Right Minus Wrong の小説・ストーリー

Hindi naman ito ang unang beses na sumakay ako ng eroplano pero nasusuka pa rin talaga ako na nahihilo kapag sumasakay rito, kaya ang ginagawa ko na lang ay matulog sa biyahe. “Good Evening, passengers. This is your captain speaking. First I'd like to welcome everyone on Rightwing Flight 4B7. We are currently cruising at an altitude of 33,000 feet at an airspeed of 400 miles per hour. The time is 7:18 pm. The weather looks good and with the tailwind on our side we are expecting to land in Hawaii, Honolulu City approximately fifteen hours and twenty-eight minutes ahead of schedule. The weather in Hawaii is clear and sunny, with a high of 24 degrees for this morning. If the weather cooperates

"Just say it directly, Kim. I am the mistake." Napalunok ng laway ang dalaga sa biglang emosyon na nakiraan sa mga mata ni Jace. Nakaramdam siya ng kagustuhang bawiin ang sinabi pero pinatatag niya ang sarili na huwag gawin yon. ‘A mistake cannot correct another mistake,’ which meant that she needed to ditch the root error of what was going on right now. "Y-yes you are, Jace."

Kaya naman makalipas ang ilang sandali ay ipinagpatuloy niya ang nais sabihin. "I know things gone wrong, and worse, it ruined everything between us. I know it took a while for me to say this but I'm sorry. For all the things I've done that hurts you. I know you're thinking that I'm the worst person, and yes, I think tama ka." Sighed. "Pero sana maayos na natin yung gulo sa pagitan natin? We are going to get married sooner or later, sana naman pareho tayong ayaw ng mangyari pa ulit ang mga nangyari na noon."

Paulit-ulit na lang din niyang naririnig kay Maxwell ang banta: “One more mistake, you’re gone.” "Mr. Villarama," sabi niya pagkarating niya sa opisina ng boss. Tiningnan siya ni Maxwell mula ulo hanggang paa... matagal, parang binabasa ang pagkatao niya. Sana nga diretsuhin na lang siya nito. Mas gugustuhin niya pa 'yon kaysa titigan siyang parang may mabigat siyang kasalanan.

Siguro nga, mali ang panahon na nagkakilala kami. My love for him is right... but our time and fate are wrong. I love the right person in a wrong time... -AndyThoughts-

mariin at sarkastikong tanong ni Lauren, bawat salita ay may talim. "Bakit parang apektadong-apektado ka? Di ba tatlong araw pagkatapos ng nangyari sa atin dito, pinalayas mo ako? Sinabihan mo akong malaking pagkakamali ang lahat. Sabi mo, rules are rules. Propesor ka, estudyante lang ako." "Lauren, I did that to protect—"

Paano nga ba malalaman ang tamang tao para sa isang tao? "Right person? Is there such a right person?" Pagtanong niya pa na sinagot ng ama sa pamamagitan ng pagtaas-baba nito ng kan’yang ulo. "Then it just means that mom is not the right person for you. Kiro's mother could then be, and for mom, it is Daddy Arden. But it doesn't feel right for me." malungkot na turan pa nito.

Pinutol na niya ang kanilang pag-uusap at mabilis na ibinalot ang mga gamit. Lumuluha siya habang ginagawa iyon. Mabigat sa kalooban niya na iwan si Earl ngunit napagtanto niya na iyon ang tama. Mahal man nila ang isa't-isa ngunit mali pa rin. Mali sa paningin ng mga tao at higit sa lahat, mali sa paningin ng Diyos.

“Business?! Isang buwan, Kiel! Isang buwan mo akong pinaniwala na mahal mo ako habang dahan-dahan mo palang nilalagari ang pundasyon ng buhay ko! Gusto ko siyang sampalin. Gusto kong sumigaw hanggang sa mawalan ako ng boses. Pero bago ko pa magawa iyon, mabilis niya akong naikulong sa pagitan ng kanyang mga braso laban sa malamig na salamin ng bintana. Ang init ng katawan niya ay direktang kontra sa nagyeyelong ulan na humahampas sa labas. “You’re right,” bulong niya, ang mga mata niya ay madilim at puno ng pinaghalong galit at pagnanasa. “This... us... is a mistake. Isang malaking pagkakamali.”

“Dam it!” sambit ni Gray, habang nakapikit ang mga mata niya. Naramdaman kong tuluyan ng napunit ang hymen ko at ito ang nagpatutunay na hindi na ako birhen. Kinapa ko pa ang pagkababae ko at tiningnan ko ito. At may bahid na dugo ito. “It’s my pleasure to give you my virginity, Gray Monson,” I whispered to myself. "Please angkinin mo ako, sayong-sayo ako ngayong gabi."