Novel & Cerita Sa Kuko Ng Liwanag

“Kanina ka pang tahimik, ayos ka lang ba?” Pukaw sa kanyang pananahimik ng kabigang si Thalia, kasalukyan silang nag hahanda para sa isang photo shoot, pinipilit niya ring huwag pansinin ang kanina pang masamang tingin na ipinupukol sa kanya ni Luke.

May lungkot na sabi niya. "Anong hindi? Pinitas mo na nga ang bulaklak niya, paano mo nasabi. Huwag mo lang madaliin, magkaka-love life ka rin, malay mo kayo pala sa ending." Ngumisi naman ang loko habang nagtataas baba ang mga kilay na tila tinutudyo siya. Napailing siya sabay ngiti. Sana nga. Nang matapos silang kumain. Halata sa mukha ni Kiko ang saya dahil sa sobrang nabusog ito.

KINABUKASAN Nagising siya sa liwanag na nagmumula sa bintana kaya kahit antok pa napilitan itong bumangon para hilahin ang kurtina at itabing sa binatana para hindi na siya masilaw pa. At naglakad pabalik ng kama at nahiga muli..

Kinukuha na ba ako? Pakiramdam niya ilang sandali na lang ay may bababang anghel mula sa liwanag na tinitignan niya. Sobrang liwanag niyon at nakakasilaw. May parang bilog na liwanag din na nagre-reflect sa bolang liwanag na tinititigan niya.

Patuloy siya sa ginagawa habang na kay Ella pa rin ang ilaw ng flashlight niya. Shit. Isusumbong ba niya kami? Syempre, Giovanna! Tinatanong pa ba 'yan? "I-I, uhm-" Naputol ako sa akmang sasabihin ko nang sa akin niya tinutok ang nakakasilaw na liwanag ng flashlight niya. Sa sobrang liwanag ay pakiramdam ko kinukuha na ako ni kamatayan. Napatakip ako sa mata ko para maiwasan ang liwanag na 'yon pero syempre imposible pa iyon sa impossible.

Ito ‘yung mga bagay na ginagawa namin na hindi kami halos nag-uusap pero masaya at payapa. Madilim na at maswerte kami dahil may street light na nagsisilbing liwanag sa dadaanan namin. Dumadagdag din ang sinag ng buwan. Ang laki ng buwan ngayon kaya sobrang liwanag ng paligid.

sabi ko, halos pabulong. Parang tila nasa ibang dimensyon kami. Makintab, pinong-pino at kakaibang itim na tila tsokolateng asukal na kumikislap sa tuwing tumatama ito liwanag na nanggaling sa sikat ng araw.

Kabanata 6 : “Ang Maliwanag na Buwan” Ang simula, kung saan ang buwan ay magiging kasing liwanag nang araw, sa gabi. At ang buwan nilalang ay makakakita sa gabi, at hindi lamang ang tinuturing na anak ng buwan. Ang bagay na ito ay lubhang masaya sa pakiramdam nang mga nilalang na ito. Dahil ito ang araw, kung saan mas lalakas sila at mas magkakaroon nang sapat na kapangyarihan upang maging mas marami ang makakilala sa kanilang lahi. Ang mga angkan na ito ay kinabibilangan ng angkan ko, ang mga mangkukulam. Kung saan ang aming kapangyarihan ay mas dodoble pa ang lakas kaysa sa nakasanayan, ngunit— sa gabing lamang na iyon.

Bakit ganito kagarbo? Lightbulbs! Ang liwanag dito! Ang daming kulay. Eh, sa amin kaya? Kailan kaya? Pwede kaya? Makukulayan kaya? Pahiram naman kahit isang gabi lang, para makaranas naman ang mga ka-distrito ko kung ano talaga ang ilaw na de-kuryente. "Iyong ilaw nila kumpol-kumpol, sa 'tin kahit niisa ay hindi sapul," ani Ulap.

Villaruel din ako. Sinakop naman namin ang aming mga noo sa isaʼt isa habang nakapikit ang mga mata. Kasabay noʼng aming pagdiriwang ay nagpakita ng liwanag ang buwan sa aming kinaroroonan na nagsilbing ilaw ng lente o spatlait sa amin. Saksi ang mga bituin sa pag-iibigan naming dalawa na sabay-sabay kumikislap sa kalangitan upang makiisa sa aming pagdiriwang.