Novel & Cerita Sabi Ng Mama Mo

Sunod-sunod kong sabi. Nakita ko ang panlalaki ng mata nilang pareho lalong lalo na si Mama. "Solara, tatamaan ka talaga sa akin!" Galit na sabi ni Mama. "Kaya mo ba? Ni pitik nga hindi mo magawa sa akin, at ikaw naman Mark puwede ka naman kasing pumatol sa akin at least may sugar baby ka hindi tulad ni Mama na mommy lang, walang sugar, wala kang mahuhuthot na pera d'yan bobo!"

"Okay 'Ma, I understand, pero kapag kailangan niyo po ng kausap, sabihin niyo po sa'kin. Nandito lang po ako lagi para sa inyo." This time ay ngumiti si Mama nang hindi pilit sa aking sinabi, saka niyakap ako nang mahigpit. Ginantihan ko rin naman iyon nang kasing higpit na yakap. "Maraming salamat sa Diyos dahil binigay niya sa amin ang isang napakabait na anak katulad mo, Alexandria. Lagi mong tatandaan na mahal na mahal ka namin ni Papa mo. Pangako, kahit anong mangyari, nandito lang ako para sa'yo. Hinding hindi kita iiwan. . ."

Pagkaraan ng ilang sandali, muli siyang nagtanong, "Nay, may ama ba ako?" Saglit akong nag isip bago sumagot ng mahina, "Dati meron, pero wala na." Hindi na siya nagtanong pa. Sa halip, sumandal siya sa kanyang upuan, pinagmamasdan ang tanawin sa labas.

At sasabihin kong, "Yung bar na malapit sa University." Panlalakihan ako ni mama ng mata at sasabihin niyang, "Dis oras ng gabi?" Tapos hindi niya ako papayagan at bubungangaan niya ako. Magagalit siya at tatakpan ko ang tainga ko sa ingay niya o kaya magkukulong na lang sa kuwarto para 'di ko siya marinig. Sa huli, hindi ako makakasama. Masisira ako kay Zach. Hindi niya ako kakausapin. Mawawalan na ako ng (poging) kaibigan.

Si Angel, sensitibo na,napaiyak kaya agad na lumapit si Mrs. Moon para patahanin ito. "Baby, don't cry, you will always be your mother's favorite child, no one can compare to you.“ Umiiyak na may namumugtong mata si Angel, nakahiga sa kanyang mga bisig na parang may hinagpis, nag-aalala at selosa, "Mom, you really won't give up on me right? Don't leave me Mom please.”

tanong nito, puno ng pag-aalala sa tono. Napabuntong-hininga si Sahara. "Kinakaya naman po, Aling Merly. Kahit mahirap... basta po may panggamot si Daddy, ayos lang po kahit pagod." Tumango ang matanda. Kita sa mga mata nito ang awa at paghanga sa kasipagan ni Sahara. "Alam mo, iha... hanga talaga ako sa 'yo. Ang dami mong ginagawa para sa tatay mo. Bata ka pa, pero ang tapang mo."

Dahil lang kumain ako ng isa pang extra na paa ng manok kaysa sa kapatid kong lalaki, pinalayas ako ng tatay ko mula sa bahay sa gitna ng isang snowstorm. Noong tumagal, ang tatay ko na isang archeologist ay nahukay ang aking katawan. Dahil sa nawawalang ulo ko, hindi niya ako nakilala. Kahit na noong nakita niya ang katawan ay may parehong mga peklat na meron ako, wala siyang pakialam. Pagkatapos, ang nanay ko ay kinuha ang aking puso at pinakita ito sa kanyang mga estudyante. “Ngayong araw, pag aralan natin ang puso ng isang taong may congenital heart disease.” Minsan niyang sinabi na makikilala niya ako kahit na anuman ang itsura ko. Mama, ngayon at ang tanging natitira sa akin ay ang

sabi nito sa akin. "Anong pagbibigyan?Anong ilusyun?Anong pinagsasasabi mo?" "Ang plano ko Abby ay nagsisimula pa lang. At sa totoo lang, malaki ang utang ng ama mo, at mas malaki pa ang hininging dagdag nito kase sa nautang. Hah! hindi ko talaga alam kong paano nyo ako nabudol mag ama.

Sa sobrang tuwa ay mabilis kong hinalikan si Mama sa kaniyang pisngi. "Mama, you’re the best Mom in the whole wide world!”

nakangiti kong sabi Ngumiti si Mama, pero ramdam ko ang bigat sa kaniyang loob. Tumango siya, at niyakap ako nang mahigpit. "salamat Tiffany." maiksi niyang tugon. Alam kong mahal na mahal ni Mama si Papa kaya nga nagtitiis siya pero hindi ko hahayaang pati ang kapatid ko ay ipambayad niya sa utang niya dahil sa kakasugal niya.