Rizal Without The Overcoat Novels & Stories

"Mrs. Velasquez, nagsisimula nang lumamig sa Pilipinas." Napatingala si Ella at napansin si Rico na nakasuot ng madilim na gray na tweed coat. Nasa bulsa ang kanyang mga kamay habang tahimik na pinagmamasdan ang kalangitan, ang kanyang matikas na profile ay puno ng init at pagkagiliw. "Malapit na rin ang Pasko, Mr. Velasquez," sagot niya nang mahina, ang kanyang tinig ay malambot, puno ng banayad na tamis.

“Hindi talaga ako makapaniwala na kaya mong maglakad nang ganiyan kabilis gamit ang maiikli mong binti.” Biglang napatigil sa paglalakad si Ryleigh. Tumalikod siya at sasagot na sana nang isang matangkad na anino ang lumapit sa kaniya, at isang trench coat ang bumalot sa kaniya. Nasa trench coat pa rin ang init ng katawan ni Louis, at mayroon itong kaunting lavender scent. Naisip ni Ryleigh na baka washing detergent yun.

Palagi siyang mag-isang kumakain sa labas dahil matagal gumising ang kapatid niya. Saktong papalabas siya ng kusina nang bumungad sa pintuan si RJ, nakasuot ito ng makukulay na oversized shades na parang may gimik na naman mamaya. Hindi na siya nag-abalang batiin pa ang baklang best friend niya at tuloy-tuloy lang siya sa ginagawa niya.

Tanong niya, "Huwag mo akong pansinin, ayos lang ako dito." Umiling si Raziel, "Hindi, hindi ako makakapag-focus dito." Bumuntong-hininga, tumayo siya, nagsuot ng maskara at kinuha ang kanyang coat. "Tara lunch na tayo." Umiling si Raziel, "Hindi, hindi ako makakapag-focus dito." Bumuntong-hininga, tumayo siya, nagsuot ng maskara at kinuha ang kanyang coat. "Tara lunch na tayo."

"I'm going." Napalingon ako kay Riel na nakatayo sa may pintuan, nakasuot na sya ng itim na coat at mukhang handa nang lumabas. Naging normal na sa amin ang ganitong umaga. Siya, pupunta sa sa trabaho, at ako... walang ginagawa habang naghihintay sa pagdating nya sa gabi.

"I'm going." Napalingon ako kay Riel na nakatayo sa may pintuan, nakasuot na sya ng itim na coat at mukhang handa nang lumabas. Naging normal na sa amin ang ganitong umaga. Siya, pupunta sa sa trabaho, at ako... walang ginagawa habang naghihintay sa pagdating nya sa gabi.

angry I spatted. “Of course, we're here to relax like you, kuya!” ngisi ni Rajih. Rolling my eyes, of course I will not buy that excuse. Madilim ko silang tinignan. Nagkibit balikat si Rizalde nang mapunta sa kanya ang aking mga mata. “We're just checking if you're still alive, come on Rez. Don’t be so overthinking.” “I’m not an overthinker. I just know that you’re plotting something for me.”

Without makeup, my face was bare—still holding the same angelic features I despised the most. Lumabas na ako ng comfort room, wearing the oversized T-shirt he lent me. He also gave me a pair of shorts, but they were far too big for my frame. His shirt like a length of dress for me, kaya nagdesisyon akong huwag na lang isuot ang shorts. The sound of heavy rain filled the air. Hindi ko inakalang uulan pa ngayon. My eyes wandered to Riley, who was now awake and playing with Archival.

Magkahalong kaba at tuwa ngunit mas matindi ang kasiyahan sa kanilang puso. Hindi nakatugon ang dalaga at nanatili lamang itong nakatitig sa mukha ni Joeliano. Mabilis na hinubad ng binata ang suot niyang saco(coat) at ipinatong niya iyon sa balikat nito.

Isang video ng boyfriend ko na nagpo-propose sa kanyang secretary ang nag-trending. Lahat ay kilig na kilig at sinasabing napaka-romantic at nakakaantig ang eksena. Nag-post pa mismo ang secretary niya sa social media: "Matagal kitang hinintay, at buti na lang hindi ako sumuko. Ipagkakatiwala ko ang buhay ko sayo, Mr. Emerson." Isa sa mga komento ang nagsabi: "Diyos ko, sobrang sweet nito! CEO at secretary—bagay na bagay sila!" Hindi ako umiyak o nag-eskandalo. Sa halip, tahimik kong isinara ang webpage at hinarap ang nobyo ko para humingi ng paliwanag. Doon ko siya narinig na nakikipag-usap sa mga kaibigan niya. "Wala akong choice. Mapipilitan siyang pakasalan ang isang taong hindi ni