روايات وقصص ضمن Sa Kuko Ng Liwanag

Huwag ka ngang masyadong mainipin! Mabuti nalang at may liwanag ang buwan kahit madilim ang paligid. We can't use flashlight from my phone kasi makikita nila iyon if ever na mapansin nila ang pagflash no'n. With the help of the natural light from the moon above, maliwanag naman naming nakikita ang daan nang sapat. "Look," Napatingin ako sa itinuro ni Johnson sa di-kalayuan. "May kubo sa banda roon. Let's go there." Mahinang sabi niya at sumunod nalang ako.

Parang gumawa kami ng sariling mundo kung saan kami lang na tatlo ang naroroon at nagyayakapan. "LUCERE, isang salitang Salamangka na nagbibigay sa atin ng kakayahan upang lumikha ng liwanag mula sa ating mga kamay," ani Maestra Markisha sabay pagpatay ang ilaw ng buong silid. Alas siyete ng gabi ang pasok namin ngayong araw sapagkat mas maganda raw gamitin ang salitang salamangka na nabanggit kapag madilim na ang buong paligid.

Kitang-kita ko s'ya dahil sa liwanag na pumapalibot sa katawan n'ya. "D-Dan.." Di makapaniwala kong saad habang tinitignan s'ya.Bakit este...Paano?!Paano na ang isang taong kagaya n'ya ay nagmimistulang ilaw sa sobrang liwanag neto??

"What the hell are you doing in our car? Taking your chances with Kina?" Saglit siyang huminto pero hindi niya ito binalingan ng tingin. Dahil sa kapal ng ulap ay nagdidilim ang paligid. Isang kidlat ang nagbigay ng liwanag sa paligid. Ipinakita niyon kung gaano kalamig ang itsura ni Luke.

Ngunit sa kaibuturan niya, alam niyang ang mga lihim—kahit gaano mo katagal ikubli—ay marunong humanap ng liwanag. At sa pagkakataong ito, ang liwanag ay may pangalan. Natasha Saenz.

"Yun na nga, may pera naman kayo, bakit kailangan pang isakripisyo ka niya? ng dahil lang sa dangal? bullshit na dangal yan!" "Eh.. alam mo naman dito sa amin, mahalaga iyon.." nginitian ko na lang siya, "doon tayo sa side na yun.." inaya ko siya sa isang maliit na patubig. "Itong hose na ito ang ginagamit namin pandilig. bawat sulok dito, meron niyan. Madalas, tatlong katao ang nagtutulong tulong para mahawakan ang hose na iyan."

bakit parang masyadong maliwanag? Kumunot ang noo ko. May manipis na sinag ng araw na tumatagos sa mamahaling blackout curtains ni Lucas. At ang pinakamatindi sa lahat, hindi na madilim. Maliwanag na. As in, sumisikat na ang araw!

Unti-unti sinakop ng liwanag ng buwan ang kwarto at nagreflect sa suot na Phinea na wedding ring ang liwanag galing sa buwanm Napunta si Phinea sa isang napakadilim na lugar. Tanging liwanag lang sa lugar na iyon ay ang tinatapakan niya. Bigla lumawak ang liwanag at gumawa ng linya. Out of instinct sinundan niya ang linya ng liwanag at dahil sa dilim tila tumutulay siya doon. "Nasaan ako?" tanong ni Phinea. Tumigil si Phinea sa paglalakad and napatingin si Phinea sa part kung saan hindi nasasakop ng liwanag.

Hindi ako makapag-isip ng maayos na paraan para makatakas dahil sa sitwasyon ko at humihina ang mahika ko sa hindi ko mawari na dahilan. Sinubukan kong tingnan ang itsura ng mga may hawak sakin gamit ang kakarampot na liwanag at nakita ko ang kakaibang kulay ng kanilang mga mata. Mga taong-lobo. Hinding-hindi ako pwedeng magkamali dahil nagbibigay ng kakaibang liwanag ang kanilang mga mata kapag gabi lalong-lalo na at kabilugan ngayon ng buwan. May naririnig akong mga lobong umuungol. Unti-unti itong lumalakas kaya wari ko'y papalapit na kami sa lugar nila.

"Bakit? Anong meron sa Lolo nya?" "Ganito kase iyon, ayy wait lang hanap muna tayo ng maupuan." May kinuhang cellphone si Sheena sa bulsa nya at ginamit nya iyon pang flashlight upang maghanap ng bagay na pwedeng maupuan. Kanina ay hindi kami gumamit ng flashlight ay dahil baka mag reflect sa maliit na siwing ng pinto ang liwanag at baka malaman pa ng dalawang taong iyon.