Sa Kamay Ni Papa Novels & Stories

Kasabay ng pagbulyaw na 'yon ni Papa ay ang pag-atake niya. "Cesar!" Malakas na umiyak si Mama kasabay din ng pagluha ko sa pag-aalala. Nakipag-agawan si Papa sa armas nila at nagtagumpay siya sabay tutok sa mga kalaban. "Subukan niyong lumapit at pasasabugin ko 'yang mga ulo niyo!" Matapang ang boses ni Papa ngunit kasalungat nu'n ay ang panginginig ng kamay niya.

“N-no. I don’t think so. H-he just misses his… his mom.” Pumulot ng grapes sa kanyang plato si Cami. “I miss my Papa Keith too, Mommy.” Inabot ni Lara ang pisngi ng anak. “I’m sure your Papa misses you more, sweetheart. Why don’t you finish your food faster and let’s try calling your Papa again?” Ngumiti si Cami. “Yes, Mommy. Yes!” anang paslit, ibinalik ang tingin sa plato nito lalong ginanahan sa pagkain.

"Yes anak..I swear in the future..we will travel ok?your mama love to swim at after all of the things we need to do..magbabakasyon tayo" "Talaga papa?" "Yes..anak..babawi si papa sa lahat.." Hindi n siya nagsalita at komuntra,nakatanaw lang siya sa labas nang sasakyan ngunit napalingon siya nang maramdaman ang kamay ni Max na pinatungan ang kamay niya at paglingon niya.

Nararamdaman ng lahat ang galit ni mommy sa kanyang boses at mukha. Mabilis na lumapit si papa sa akin. "But you don't have to shout at her. Pinapahiya mo ang bata." Buong tao ng mansion na siguro ang nanonood sa amin ngayon. Gusto kong umiyak ngunit ayaw ko dahil mas lalo akong mapapahiya. Humarap si Papa sa akin at hinawakan ako sa magkabilang balikat. "It's okay. You're going to mount Cam, kung 'yon ang gusto mo. May makasama ka."

“Pero dapat mong ipromiso na hindi mo ako pababayaan. At hindi mo ako sasaktan.” “I promise,” Sabi niya at hinalikan niya ako ulit sa noo. “Hindi kita pababayaan Saffy. Hindi ko kayang saktan ka pa.” Naririnig na namin yung boses ni Papa na tinatawag siya. Tumayo na siya at kinuha ang kanyang bag. Bago siya umalis ay hinawakan niya ako sa kamay at tumingin sa akin ng may ibig sabihin.

Bigla akong kinabahan. “Don’t worry,” mahinahon niyang sabi, sabay hawak sa kamay ko. “Magiging maayos din ang lahat.” Hindi ko binitawan ang kamay niya. “Anak, nasa loob ang papa mo,” sabi ni Mommy. Mahigpit ko siyang niyakap. “Mommy, lakasan po natin ang loob natin,” pilit kong sabi kahit ako’y halos gumuho na rin.

“Puwede ba, Papa? Huwag mo na nga akong isali sa away ninyo ni Mama. Malaki na ako! Huwag na huwag mo na akong pinakikialaman!” Isang malakas na sampal ang dumapo sa pisngi ko. Napaupo pa nga ako dahil sa lakas ng pagkakasampal ng ama ko sa akin. Namumuhi akong napatingin dito. Kusang lumabas sa mga labi ko ang mga salitang iyon na ikinayuko ng Papa. “Diyan ka naman magaling ‘di ba, Papa? Ang manakit. Huwag mo akong pinupuna dahil mas masahol ka pa sa akin! Wala kang kuwentang ama. Wala kang puso!”

Sabi ko habang naghahanap pa ng ibang rason para hindi makasama ang g*gong iyon. "Papayag siya Mommy! Sigurado ako! Tatawagan ko si Dad." Nataranta ako nang sinabi niya iyon kaya pinigilan ko siya. "Paano mo siya tatawagan? My number mo sa kaniya baby? Tsaka, paano mo nalaman kung paano tumawag?" Nagtataka kong tanong. I mean, he's just five years old! How can a five year old kid know how to call?!

galit na sikmat ni Mama kay Papa. Isang malungkot na ngiti ang ibinigay ko kay Papa upang iparating sa kanya na hindi na niya ako kailangang ipagtanggol kay Mama dahil wala rin naman itong pinakikinggan. "Lumayas ka rito!" baling sa'kin ni Mama kapagkuwan. "Rhea!" sindak na bulalas ni Papa. "Anak natin iyan."

Yung lalaki naman ay mukhang isang Afam, unang kita ko pa lang alam ko nanf ibang lahi 'to. "Maupo ka, 'nak." Puwersahan pa ng ako ni mama na pinaupo. At nang muli kong balingan ng tingin ang babaeng kaharap ko na ay umiiyak na ito. "B-bakit po? Ma? Sino ba sila? At saka, nasaan po si papa?" Tatayo pa sana ako pero nagsalita na ulit si mama.