Refuge Tagalog Novels & Stories

Hindi nagtagal ay umalis ang nars at humarap sa kanya ang babae. "Gising ka na, sweetie." Sabi ng blonde na babae, may malambing na ngiti sa kanyang mukha. Umupo si Clarice, mukhang maingat sa sitwasyon at sa kanyang paligid. "Sino ka?" "Ako si Beta Carrie. Ako ang responsable sa pag-aalaga sa mga refugee sa pack na ito. Trabaho sana ito ng Luna, pero wala tayong Luna. Pa."

Mabuti na lang at sa loob siya nagdaan at nagdahilan sa mga ito na gagamit muna ng CR bago umuwi. "Let's go. Baka matrapik tayo sa daan," aya ni Miguel at binukasan na ang pinto ng sasakyan. "Salamat po tita, tito." Naglahad si Miguel ng kamay para magpaalam na. Inabot naman ng mag asawa iyon at bumulong din ng pasasalamat.

,i am so damn scared that i might be stuck in here at hindi na makabalik pa, mahirap mag isa sa dilim na ang tanging naririnig mo lang ay ang boses at iyak ng mga taong paulit ulit nakikiusap na bumalik ako, how i wish they knew that i want to wake up and come back as much as they want to but shit i just couldn't, i can not find the way back. All i could do is to hear them begging and crying, feeling their love for me but no matter how i tried to give them the signs that i can hear them ay wala, no matter how i scream my lungs out hindi nila naririnig, i am losing my shits damn it i am missing them so much specially my baby but i can not do anything but to cry and pray na sana ibalik na ako

"You can't do this to me! You can't just throw me away, Alastair! You can't---" "I can, Tiara. I am telling you, I can." And with his sharp stare, he looked up and stare at the the woman's eyes, and said, "Huwag mong hintayin na maubos ang pasensiya ko, Tiara." May pagbabanta sa kanyang boses at tila nakuha naman iyon ni Tiara dahil nakita niya kung paano ito lumunok nang dahil sa kaba at takot.

Pero anong meron sa likod ng nagtataasang halaman na to? “Ito ang tinatawag na Maze Garden, maraming daang pasikot sikot. Ang sabi nila kapag sinubukan niyo raw ng partner mo ang hanapin ang isa’t isa at nagkatagpo kayo ibig sabihin kayo raw talaga para sa isa’t isa. Sa pintuan na yan kayo maghihiwalay.” Paliwanag niya naman sakin. “Naisipan mo rin bang gawin yun?”

“Qui habitat in adjutorio Altissimi, in protectione Dei cæli commorabitur. (He that dwelleth in the secret place of the most High shall abide under the shadow of the Almighty.) Nagpatuloy ito sa paghalakhak. “Nagdarasal ka? Sa tingin mo ba may magagawa ang pagdarasal 'yang Diyos mo kapag binawian kita ng buhay ngayon?” “Dicet Domino: Susceptor meus es tu et refugium meum; Deus meus, sperabo in eum. Quoniam ipse liberavit me de laqueo venantium, et a verbo aspero. (I will say of the Lord, He is my refuge and my fortress: my God; in him will I trust. Surely he shall deliver thee from the snare of the fowler, and from the noisome pestilence.)”

“Pati calling card gold-plated pa.” “Putek! Big brother pala ‘yun!” napamura si Kim, halos mahulog ang bag sa sobrang excitement. “Ang lalim naman magtago no’n? At hindi ka pa n’ya kilala? Aba, ibig bang sabihin, hindi pa sapat ang kasikatan mo dito sa lugar ng Manila?”

Naiiling niyang wika. "Sweetheart kung ano man ang iniisipi mong kakaiba diyan.Dismissed it, iyong dati kasi na tinitirahan na dampa nina Mama Dhalia. Pinatayuan ko na i ng malaking bahay, hinihintay ko lang bumalik si Lola Ofen doon. kaso, ayaw na niyang iwan sina Lola Devi at Lino, naiintindihan ko naman iyon. Mas nasanay na siya rito kasama si Zeki. Sana maikunsidera mo bago ka sana bumalik sa Maynila na mapasyalan mo iyon kasama ka at ng anak natin."

tumalikod na ako kay tanda at umalis na at napatigil ako sa bigla niyang pagsalita ulit. "It's not just I want you to forget what happen between you and Kosuri. I'm also protecting you from the gang. Makakasama mo rin naman ang tatlo mong kaibigan."mNagpatuloy na ako sa aking paglalakad at inabot nung katulong sakin ang pantagtag ng hang over. Philippines.. Philippines.. Philippines..

Yuhei’s POV May mga lugar na akala mo ligtas. Hanggang isang araw, gigising ka na lang na wala na pala. Safehouse ang tawag ni Elijah sa lugar na ‘to—isang lumang bahay sa gilid ng bundok, napapalibutan ng puno, tahimik, halos parang abandoned. Pero habang nakaupo ako sa sahig, hawak ang sugat sa braso ko, isang bagay ang malinaw sa isip ko: