Rainy Season Quotes 소설 & 이야기

Sarkastiko muling sambit ni Jam at tumingin sa kaniya. Napalunok si Rain, may mga salitang gustong sabihin ngunit mabilis na pinigilan ang sarili. “Wala ka ng pakialam doon, kung ito ang tinitirhan ko… ano naman sa’yo? Sabihin mo, ano ba ang dahilan mo bakit nagpunta ka rito? Kung lalaitin mo lang ang lugar kung saan ako nakakapagpahinga, umalis ka na lang.”

At sa ilalim ng walang tigil na ulan, sabay kaming nagpaulan, mahigpit na nakayakap sa isa’t isa. Pagkatapos naming maghiwalay ng yakap, mabilis niyang hinablot ang tie ko, siniil ang labi ko kaya walang alinlangan din akong tumugon sa halik niya. I held her face gently and kissed her deeper under the heavy rain. In that moment, it felt like heaven. Sometimes, when life brings the hardest storms, someone comes... not to stop the rain, but to bring peace inside you.

sabi nito sa isip, bago tahimik na umalis at naglaho sa kadiliman ng gabi sabay ng pagbagsak ng ulan—mabilis at malakas, parang buhos ng lahat ng damdaming matagal nang kinimkim. Sa hardin.. Tumakbo silang pareho sa veranda maingat na naikubli lahat ng dokumentong hawak, nagtatawanan, basa ngunit masaya. "This rain is really such a mood killer—no warning at all," sabi ni Lemar habang tinatakpan ang ulo ni Jill gamit ang kanyang jacket. "Maybe it’s life’s way of reminding us that some things are out of our control," sagot ni Jill habang humahabol ng hininga.

Basang-basa ang laylayan ng coat niya—malamang inabutan ng ulan. "Flooding again along 5th Avenue," maikling sabi niya habang tinatanggal ang wristwatch at pinupunasan gamit ang tissue. "Rainy season na po. Hindi na dapat surprise." Tumingin ito sa kanya. Deadpan. "You seem to enjoy commentary." "Only when it’s raining and I’m still stuck at work." Napatingin si Seiichi sa printer, then sa kanya. "About the ramen... You could’ve at least left the spice packet."

Hindi ako magkakamali na siya ang naghatid kay Sheena rito. Sa puntong ito nakatayo lamang ako habang hingal na hingal at napalunak. Pero parang wala na yata akong laway. "Kakaalis lang nila. Pinagod mo lang ang sarili mo for nothing." sabi ni Rain. He insulted me. Nakatingin lamang siya sa akin na parang nang iinsunto. "Kung sa movie. Darating ka kapag tapos na ang laban para mag rescue. Kung saan hindi ka na kailangan sa eksena." singhal niya sa akin.

Noong bata pa ako, I used to think na kapag umulan sa araw na namatay ang isang tao, ibig sabihin, may nalulungkot somewhere. Maybe heaven. Maybe the universe. Maybe yung mga taong hindi marunong magsabi ng I love you habang may chance pa. I always thought that if I were the one to disappear someday, I hoped it would rain. So maybe, just maybe, the rain could wash away everything I'd leave behind. The guilt. The regrets. The words I never had the courage to say.

Akala ko ba ayaw niya kaming mabasa ng ulan? "Hindi sa lahat ng pagkakataon kailangan mo ng kasangga Ain. Hindi sa lahat ng panahon kailangan mong tumakbo at magtago. You shouldn't be afraid of everything especially the rain, cause we can't have rainbow without having it. It's like love, you can't have love at all without a little pain." mahabang paliwanag niya.

"Maraming salamat. Hindi ko aakalaing nandidito ka rin." "I just want to make sure na meron kang karamay. I know how it feels to be lonely," paliwanag niya. Muli naming nilusob ang ulan at tumakbo patungo sa waiting shed at saka sumilong. Umupo kami sa isang bangkong yari sa kawayan at saka pinunasan namin ang aming basang katawan. "I just realised that rain is the most wonderful thing on earth," sambit niya na hindi pa rin kumukupas ang ngiti.

Hindi ko inaasahan na after the rain, may maganda talagang pangyayari. ///

Tuloy tuloy na naglakad ako palabas at hindi ko mapigilang hindi mapahikbi ng lingunin ko ang buong bahay. "Ang bahay na ito ang saksi ng paghihirap at pagtitiis ko makasama lang kita" Tila nakikisama ang panahon sa hinagpis na nararamdaman ko dahil bigla na lang bumuhos ang ulan. Kahit alam kong mababasa ako ay hindi na lang ako nag abalang sumilong sapagkat hinayaan ko na mabasa ako ng tuluyan. They say rain is just a disgiuse when someone is crying, but for me it is my comfort right now.