Novel & Cerita Penyesalan

ฉันพยักหน้า “ถ้ามันเป็นอดีต อย่าคิดว่าตอนนี้เราพลาดสิ แค่เคยพลาดก็แค่เคย ตอนนี้มันปัจจุบันแล้ว สิ่งพลาด ๆ ที่ผ่านมา ก็แก้ไขมัน ให้มันเป็นบทเรียน ให้มันเป็นบททดสอบ ทดสอบให้เราแกร่งขึ้น แกร่งจนเราจะไม่มีวันพลาดอีกในอนาคต” “หวานง่าย ง่ายเองหวานไม่น่าเลย” “คราวหลังก็ยากซะสิ บางทีคนเราง่ายยากก็ไม่เกี่ยวกันหรอก ไม่ผิดด้วย คนเรามีความรู้สึกไม่เหมือนกัน ไวต่อความรู้สึกไม่เหมือนกัน เช่นคนหัวเราะง่าย คนตกใจง่าย คนร้องไห้ง่าย แต่บางคนไม่เป็นแบบนั้น มันไม่ผิดนะ มันก็

“เช่นนั้นไม่แย่หรือ ในเมื่อข้าจำสิ่งใดไม่ได้” “ข้ายังไม่เดือดร้อน เจ้าจะเดือดร้อนไปไย เอาเถิดอย่าไปคิดมากเลย หากใคร่ครวญให้ดีเจ้าจำความอะไรไม่ได้ก็เท่ากับว่าของสำคัญนั้นกำลังสูญหาย แต่จะหายไปเพียงชั่วครู่ หรือหายไปตลอดกาลนั้นขึ้นอยู่กับเจ้า”

ไป๋เยว่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน และกล่าวว่า "ขอบคุณ ข้าไม่เคยลืมเลยว่าในตอนนั้นมีคนที่ยืนข้างข้าแม้ว่าข้าจะทำให้เจ้าเสียใจมากมายก็ตาม แต่ข้าจะเริ่มต้นใหม่ ไม่ให้ใครต้องเสียใจไปมากกว่านี้" คำพูดนี้เหมือนปลุกความหวังที่หล่นหายขึ้นมาใหม่ในหัวใจของหานอี ที่อดีตเคยเจ็บปวด แต่ว ันนี้กลับรู้สึกถึงการเริ่มต้นใหม่อย่างเต็มที่ และสำหรับไป๋เยว่ที่สำนึกผิดนางเหมือนได้ยกภูเขาออกจากอกไปแล้วครึ่งหนึ่ง เพราะการทำโทษหานอีในคราวนี้ส่งผลให้บ่าวรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ต้องตายแทนนางในเวลาต่อมา

คีแรนเอ่ยขัดขึ้น ท้ายประโยคน้ำเสียงติดจะหงุดหงิด เพลงพิณรีบเปลี่ยนสีหน้าช้อนตามองเขาอย่างออดอ้อน “เพนนีขอโทษค่ะ เพนนีไม่ได้ตั้งใจจะมารบกวนการทำงานของทุกคนจริง ๆ นะคะคิดว่าจะแอบมาดูเงียบ ๆ เท่านั้น แต่พอเห็นว่าเป็นคุณ เพนนีเลยตื่นเต้นมากไปหน่อย คุณอย่าโกรธเพนนีเลย นะคะคาร์ล เพนนีขอโทษค่ะ”

“พี่กลับไปแก้ไขอดีตไม่ได้ แต่สัญญาว่าอนาคตพี่จะทำให้เพียงกับลูกมีความสุขที่สุด” อาทิตย์กระซิบบอก ทันทีที่เห็นผลงานเหล่านั้น ดวงตาหวานก็เอ่อล้นไปด้วยหยดน้ำตา ไม่ใช่เพราะความทุกข์หรือความเสียใจผิดหวังอย่างที่ผ่านมา แต่เป็นเพราะความตื้นตันและความสุขจนมันล้นอกออกมา

ใส่ใจแต่พอวันนี้ได้เผชิญความจริงเช่นนี้เขากลับรู้สึกแสนเสียดายจนพูดไม่ออกบอกไม่ถูก รู้สึกว่าทนไม่ได้ขึ้นมายามที่คิดว่านับจากนี้เขาจะเสียทาสผู้ซื่อสัตย์ไปตลอดกาล "หากติ้งอันโหวไม่มีอันใดจะกล่าวอีกแล้วก็ช่วยลงนามด้วย ข้ากับท่านพ่อยังคงมีงานอีกมาก เวลาของพวกเราพ่อลูก ล้วนเป็นเงินเป็นทองยิ่ง"

"มาร์ค่ะ...มาถึงขนาดนี้แล้ว ในเมื่อใจคุณไปอยู่ที่เด็กคนนั้น จะมาแบ่งเศษเสี้ยวหัวใจไว้ให้พิมพ์ พิมพ์ว่ามันไม่โอเคสักนิด หากคุณไม่พร้อมที่จะแต่ง เราก็หยุดวันไว้ตรงนี้เถอะค่ะ ดีกว่าฝืนเดินต่อแต่ไม่มีความสุข ขอบคุณสำหรับที่ผ่านมา" เธอทั้งพูดทั้งสะอึกสะอื้น ร้องไห้ปิ่มจ ะขาดใจ ส่วนมาร์คัสเขายังรู้สึกดีกับพิมพ์รดา ยิ่งเห็นคนตรงหน้าร้องไห้กับการกระทำของตนยิ่งทำให้เขาพูดคำว่าขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนพิมพ์รดาทนฟังไม่ไหว เธอวิ่งออกจากบ้านมุ่งหน้าไปที่รถของตนแล้วเคลื่อนตัวออกไปทันที

ออกเรือน ทำไมวันนี้กูรู้สึกเหงาจังวะ -_-" เพนส์เฮาส์ใหญ่โต อยู่คนเดียว ผมรีบอาบน้ำนอน.. กำลังจะหลับตา คุณแม่ก็วีดีโอคอลมาก่อน MOM....Video Calling ~ พอผมรับก็เห็นคุณแม่ยิ้มกว้าง และข้างหลังก็เป็นคุณพ่อ ที่นั่งดูไอแพดอยู่

ขอบคุณที่ตอบรับความรู้สึกของกัน ขอบคุณที่ยอมให้โอกาส ขอบคุณจริง ๆ #พีขอโทษ เขารักกันแล้วค่ะทูกโค๊นนนนนนนนน จุดพลุฉลองเลยยย TW : daojxncute000

กอบกุลบอกอย่างคนเข้าใจโลก ทำให้เอมมาลินสบายใจขึ้น “แต่เท่าที่เอมเห็น คุณลุงเป็นคนแก่ที่ดูมีความสุขมากเลยนะคะ” “กว่าจะมีวันนี้ได้ลุงก็ผ่านอะไรมาเยอะเหมือนกัน เคยทำผิดแบบร้ายแรงมาก่อน ซึ่งมันเป็นความผิดที่ลุงไม่สามารถกลับไปแก้ไขได้ มันก็เลยทำให้ลุงมีแต่ความรู้สึกผิดอ ยู่ในใจตลอดช่วงเวลาหนึ่ง กระทั่งลุงได้มีโอกาสชดเชยความผิดของตัวเองนั่นแหละ ลุงถึงได้รู้สึกว่าความรู้สึกผิดในใจมันเบาบางลง”