Novel & Cerita انتقام

ชายหนุ่มตอบกลับอย่างยียวน จนกันธิชาแทบอยากจะตะกุยหน้าให้สาสมกับความคับแค้นใจ แต่พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ไว้ในใจสุดฤทธิ์ “แล้วมันเมื่อไหร่ ฉันต้องทุกข์ทรมานไปถึงเมื่อไหร่กันคุณปรเมศวร์”

พิมพ์นารินครางประท้วงทั้งน้ำตาที่รื้นขอบตาด้วยความทรมานจากความต้องการที่พุ่งสูง สะโพกมนพยายามขยับรั้งเข้าหาเพื่อหวังให้เขาเติมเต็มช่องว่างที่อ้างว้าง แต่นายพรานหนุ่มกลับกระตุกยิ้มร้าย เขาอยากให้เธอจำรสชาติของการรอคอยและความทรมานนี้ให้ฝังใจ ว่าไม่มีใครจะมอบรสสัมผัสที่ถึ งใจได้เท่ากับเขาอีกแล้ว

ลมหายใจสุดท้ายของปีแอร์ดังลอดออกมาพร้อมกับดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้างมองจ้องคนที่เหยียบอกตัวเองด้วยความอาฆาตแค้น “มึงไปชดใช้กรรมของมึงซะไอ้น้องนอกไส้ มึงสร้างความวุ่นวายมาให้กูเยอะ และมึงก็ฆ่าคนมาเยอะ ถึงเวลาแล้วที่มึงต้องชดใช้ให้กับความชั่วของมึง ส่วนความชั่ว ความเลว และบาปของกูมันยังไม่ถึงเวลาเพราะกูยังคงมีอำนาจเหนือผู้คนอีกมากมาย”

เธอสวมกอดเค้า แล้วคิดในใจ ทำไมพี่ทิมดีต่อใจครีมเหลือเกิน คุณคัทลียา ขว้างของใก้ลตัวใส่ชินอย่างระบายอารมณ์หลังจากจับได้ว่าเค้ามีคนอื่น รอยคิสก์ตรงกลางอกเค้าบอกได้ดีว่าลึกซึ้งแค่ไหน เค้าทำหน้าจืดเจื่อนอย่างยอมรับผิด โดยอ้างว่าเมา แต่ในใจกลับโมโหเดือดดาลในอก อีแก่มึงหมดต ัวเมื่อไหร่กูไปเมื่อนั้น เค้ายกมือไห้วขอโทษ เเล้วคุกเข่าอย่างสำนึกผิด มือหนาจับมือเธอขึ้นมา แล้วจูบมือเบาๆ คุณคัทมองแล้วใจอ่อน

ันต์ ความโชคร้ายของข้ายังพอมีความโชคดีสวรรค์เมตตาให้มีคนพบเห็นข้าและช่วยเหลือข้าเอาไว้ สตรีที่เกือบตายอย่างข้าเมื่อรอดพ้นการตายมาได้ ความรักข้าขอละทิ้งไม่คิดมีอีกและมีสิ่งหนึ่งที่ข้าจะต้องทำต่อจากนี้คือการกลับไปทวงแค้นให้ตระกูลของข้า หากมิเช่นนั้นข้าคงตายตาไม่หลับแม้จะต้องเส ี่ยงตายอีกครั้งข้าก็ยอม "

แอนนาเปิดไฟล์ที่ถูกกู้คืนมา ข้อความหลายประโยคปรากฏขึ้น Plang Pha: “พี่คะ พี่ช่วยโอนเงินมาให้หนูอีกหน่อยได้ไหม? หนูติดปัญหาทางการเงินนิดหน่อยค่ะ” Athip: “เท่าไหร่?” Plang Pha: “แค่ห้าแสนเองค่ะพี่ หนูสัญญาว่าจะคืนให้” Athip: “ทำไมต้องใช้เยอะขนาดนี้?” Plang Pha: “หนูต้องเคลียร์หนี้ค่ะ… พี่ ไม่อยากให้หนูเดือดร้อนใช่ไหม?”

นี้ได้ “ไม่จริง! พวกเจ้าฝึกวิชานี้สำเร็จแล้วงั้นหรือ” “เสียใจด้วยนะนิ่งเสี่ยวเหยา แต่แค้นที่เจ้าฆ่าอาจารย์ ครั้งนี้ข้าก็ต้องเอาคืนเช่นกัน” ""อะไรนะ!!""

“โทษที่ฉันควรได้รับ ฉันก็ได้รับไปแล้ว ทำไมเราไม่ปล่อยเรื่องอดีตให้ผ่านไป แล้วเริ่มต้นใหม่กันล่ะ? ฉันรู้ว่าคุณยังโกรธฉันอยู่ ต่อจากนี้ฉันจะค่อย ๆ ชดเชยให้คุณ โอเคไหม” “ไม่ ! ” หยานอี้ซีหันหน้าหนีอย่างแรง หลบมือของเขา อาจเพราะผิดหวังจนเกินไป เสียงของเธอจึงสะอื้นเล ็กน้อย

"ฉันคิดว่าฉันชดใช้สิ่งที่ทำให้นายไปหมดแล้ว นายไม่จำเป็นจะต้องมารับผิดชอบอะไรอีก" "ฉันขอโทษ ยกโทษให้ฉันได้ไหมนีน่า"มือหนายื่นไปจับกุมมือบางเอาไว้ "นายควรใช้สมาธิในการขับรถมากกว่านี้นะ"มือบางชักออกจากมือหนาทันควัน

ข้าวหอมตอบด้วยรอยยิ้ม เธอก้าวข้ามโคลนตมเข้าสู่วิมานเงินตราอย่างสมบูรณ์ เช้าวันต่อมา ไอ้อ๊อดลืมตาตื่นขึ้นพร้อมความเจ็บระบมที่ทวารหนักจนแทบขยับตัวไม่ได้ มันพยายามปลอบใจตัวเองว่าเป็นเพียงฝันร้าย ทว่าเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์กลับดังระงมไม่หยุดหย่อนมันหยิบมือถือขึ้นมาดูด้วยมือท ี่สั่นเทา ข้อความนับร้อยถล่มเข้ามา