روايات وقصص ضمن Sa Kuko Ng Liwanag

Why does she take things literally again? "Ano? Curious ako ah, like paano ba kasi iyon?" nakangusong tanong niya na ikinailing ko na lamang. Tss, wala na talagang pag-asa ang utak ng isang 'to. Buti na lang mahal ko. "Hindi kasi literal na ang liwanag ang magsisilang. Isipin mo nga ng mabuti. Mabubuntis ba ang liwanag? May nakita ka na bang liwanag na nanganak?"

She will not come probably. Lumipas ang maraming minuto, hindi pa rin namin maisip ang dapat gawin. The sun is already down at ganap ng lumiliwanag ang buwan sa kalangitan. Inaya ko silang lumabas at magpahangin para kahit papano maease ang aming mga pagod na utak sa kakaisip ng dapat gawin. I never thought of this. In a split second, sabay sabay kaming nasilaw sa buwan because it radiated blinding lights, just enough to truly impair our eyes. Kumalma din agad ang liwanag. Nung nawala ang nakakasilaw na liwanag, our vision became normal again. But in our shock, the moon is not on the heaven. Nasaan ang buwan?

You can see in their eyes that they are ready to attack and end the life of black witches. Napalibutan ng pulang liwanag ang barrier na pumu-protekta at nagtatago sa lugar nila na sanhi upang magliwanag ang madilim na kagubatan hanggang sa mabilis itong nabasag na tila salamin kaya lahat ay naghanda na.

"Kung gano’n… sino?" Naputol ang video. Biglang nag-brownout. Lahat ng ilaw ay namatay. At sa dilim, narinig nila ang isang pagsabog.

🎶 Hawakan mo ang aking kamay Bago tayo maghiwalay Lahat-lahat ibibigay Lahat-lahat– 🎶 Binuka ko ang aking pakpak ng tuluyan nang naglaho ang matinding liwanag sa paligid. Tiniklop ko ito kasabay ng paglaho ng puting balahibo sa paligid. Siguradong magugulat siya kung nasaan kami kapag dinilat niya ang kanyang mga mata. “Pwede mo nang idilat ang iyong mga mata,” mahinang tugon ko.

Balasa— Sa sandaling iyon, isang gintong sinag ng liwanag ang bumaba mula sa langit at nagkataon na bumagsak kay Alex. Pinalibutan din nito ang katawan ni Luna. Pagkatapos noon, kumalat ang makapal na enerhiya sa kanilang katawan! “Ito…” “Ito ang Golden Light of Lightning Tribulation!” bulalas ni Luna. Mukha siyang gulat na gulat.

Nakatingala ako sa madilim na kalangitan habang kinakalma ang nanginginig at malagkit kong kamay. Nagkalat ang mga bituin na siyang nagbibigay ng kislap at liwanag sa langit. Liwanag. Tumakas ang isang butil ng luha mula sa mata ko. Kailan ko ba mararanasan na magkaroon ng liwanag sa buhay ko?

Pagkatapos, nakahiga sila sa lumang kumot, ang kanilang mga puso ay mabilis na tumitibok, ang kanilang mga balat ay glistening sa sweat at liwanag ng buwan. Ang afterglow ay hindi lamang pisikal; ito ay emosyonal, isang peace na hindi pa nila naramdaman. Nakatitig si Lia sa kisame, sa mga cobwebs at sa skeletal na design ng bubong. “Sana… sana hindi na ito matapos.”

Piping sigaw nang kanyang isip. Hanggang sa bigla na lang s'yang nakakita ng liwanag... Para s'yang nakakita ng maliwanag na bahaghari sa gitna ng dilim at tila naging hudyat ito ng pag-asa. Muli s'yang tumakbo upang sundan at taluntunin kung saan nagmumula ang liwanag... Ang liwanag ay nagmumula pala sa sinag ng buwan.

Kausap ko sa kanya. "Naalala mo ba dati light? Noong bulag pa ako, gusto kong makita ka diba? At ang saya-saya ko noong araw na nakikita na kita. Salamat Light, kasi ikaw ang naging ilaw ko at gabay ko noong nasa kadiliman pa ako. Kung wala ka siguro palagi akong nalulungkot at mag-isa. Kaya hindi kita iiwan, kung nasaan ako dapat nandoon ka rin." Sumiksik naman ito lalo sa akin. Sa tingin ko ay naiintindihan niya ang mga sinasabi ko.