Sad Thoughts Novels & Stories

pag rant ko at hindi ko namalayang tumulo na pala ang luha ko "Pat hindi ka ba napapagod sa sitwasyon natin non? Na patago? Kasi ako, oo. Sobrang pagod na pagod na kong itago ka. Pagod na pagod na kong itago yong totoong Mahal ko. Pagod na pagod na kong mag selos ng palihim sainyo ni Brian. Pagod na pagod na kong magpanggap na may nararamdaman kay Caitlyn. Kaya sorry kung hindi na kita kinausap tungkol don. Di ko na kinaya eh. Sobrang sakit niyo nang makita. Sorry kung hindi ko naisip na pwede tayong mabash dahil sa pag amin ko. Nawalan na kasi ako ng pake sakanila. Wala akong pakealam sa sasabihin ng iba as long as malaya akong maiparamdam sa'yo at ipakita sa buong mundo na mahal kita," sab

Naging successful ang operasyon ng kaniyang lolo ngunit kailangang manatili ito sa ICU upang obserbahan ang vitals nito. Labis ang kaligayahang naramdaman ni Kelly sa balitang ito. Ang takot na mawala ang lolo niya agad nabura at napalitang tuwa ang buong pagkatao niya. Ang guilt na naramdaman niya pagkatapos niyang 'di bisitahin ang Lola niya ay unti-unting nawawala. Ang discomfort sa puso niya ay tuluyan na ring nabura. Kaya na niyang tumayo sa labas ng ICU at panoorin ang Lolo niya na nakahiga sa sickbed.

I replied before going into the shower. If sadness could drown, I might be gone by now. God, why is this happening? Why just one man? Why?

Kailangan bang mang-hotseat muna bago niya ako payagan na makababa? "Alam kong ulila ka ngayon sa anak, Soriano," paunang sambit ko nang lingunin ko siya pabalik, na pumupungay pa ang mga mata. "At naiintindihan ko kung nagdadalamhati man ang puso mo sa pagkawala ni Sarah. Nobody wants this to happen to her. As a mother yet do not experience the same case as you, masakit pa rin na i-absorb at tanggapin ang balita. It's very sad to lose a child."

Thinking of losing Yesha was unbearable, naninikip ang dibdib niya kapag naiisip na hindi na niya masisilayan ang mga ngiti ng babaeng nagbigay kulay sa kanyang mundo. “Aaaaahhhh!” muling sigaw niya, saka niya tinumba ang isang mamahaling vase na naabot ng kamay niya. He threw everything that his hands could grab on. Hindi niya alam kung kailan pumatak ang kanyang mga luha. Naramdaman na lang niyang basa na ang kanyang pisngi. Napa-lugmok siya sa kanyang kinatatayuan and he succumbed to his sorrow, a sob escaped his lips and it triggers his emotion. Humagulgol siya ng humagulgol sa kinalugmukan at patuloy na pinag-susuntok ang dingding na kinasa-sadlakan niya.

Pakiramdam ko lalo akong nahirapan huminga dahil sa pagyakap niya sa akin. "i am so sorry for hurting you this much. I am so sorry but this time i won't let you go kim. Mas nanaisin ko pang mamatay kaysa tuloyan ka nang mawala sa akin. Hindi ko kaya.......hindi ko kaya....At ang sakit sakit nang makita kang masaya sa iba" puno ng pagsusumamo niyang saad. Dumiin ang pagkakakagat ko sa aking labi. Hindi ko na yata kakayaning kontrolin pa ang emosyong nais nang kumawala sa aking kaibuturan.

Agad siyang sumeryoso na lalong nagpakaba sa akin. “I-I didn’t mean to make you feel sad, Tita. Sorry,” agad na paghingi ko ng paumanhin. Napatigil lang naman agad ako sa pagsasalita nang maramdaman kong yakapin ako ni Uno. Hindi ako gumalaw habang tahimik ang paligid, and all I can hear is Tita’s sobs. “You make her happy, Selene, thank you,” bulong ni Uno sa akin.

Kung hindi dahil sa akin hindi sana siya nagkagano'n. I'm such a badluck and a burden. Now I understand why my name was made like this. Agony will be always my twin for life that brought grief within me. Mas mabuti na sigurong mag-isa nalang ako habang buhay para walang madamay sa kamalasan ko. If staying away from them means saving their lives from misfortune, then It'll be blissful grief. Being alone will serve as my blissful grief.

If only I'm stronger enough then they wouldn't have done that to me which is why I will never understand how they can easily spurt out the word as if they mean it. How can they be sorry if they killed a person? Sorry is supposed to be said if you've accidentally spilled someone's a tea of a coffee, or you had forgotten about an occasion. Sorry is such a shallow word to tell it to a face of someone you just killed. But I guess I have to live with that sorry now. Tapos na ako rito. Ayoko na. Pagod na ako. I didn't know how tired I am until yesterday. This is it. I've done my part.

" Hello ma'am, kailangan po kayo sa office ngayon. Hindi pa ninyo napirmahan yung pagbilli ng mga equipment, kailangan na sa mga sites", turan ni Sarah sa kabilang linya. She's been silent for half a day without thinking anything. Natapos na ang kanyang pag iyak and she's gathering her senses back. Alam naman niyang sa ganito hahantong ang lahat. She has done her part at wala siyang magagawa kung talagang hindi sila ni Tyron ang para sa isa't isa. She has to move on and back on track. Ang sakit na nararanasan niya ngayon ay lilipas din just like how she felt when her parents were gone so suddenly. Those pains and heartache will remain in her heart but it doesn't mean she will suffer forever