روايات وقصص ضمن Sa Kuko Ng Liwanag

Ang hangin ay humihip nang mahinahon, at ang mga ilaw mula sa malayo ay tila mga bituin na bumaba sa ibabaw ng dagat. “Tingnan mo,” sabi ni Kael habang nakatingin sa malawak na karagatan, “ang liwanag na dala natin ay hindi nabawasan kahit na ibinahagi natin ito sa iba. Sa halip, lalo itong lumawak at dumami. Tulad ng apoy—kapag sinindihan mo ang ibang sulo, hindi nababawasan ang liwanag ng orihinal na apoy, kundi nagiging mas maliwanag ang buong paligid.”

Namula ang pisngi niya ng maalala ang ginawang pagtatapat kay Lucian. “Look at the sky. Kumikinang ang mga bituin. They shine so bright,” aniya. “Your eyes are brighter than all of them.” Napasulyap siya sa katabing nakatitig sa kanya. Agad niyang binawi ang tingin. Nakakatunaw ang titig nito at nakakabaliw isipin na pakiramdam niya ay may pagtingin din ito sa kanya. May biglang dumaang falling star. Namangha siya sa liwanag na gumuhit sa madilim na gabi.

Hindi kasing kumikinang. Si Irina ay may kakaibang liwanag na hindi kailangan ng marami—isang liwanag na kahit ang pinakamaliit na sikat ng araw ay kayang magpasikò. Tahimik, pero hindi malilimutan. Kahit hindi siya madalas ngumiti, kapag ngumiti siya, para bang ang buong mundo ay lumambot sa paligid niya. Isang ngiti na kayang magpawala ng yelo, isang ngiti na dahan-dahang humahatak sa puso. Ang ngiti na iyon ay isang bagay na tanging isang beses lang niyang nakita… At nabigo siyang protektahan ito.

pagdadahilan niya. Pero hindi pa rin nawala ang panunutok nito ng flashlight. At syempre, hindi niya ito mamukhaan dahil sobrang liwanag! Baka pa naman si Kuya Jun lang pala iyon, eh ‘di puwede pa niyang mauto ito na ‘wag siyang i-chika sa iba. “Uh... Kuya. Yung flashlight mo po. Parang papunta na po ‘ko sa heaven. Parang kinukuha na po ‘ko sa sobrang liwanag, eh. Puwede po bang pakilayo sa ‘kin nang konte?”

Lumikha ito ng ingay. "Lucas? Lasing ka ba?" Isang pamilyar na boses ang sumilip sa kan'yang mukha. Ang dimlight sa salas na umaabot sa kusina ang tanging nagsisilbing liwanag niya, subalit kahit binuksan pa ng babae ang ilaw sa kusina ay hirap pa din siyang mamukhaan ito dahil tuluyan nang pumikit ang kan'yang mga mata.

"Bakit pinatay mo ang ilaw?" "Tapos na akong uminom, aakyat na ako." "Matagal nang patay ang ilaw ah." Itinuro ni Sierra ang bintana kung saan maliwanag ang buwan. "Bigla ko lang naisip na maganda pala ang liwanag ng buwan, kaya tumigil ako saglit para pagmasdan." Tumingin din si Marco sa labas. "Oo nga, maganda."

Dorita POV* "Pito halika tignan natin ang liwanag nung buwan" saad ko "Oo nga bakit parang ibang-iba ang liwanag ng buwan ngayon" nagtatakang tanong naman ni Pito "Tama ka p-pero bakit parang may mas nagliliwanag sa banda roon."wika ko naman sapagkat mayroon akong nakikitang naliliwanag sa isang malaking puno. Nilapitan namin ito at nakita namin kung paano lumutang ang mga walang malay na Sangre Larka at Luna na Alipin.

At ang tanging liwanag lang na maaninag ay ang isang metrong LED lights na inorder ko pa sa onlineshop para iyon ang pang magdamagan. Naisipan kong bumangon para sana isara ang pinto dahil nakakaramdam pa ako ng pagka-antok. Ngunit nang babangon na sana ako ay bigla akong napaatras at naitukod ang dalawa kong siko dahil may bigla na lang may dumukwang sa harapan ko at tinakpan ang aking bibig. S-Sht! b-bakit may tao rito sa loob ng kwarto ko?

Kinuha niya ang kamay ko saka hinila ako para maglakad patungo sa gitnang bahagi ng field. Tanging ang buwan sa kalangitan at ang malamlam na ilaw na nanggagaling sa light post ang siyang nagbibigay sa amin ng liwanag. "Ayos lang bang madumihan ka? Wala akong dalang pansapin?"

“Ganyan ang gusto kong marinig. Tandaan mo, Liam. Ang tunay na lakas ay hindi laging nakikita sa liwanag. Minsan, ito ay tumutubo at lumalakas sa dilim. At kapag lumabas ka na… sisiguraduhin nating nakakasilaw ang liwanag na dala mo.” Sa kabila ng lahat, sa kabila ng pagtatago, sa kabila ng panganib na dulot ni Marco… alam kong tama ang ginagawa namin. At habang kami ay nagkakapit-bisig at nagkakaintindihan, alam kong kahit ano pa ang gawin ng aking tiyuhin, kahit gaano pa siya katagal maghintay at magplano… hinding-hindi niya makukuha ang kung ano ang tunay na atin.