Sa Kamay Ni Papa 소설 & 이야기

sabi niya. Kaninong bata iyan? Agad ko siyang tinawagan na kunot ang noo. “Hi, kagigising mo lang?” tanong niy but may bata na nagsalita. “Papa, can I have that?” kumunot ang noo ko sa narinig. Tinawag siya na papa ng bata. “Bud, don’t play that..” “Papa, mama saw me holding this already.”

pagmamakaawang sabi ni Kevyn. "Sira ka pala talaga e! Sa tingin mo hahayaan pa naming saktan mo ulit ang anak namin? Maigi pang umalis ka na at baka hindi ko mapigilan ang sarili kong baldahin ka!" balik na sigaw ni Papa. Galit na galit siya at ngayon ko lang siya nakitang ganito kagalit.

Natatawa akong napatingin kay Papa. “Swerte natin Papa noh? Nakalibre na tayo, may pa cake pa.” nakangiting bulong ko sa kanya. Tumango lang si Papa. “Well, some things are really meant for you.” nakangiting sabi niya. “Baka po pwedeng i-take out, andami naman nito. Dapat kasi isang slice lang.” “Ofcourse, para sa ‘yo talaga yan.” aniya habang nakangiti.

natatawang sabi ni papa pareho kaming napatingin kay Jay na napakamot sa kanyang ulo. "Oh siya sige na dito muna kayo tutulungan ko lang ang mama niyo sa kusina," sabi ni Papa at tumayo na. Tumabi naman si Jay sakin pag alis ni Papa. Sinamaan ko naman siya ng tingin sabay hampas.

sarkastiko kong saad. "Aba!" Inihanda ko ang sarili ko nang umangat na naman ang kanyang kamay para sampalin ako. "Tama na!" sigaw ni Papa kay Mama. Hinawakan niya ang kamay nito. "Michelle, umalis ka na. Huwag mo ng dagdagan ang init ng ulo ng mama mo," utos ni papa.

Ysa's POV "Papa?" Tawag ko sa kanya. He smiled at me nang makita niya ako. Tinaas niya ang kamay niya kaya lumapit ako kaagad para hawakan ito. Umupo ako sa gilid ng kama niya. "Alam mo na?" Tanong nito. Tumango ako kay Papa. Pinisil nito ang kamay ko. "You know I will do everything for you, right?"

sabi ko kay papa, at tumingin din ako kay Damon. "Pa-papa kamusta kapo," lapit ko sakanya, at pinunasan ang mga luha ko nakangiti naman akong yumakap sakanya, nakatayo akong yumakap sa leeg niya hinawakan naman niya ang kamay ko.

Pinakita ni Mama paano kusutin ang damit. “Like this lang, anak, simple lang yan.” Tiningnan ko yung lumang t-shirt na hawak ko. Kinusot ko nang dahan-dahan, parang mamahaling tela. “Ma, this is… so hard. My hands are not designed for this.” “Hands mo dinisenyo para magtrabaho, anak,” sabi ni Papa habang nakatingin. “Kahit sosyal ka, dapat matuto ka.” Napabuntong-hininga ako. “Fine, I’ll try…”

Pero sobrang tagal niyang nawala sa buhay namin kaya mahirap isipin na sa kaniya ako pinaubaya ni Papa. "Kumain ka na, Olivia," utos niya, bumaba ang tono ng boses niya. "At huwag mong sagarin ang pasensya ko ngayong gabi. I’ve had a long day dealing with all this mess, and the last thing I need is a brat throwing a tantrum in my home." "Hindi ko lang alam kung bakit pinagkatiwala ni Papa lahat sa'yo," mapait kong saad. "Eh wala ka man lang dito noong naghihirap sya sa sakit niya."

Nakatingin doon si Papa bago sa aking mukha. “Okay. Mukhang dito na lang tayo mag-uusap,” aniya ni Papa. Hindi ko binitawan ang kamay ni Sayna pero nakagawa siya ng paraan para kumalas nang lumuwag lang ang kapit ko. Nag-angat ako ng tingin sa kanya ngunit hindi niya man lang ako tinapunan ng tingin at doon ko mas lalong napagtanto na kinakabahan siya. Napabuga ako ng malalim na hininga at tiningnan muli si Papa.