Novel & Cerita Quotes On Water And Life

At agad na sinaulo ang kanyang sinabi. "Nararapat lamang na uminom ka nang tubig. Kunin mo ito, nang sa gayon ay bumalik ang lakas mo, dahil panigurado kakailanganin mo iyan mamaya." sabi niya sakin. Mabilis ko namang tinanggap iyon, at ginantihan niya naman ako nang isang ngiti. Tunay ngang dalisay ang puso nang isang Diyosa Ng Tubig, hindi ito pwedeng mabahiran ng kasamaan, dahil dito kumukuha nang buhay ang maraming nilalang.

“Huwag kang ganyan. Ang daming naiinggit sa’yo—luxurious life, handsome husband.” Ngumiti si Czarina, pero may lungkot sa mata. Totoo, marami siyang nakuha sa pagpapakasal kay Damion—pero marami rin siyang nawala. Minsan, kapag tumitingin siya sa salamin, parang ibang tao ang nakikita niya. “Zari? Ba’t tahimik ka?” Nagbalik siya sa sarili at huminga nang malalim. “Life is like drinking water. Ikaw lang ang nakakaalam kung mainit o malamig.”

Does he deserve this woman? Alam niyang walang magandang mangyayari kung sakaling manatili ang dalaga sa kanya. Alam din ng dalaga na puro kapahamakan lang ang dala niya rito, pero bakit? Bakit kailangan niyang pahalagahan ang taong pwedeng maglagay sa kanya sa kapahamakan? "You are the water to me, Audry, that I need to keep me alive in this world. You can live without me but I can't live without you. I will die too," bulong niya.

Life is too short to worry about petty things. Enjoy every moment of it, for there is nothing most certain in this world but death. Iyon ang nabasa ni Kate na mga life qoutes sa internet, at iyon din ang iniisip niya buong magdamag, kasama na ang mga sinabi ni Leann sa kanya. She will not be moved by that mere threat. She decided to give Niu a benefit of the doubt since she haven’t talked to him yet.

sunod kong turan habang inaabot ang bottled water na nasa bandang harapan ni Denver. Ang mga mokong na 'to, wala man lang sa kanila ang nakaisip na mag-offer ng tubig. "May ginawa ba siya sa'yo?" Zach asked coldly. "Wala naman," saad ko bago buksan ang tubig. Sayang nga eh. Mukha pa naman siyang yummy. Nasamid tuloy ako dahil sa naisip ko. Ang halay mo, brain. Errrr... Maghulos-dili ka nga!

Hawak ko ang sariling dibdib. "Water! Water please!" sabi naman nila para mapainom ako ng tubig. It's like my world turned upside-down, sa isang iglap, hindi ko akalain na ganito pala kagulo ang buhay ko. Mula sa aking nakaraan, hanggang sa aking patutunguhang distinasyn, nakakabit pa rin sa akin ang kamalasan.

Sabay punas ko sa luha ko. "Hmmm...." Habang nag-iisip ng sasabihin sa'kin. Hindi na rin ako nagsalita at hinintay ko lang ang sasabihin niya sa'kin. "Ah, ito Adi maganda 'to." Sabay ngiti ng malapad sa akin. "Cry, forgive, learn, move on, and let your tears water the seed of your future happiness it was quoted by Steve Maraboli." Somewhat it made me calm.

At sa kabila ng lahat, unti-unting namamatay ang bulaklak. Napangiti ako, ngunit walang saya roon. Parang isang kuwento na paulit-ulit na isinusulat ng tadhana. Mahalaga ang araw at tubig sa isang halaman. Ngunit higit sa lahat, kailangan nitong makahinga. At hindi ito mangyayari kung palagi itong nakatago sa anino. Naputol ang pag-iisip ko nang maramdaman kong may presensyang nakamasid.

Humarap uli sa akin at sinabing "You know, Talya, someone once told me, The world is circled around, so the course of human life might go round and round until your breath ends.." Marahil ay tama siya "Fermiamo questo dramma inutile; stiamo solo prendendo in giro noi stessi ( Let's stop this pointless drama; we're just fooling ourselves.)" ang sabi ko

Dahil sa ngiti at halakhak ng mga anak niya ay pansamantala siyang nakalimot. "Isa lang ang napatunayan ko. Hindi lang si Shawn ang lalaki sa mundo. Hindi ko dapat siya iniiyakan. Hindi ko dapat sinasayang ang oras ko sa pagmumukmok. Dapat pag tuonan ko ng pansin kung paano sumaya. Sumaya kasama ng aking mga anak." seryosong sambit ni Harah. Naalala ni Harah ang isang quotes na nabasa niya. Sabi roon: "Expect trouble as an inevitable part of life and repeat to yourself, the most comforting words of all: This, too, shall pass." –Ann Landers