaasa. May natitira ka pa ba kahit kakarampot na pagmamahal para sa kaniya?" aniya. "Sorry talaga, hindi na 'yon mauulit," sambit ko. Bumagsak na ang luhang kanina pa nagbabadya, hindi ko na ito nakayang pigilan pa.

May mga karatula roon tungkol sa buhay—samantalang sa kabilang banda naman ay may bamboo installation, dalawang swing na may mga quotes naman tungkol sa pag-ibig. 'Hindi ka na mag-iisa, kasama mo na ako.' "Ang pag-ibig na takot mawalan ay nagiging tanikala; ang pag-ibig na marunong magtiwala ay nagiging daan," sabay naming bigkas ni Nathaniel. Napatingin ako sa kaniya. Siya naman ay nakatitig pa rin sa quote, seryoso ang mukha, parang may sariling iniisip. Maya-maya, bumaling ang tingin niya sa akin.

“Hindi ko ito mahahanap. Gumagabi na. We need to go back.” He chuckled darkly at me. “What does it say?” Nagpakawala ako ng malalim na hininga. "The final gift answers only to something unspoken… something closer than words.” Tumaas ang isang gilid ng labi niya. “Exactly, Thalia. Something unspoken. Kanina pa ako naghihintay. You made me bored,” maladramatic niyang sabi. “Something unspoken? Closer than words?” pag-uulit ko sa hint. My brow was furrowed, but then I saw him looking at my lips.