Rizal In Madrid 소설 & 이야기

Madrid, España It’s 10°c in Madrid. It’s nearly winter. Nakakasilaw ang sinag ng araw pero hindi masakit sa balat. In fact, he’s feeling cold. Nagtatayuan ang mga mahahabang balahibo nya sa mga braso paglabas nya ng kanilang villa sa Segovia kaninang umaga para mag-jogging. Ni hindi man lang sya pinagpawisan. Ayon sa news, wala pang chance ng snow fall at this time of year. Baka sa January pa, or February. Or not at all. Either way, hindi na nya iyon ma-e-experience. Hindi sya magpapaabot maski ng Pasko sa bansang ito.

Malayo sa ilang mga lugar sa Luzon, particularly sa Manila na masyado nang polluted. Zhairiyah was about to rest and take a nap, when she felt their car has stopped. Mabilis siyang umayos ng upo, at sinilip ang hinintuan nila. A huge building appeared on her sight, with a name placed infront of it which is, The Rosello's Hotel.

LIANA POV Medyo masakit pa ang ulo ko paggising dahil sa kakaisip sa mga nangyari kagabi sa mansion ng mga Galvez. Pero wala akong oras para mag-drama. Gaya ng sabi ni Razael, pupunta kami sa isang exclusive jewelry store sa Makati bago kami dumeretso sa Pasay para kunin ang mga gamit ko. “Ready?” tanong ni Raz pagkababa ko sa sala. Naka-navy blue suit siya ngayon, mukhang galing na sa isang early meeting.

Excited na s'yang makita si Michelle, lalo pa ang masaksihan kung paano lalaki ang t'yan nito. Inihatid s'ya ng private plane ng kan'yang abuelo sa France. Paglabas n'ya ng airport nakita n'ya si Madrid na nakaabang. Kilala n'ya ito dahil ilang beses n'ya na itong nakasalamuha sa mga business conference at convention abroad. Pero ang hindi n'ya alam ay kung bakit sa sobrang yaman ng lalaki, nagtyaga lamang ito na maging butler ng tukmol na Ruiz.

Binigyan pa niya ng malaking tip ang babae na nasa reception area at pati na iyong staff na naghatid ng wine kanina. “Kailangan nating maghanap ng lugar na pwede nating pagbaunan ng katawan ni Erika,” kaswal na sabi ni Monica. “Pero may alam isang lugar akong naiisip. May rest house kami dito sa Rizal. Bundok na iyon at kapag ganitong araw ay walang caretaker. Doon tayo pupunta ngayon.” Tango na lang ang isinagot sa kaniya ni Milagros. Kita niya sa mukha nito na pagod na pagod ito.

“Sa probinsya ng Rizal ako lumaki hanggang mag sampung taong gulang ako. After noon, nagpalipat-lipat ako ng bansa. Bumalik ako sa pamilyang Santillan noong fifteen years old ako… at bago ako mag seventeen, ipinadala ako sa Africa.” Napatingala si Isabela. Takang hindi siya makapaniwala sa mga nalaman niya mula kay Rafael. Hindi niya maitago ang pagkalungkot at maraming tanong sa isip nya—paanong ang kasing yaman at kilalang Rafael ngayon ay may ganitong mga pinagdaanan sa buhay. “Ha?” “Mrs. Santillan,” patuloy niya, “mas mahirap ang mga pinagdaanan ko kaysa sa naiisip mo.”

“Marami na rin palang ipinagbago ang itsura ng kabisera mula nang lumisan ako.” Nilingon naman si Vahlia sa katabi habang naglalakad, “Umalis ka?” “Nagtungo ako ng Madrid noong diecisiete años pa lang ako upang doon ipagpatuloy ang aking pag-aaral,” tugon nito. “So, kababalik mo lang ngayon? As in noong nagkita tayo sa gubat?”

Umupo siya sa harap ng lalaki at sinimulang kalagan ito sa pagkakagapos. “Bakit naririto ka sa San Ruiz?” “May pinagtataguan akong masamang tao,” walang kiming sagot ni Raquel. “Sino?” “Si Zeus Del Prado. Ang pinsan mong nuknukan ng yabang na feeling may-ari ng sanlibutan.” Nakayuko ang dalaga kaya hindi napansin ang pagdilim ng mukha ng lalaki. Tumayo siya matapos tanggalin ang lubid sa mga kamay nito. “Sorry, nasaktan pa tuloy kita. Tulungan na kitang tumayo.”

“Sorry kung sinagot po kita kahapon.” Biglang naging malambot ang expression sa mukha ni Shy. Agad siyang lumapit kay Rizallie at niyakap niya ito. “Huwag ka na doon sa Manila, Rizallie. Kahit saan mo gusto mag-aral ayos lang basta dito lang sa atin. Masiyado ka pang bata at wala kang kasama doon sa Manila kung mag-aaral ka doon.”

I left you without a reason, and I know it hurts you. My world became empty without you, but I am so happy that I got to see you again in Archipelago Almerino. We remained friends, but I knew, and you could feel, that I still meant so much to you. Rest in peace, my Imelda. Soon, I'm coming. -Rafael Reynoldston My hand flew to my mouth, and I gasped! Sir Rafael used to be my professor at Arcipelago! Muli kong pinakatitigan ang pulang ribbon at nakilala kong kay Tita Imelda nga ang panali ng buhok na iyon!