Rivalry In Tagalog Novels & Stories

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

"Ang tagal naman nyang makapagdesisyon! Parang love rivalry yata itong away nila. Walang hiya! Pati ba naman tayo idinamay sa kadramahan nila? Tsk!" Parang hindi nakatiis ang isa sa kanila kaya naman ay hindi napigil ang sariling nakisabat. "Oo nga naman! Parang gusto ko na ngang pakawalan ang bihag natin e! Napakababaw na dahilan para pumatay ng taong walang namang kalaban-laban!" Parang nakakita ng liwanag si Jino sa kadiliman na hindi napigilang mapamulat. Wari ay nakakita siya ng posibilidad na magkaroon ng pagkakataong makatakas.

"Unlike Amanda, she's a liability. Tama si Lolo. Pero bakit masakit? Bakit parang may humahampas sa dibdib ko? Naalala ko pa nung high school kami ni Tyrone. We're always been rivals .Sa academics. Sa sports. Sa lahat na. "Evangelista vs Montenegro, * sabi ng mga tao. Sabi ng mga kaklasi namin. "Who’s better? Lagi kaming kinukumpara sa isat-isa. But I always won, in academic, sports, ako ang laging panalo. He's always come second, kahit sa mga babae noon. Kami ang magkariba sa lahat ng bagay. Hanggang ngayon, who would've thought na iisa ang babaeng pinaglaban namin ngayon, damnit!

Marahas kong tanong sa kaniya. Nakita ko ang pagdaan ng sakit sa mga mata niya. Umawang ang labi niya at bahagyang umigting ang panga bago nag-iwas ng tingin sa akin. Bahagya akong naguilty roon. I was blinded by my jealousy and anger. My relationship with Kylo before was so pure. Wala kaming anong pinagtalunan. Hindi ko naramdaman na magselos habang nasa loob kami ng relasyon na iyon. That's why this feeling was new to me. Ganito pala pakiramdam ng nagseselos, huh?

mahinang ungol ko “Hindi ba... Ito ang nais mong mangyari? Nuon pa man nahahalata ko na ito ang gusto mo. Ngayon, marry me at sisiguruhin kong... Ang nais mo makukuha mo, at ako makukuha ko ang gusto ko."

"I love you, Hubby." "I love you, Wife. Tuturuan kita mamaya kung paano humalik." Malakas ko siyang hinampas sa kamay. "Ang bastos mo!" tumawa lang siya at kinurot ang pisngi ko. A/N: pa-leave naman ng review at comments 😊

“Gagawin ko? Hm, syempre sa una ipaparamdam ko na totoo 'yong nararamdaman ko. Try ko hanggang sa makuntento ako sa nakikita ko. It's either may pag-asa ka o wala. Syempre kapag naramdaman mong wala ka nang pag-asa tumigil ka na. Maghanap ka ng iba ang dami riyan mas worth it. Karamihan kasi sa Tao kung sino pa ang hindi worth it sila pa pinaglalaban. Psh.” “Okay lang naman ipaglaban Hellry. 'Wag mo lang subrahan.” Napatigil ako habang tinitignan siyang nag oorder ng makakain namin. Susubukan ko muna. Magtitiis ako.

she seriously said. Tiningnan ko siya ng hindi makapaniwalang ekspresyon. "You want me to cheat? To him? Kasal ako, Sel, kahit baliktarin man natin ang mundo kasal ako at iyang naisip mo ay hindi pwede," "At ang ginagawa ng asawa mo ay hindi panloloko? His a married man yet he is having sex with someone else. The nerve!" Nakapameywang at may irita sa boses na sabi nito sa akin.

At marahil… Marahil, may kailangan pa akong malaman bago ako makalabas. O bago ako tuluyang makulong. Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot. Sa ngayon, isang bagay lang ang sigurado: Hindi ito simpleng bantay-sarado. Hindi ito simpleng pagkakakulong. Ito ay isang larong may mas malalim na dahilan. At ngayon, mas kailangan kong magmasid — hindi lang sa mga tauhan, kundi sa mga salita, sa mga tingin, sa mga ngiti… lalo na kung galing sa isang taong tulad ni Nanay Solen.