Sa Kuko Ng Liwanag Mga Nobela at Kwento

Kitang-kita ko s'ya dahil sa liwanag na pumapalibot sa katawan n'ya. "D-Dan.." Di makapaniwala kong saad habang tinitignan s'ya.Bakit este...Paano?!Paano na ang isang taong kagaya n'ya ay nagmimistulang ilaw sa sobrang liwanag neto??

"What the hell are you doing in our car? Taking your chances with Kina?" Saglit siyang huminto pero hindi niya ito binalingan ng tingin. Dahil sa kapal ng ulap ay nagdidilim ang paligid. Isang kidlat ang nagbigay ng liwanag sa paligid. Ipinakita niyon kung gaano kalamig ang itsura ni Luke.

Ngunit sa kaibuturan niya, alam niyang ang mga lihim—kahit gaano mo katagal ikubli—ay marunong humanap ng liwanag. At sa pagkakataong ito, ang liwanag ay may pangalan. Natasha Saenz.

nilapitan ako ni tita, "okay ka lang ba hija?" "O-okay lang po ako," patuloy na umaagos ang aking luha. Hindi ito maampat. "Lumayas ka sa pamamahay ko! walang sino mang nastos ang maaaring tumuntong dito!" pagtataboy kay Lizzy ni tita Amanda, "wag ka ng babakik dito!"

bakit parang masyadong maliwanag? Kumunot ang noo ko. May manipis na sinag ng araw na tumatagos sa mamahaling blackout curtains ni Lucas. At ang pinakamatindi sa lahat, hindi na madilim. Maliwanag na. As in, sumisikat na ang araw!

Unti-unti sinakop ng liwanag ng buwan ang kwarto at nagreflect sa suot na Phinea na wedding ring ang liwanag galing sa buwanm Napunta si Phinea sa isang napakadilim na lugar. Tanging liwanag lang sa lugar na iyon ay ang tinatapakan niya. Bigla lumawak ang liwanag at gumawa ng linya. Out of instinct sinundan niya ang linya ng liwanag at dahil sa dilim tila tumutulay siya doon. "Nasaan ako?" tanong ni Phinea. Tumigil si Phinea sa paglalakad and napatingin si Phinea sa part kung saan hindi nasasakop ng liwanag.

Hindi ako makapag-isip ng maayos na paraan para makatakas dahil sa sitwasyon ko at humihina ang mahika ko sa hindi ko mawari na dahilan. Sinubukan kong tingnan ang itsura ng mga may hawak sakin gamit ang kakarampot na liwanag at nakita ko ang kakaibang kulay ng kanilang mga mata. Mga taong-lobo. Hinding-hindi ako pwedeng magkamali dahil nagbibigay ng kakaibang liwanag ang kanilang mga mata kapag gabi lalong-lalo na at kabilugan ngayon ng buwan. May naririnig akong mga lobong umuungol. Unti-unti itong lumalakas kaya wari ko'y papalapit na kami sa lugar nila.

"Bakit? Anong meron sa Lolo nya?" "Ganito kase iyon, ayy wait lang hanap muna tayo ng maupuan." May kinuhang cellphone si Sheena sa bulsa nya at ginamit nya iyon pang flashlight upang maghanap ng bagay na pwedeng maupuan. Kanina ay hindi kami gumamit ng flashlight ay dahil baka mag reflect sa maliit na siwing ng pinto ang liwanag at baka malaman pa ng dalawang taong iyon.

“Kanina ka pang tahimik, ayos ka lang ba?” Pukaw sa kanyang pananahimik ng kabigang si Thalia, kasalukyan silang nag hahanda para sa isang photo shoot, pinipilit niya ring huwag pansinin ang kanina pang masamang tingin na ipinupukol sa kanya ni Luke.

KINABUKASAN Nagising siya sa liwanag na nagmumula sa bintana kaya kahit antok pa napilitan itong bumangon para hilahin ang kurtina at itabing sa binatana para hindi na siya masilaw pa. At naglakad pabalik ng kama at nahiga muli..