Novel & Cerita Regret

ฉันพยักหน้า “ถ้ามันเป็นอดีต อย่าคิดว่าตอนนี้เราพลาดสิ แค่เคยพลาดก็แค่เคย ตอนนี้มันปัจจุบันแล้ว สิ่งพลาด ๆ ที่ผ่านมา ก็แก้ไขมัน ให้มันเป็นบทเรียน ให้มันเป็นบททดสอบ ทดสอบให้เราแกร่งขึ้น แกร่งจนเราจะไม่มีวันพลาดอีกในอนาคต” “หวานง่าย ง่ายเองหวานไม่น่าเลย” “คราวหลังก็ยากซะสิ บางทีคนเราง่ายยากก็ไม่เกี่ยวกันหรอก ไม่ผิดด้วย คนเรามีความรู้สึกไม่เหมือนกัน ไวต่อความรู้สึกไม่เหมือนกัน เช่นคนหัวเราะง่าย คนตกใจง่าย คนร้องไห้ง่าย แต่บางคนไม่เป็นแบบนั้น มันไม่ผิดนะ มันก็

เธอไม่เลือกที่จะเรียกรถกลับห้องแต่เธอเลือกที่จะเดินไปเรื่อยๆ เพื่อทบทวนในสิ่งที่ผ่านมาทบทวนเรื่องราวของความผิดพลาดทั้งหมดที่เธอยอมให้มันเกิดขึ้น ตอนนี้เธอไม่ต้องการเจอหน้าใครขอแค่ได้อยู่กับตัวเองได้คิดถึงสิ่งที่เธอเคยพลาดให้โอกาสคนที่ไม่สมควรได้มันทำให้เธอยิ่งเสียดายเวล าในชีวิตที่เสียไป ถ้าเธอไม่ให้อภัยเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่เขานอกใจเธอทั้งคู่คงไม่รู้สึกผูกพันมาจนถึงทุกวันนี้

It’ s so hard to forget (มันยากเหลือเกินที่จะลืม) Kataku musunda sono musubime wa (เชือกที่มัดอยู่ระหว่างเรา) Yeah so hard to forget (มันยากเหลือเกินที่จะลืม) Tsuyoku hikeba hiku hodo ni (ยิ่งฉันพยายามจะดึงมันมากเท่าไหร่) You and all the regret (เธอและความเสียใจทั้งหมด) hodokenaku natte hanare renaku natta (ฉันก็ยิ่งไม่เข้าใจมันเท่านั้น ฉันก็ยิ่งหลุดไม่พ้นจากมัน) Ima wa tsurai yo sore ga tsurai yo

"มาร์ค่ะ...มาถึงขนาดนี้แล้ว ในเมื่อใจคุณไปอยู่ที่เด็กคนนั้น จะมาแบ่งเศษเสี้ยวหัวใจไว้ให้พิมพ์ พิมพ์ว่ามันไม่โอเคสักนิด หากคุณไม่พร้อมที่จะแต่ง เราก็หยุดวันไว้ตรงนี้เถอะค่ะ ดีกว่าฝืนเดินต่อแต่ไม่มีความสุข ขอบคุณสำหรับที่ผ่านมา" เธอทั้งพูดทั้งสะอึกสะอื้น ร้องไห้ปิ่มจ ะขาดใจ ส่วนมาร์คัสเขายังรู้สึกดีกับพิมพ์รดา ยิ่งเห็นคนตรงหน้าร้องไห้กับการกระทำของตนยิ่งทำให้เขาพูดคำว่าขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนพิมพ์รดาทนฟังไม่ไหว เธอวิ่งออกจากบ้านมุ่งหน้าไปที่รถของตนแล้วเคลื่อนตัวออกไปทันที