روايات وقصص ضمن Sa Kuko Ng Liwanag

sabi niya sa kanila isang gabi habang sila ay nakatingin sa mga bituin, "ay hindi ang kapangyarihang iligtas ang sansinukob. Ito ay ang kakayahang mahanap ang sansinukob sa mga mata ng mga taong mahal mo." Dumating ang araw ng "Huling Kanta." Ang "white fountain" sa Duyan ng Basurero ay sumabog sa isang nakakasilaw na liwanag, isang alon ng purong enerhiya ng paglikha na bumalot sa buong kalawakan. Ang mga bituin ay hindi namatay; sila ay nagsimulang umawit. Ang bawat planeta, bawat nilalang, bawat atomo, ay naging isang nota sa isang dambuhalang orkestra.

Kaya naman ay dahan-dahan niyang iminulat ang kaniyang mga mata para lang mapapikit muli ng masilaw siya ng liwanag mula sa sinag ng araw na lumulusot sa bintana. Sinanay niya muna ang kaniyang sarili sa liwanag bago nagmulat ulit ng mga mata at sa pagkakataong ito ay natagalan niya na ang liwanag mula sa sinag ng araw. Inilibot niya ang kaniyang tingin sa buong lugar para lang mapagtanto na nasa master bedroom siya ng bahay ni Luke.

Kumikinang ang sikat ng araw sa ibabaw ng dagat, at sa malayo, may mga seagull na lumilipad sa liwanag ng pagsikat ng araw, parang isang magandang painting na gumagalaw. “Parang egg yolk yung araw!” sigaw ni Daria, punong-puno ng excitement. Magkakatabi silang lahat na nakatayo sa buhanginan. Tumama ang liwanag ng pagsikat ng araw sa kanila, at nagmukhang kulay ginto ang mga mukha nila. May kumikislap na liwanag sa mga mata nila. Minsan, parang nabubuhay ang tao para lang sa ganitong mga sandali.

sagot ko at hinayaan si Sierah na bitiwan ang kamay ko. Huminga ako ng malalim at iniiwas na lang ang tingin nilaro ko ang buhangin na nasa paanan ko at bahagyang lumapit sa dalampasigan. "Mababasa ka Saji gabi na!" paalala ni Kuya Luke ngunit hindi ko siya nilingon at nanatili na lang akong tumingin sa buwan at sa makinang na bituin na halos nasa tabi nito.

"Saan tayo magkikita?" Dahan-dahang binuksan ni Trixie ang pinto ng kwarto. Sumilip muna siya sa siwang nito at nang makasigurong walang tao sa labas ay tuluyan na siyang lumabas mula dito. Napaka dilim na sa loob ng mansyon at ang tanging liwanag na makikita ay ang mga ilaw mula sa labas. Mukhang tulog na ang mga tao sa mansyon.

Ayuko man naglakad na ako patungo sa pintuan ng matapat na ako sa pintuan nakita kong disenyo lang ang tinik. Nilingon ko ang bata ngumiti mga ito at itinuro ang pinto, nginitian ko rin ang mga bata at mag patuloy, hindi ko kakalimutan ang pangalan nila si Helios ang liwanag ng araw at si Selene ang buwan kaya pala sila ang liwanag ng buhay namin. Naririnig ko ang ingay sa paligid ko, pero hindi pa ako nag mumulat, may tawanan pa nga.