Quotes On Unsaid Feelings นิยาย & เรื่องราว

Hindi na niya napigilan pa ang sarili. Naguguluhan siya sa mga ikinikilos nito. Hindi naman siya manhid pero ayaw niyang bigyan ng kahulugan ang ginagawa nito hangga't maaari. Ika nga sa kasabihan, words without action are meaningless but actions without words are confusing. At iyon ang nararamdaman niya ngayon. "Because I like you Mari…" Sagot nito na lalong nagpakulo ng kanyang dugo.

"Bakit mo nasabi 'yan? Binabawi mo ba 'yong sinabi mong nagseselos ka at gusto mo'ko?" Nakaramdam ako ng pagkailang no'ng binanggit niya ang salitang gusto ko raw siya. Ewan ko ba, pero feeling ko lumaki ulo niya dahil do'n. "Hindi sa gano'n. Ang sakin lang, kalimutan mo na lang 'yon. Wag mo akong isipin, wag mong isipin ang feelings ko." dahan dahan ko siyang nilingon, "Kasi kaya kong walain 'to sa lalong madaling panahon. Mabilis akong makalimot agad ng feelings once na ma fall ako sa isang tao."

Napailing ako bago tuluyang natawa. Hindi iyon masayang tawa. Hindi rin iyon tawang puno ng galit. Isa lamang iyong maikling tawa ng isang taong nakarinig ng isang bagay na wala nang saysay para sa kanya. “I don't need your explanation.”

"Hinding hindi kita tatalikuran Serenity pangako yan. Kahit gaano katagal, maghihintay ako na matutuhan mo akong mahalin. Alam kong mahirap paniwalaan, pero matagal na kitang mahal alam kong mali dahil bata ka pa pero anong magagawa ko? Nagmahal lamang naman ako eh at huwag kang mag alala no pressure hindi kita pipiliting mahalin ako agad agad dahil ang gusto ko ay mag kusa. Gusto kong kusa mobyang maramdaman sa puso mo, hindi dahil sa mahal kita, at lalong hindi dahil sa nangyari sa atin." "Salamat Stan, salamat dahil laging ikabubuti ko ang inuuna mo. Huwag kang mag alala darating ang araw na kusa mo nang mararamdaman ang laman ng puso ko. Hindi na kailangan na ikaw ang mag sasalita, na ik

Napatango-tango lang ako habang nakikinig sa kaniya. He told me how close they are he even thought the possibility of being together. Tama naman daw siya... "The truth is, we didn't share the same feelings—unrequited love, if that's what they called it. Nakakatawa lang, because this thing works in movies and books, and then I realized it was all fiction" He whispered the last word but I heard it so dàmn well. Inilinga ko ang aking ulo para masilip siya kahit konti, nakatitig lang ito kung saan at malalim na nag-isip.

Sigaw ng isip ko "Mga ganung tao, feeling ko magkakapamilya sila kapag 40 na sila, kasi masyado silang seryoso sa buhay ang daming gustong marating. Yun bang uunahin ang lahat na pangarap at ichachapwera yung lovelife, celebrity yarn?" Sabi ni Veyra. "Tulad nong mga artista yung iba lagpas 40 na pero wala pang asawa't anak!"

I mean minsan niya nang nakita ang Dad niya na awayin ako kaya ayaw na ayaw ko siyang nakakarinig ng mga ganito. "Of course not, anak. I was just telling your tito that love is unexpected. You can't tell if it's love if you don't feel it with your heart.. hmm?"

Napangiwi na lang si Eros at hindi na tinugonan ang mga sinasabi ni Shawna. "Pero ang point ko kasi, paano magkakaaminan ng feelings ang dalawang bida natin kung wala namang hint na mayro'n nga silang naramdaman sa isa't isa." Pinagpatuloy ni Shawna ang pagsasalita. "Walang something na...tawag nito...walang romantic gestures! Ayo'n!" "Alam ko na." Biglang ma ideyang pumasok sa isip ni Shawna. "Manonood tayo ng romance films!"

“Let’s enjoy this rollercoaster of life, okay? Sa edad natin, hindi na natin kailangang ma-pressure. Hindi na natin kailangang makipag-sabayan sa iba para lang masabi na in love tayo. All I need is you. Sapat na ‘yon, okay?” Hindi n’ya alam kung anong sumagi sa isip n’ya at nasabi niya ang mga bagay na ‘yon. Kung siya mismo ang huhusga sa litanyang ‘yon, marahil ay kanina pa siya napangiwi dahil tulad nga ng sinasabi ng ilang direktor, “the script is poorly written”.

It looks like I have no choice but to rub her wounded heart to make her realize what she wants will never happen even in her dream. "Sabihin mo na lahat para maitaboy ako pero hindi ako kahit kailan titigil, Aira.. Hindi kita susukuan.." Saka siya umalis bago pa man ako makaganti. Yamot akong bumalik sa pwesto ko at ininom ang natitirang laman ng hawak ko. I somehow understand Margaux.. How can we unlove someone by forgetting them? Just as how can we unhear a song that we love?