Sad Thoughts Novels & Stories

saad ko. Natawa na lang siya at ipinagpatuloy ang kanyang pag inom. Nanatili pa kami ng isang oras do'n bago nagpasyang umuwi at dahil alam ko naman na kaya pang mag drive ni Aiden kaya hindi ko na siya hinatid. Hindi naman siya chix para samahan ko pa at hindi naman gaano malayo ang kanyang condo dito sa bar. Kapag naman na aksidente siya ay may pambayad naman siya sa hospital at saka pwede naman siya naming bisitahin do'n, masamang damo naman siya matagal mamatay. "Oh paano ba 'yan mauna na ako bro. Ingat na lang sa pag drive kung ayaw mong makita ng maaga si San Pedro." saad ko.

Dahil sino ba naman ang makakatanggi sa mga ito? KLYDE can’t help feeling so sad and guilty while watching Sana playing with his daughters. Pakiramdam niya ay napakadamot ng tadhana sa kanya. Dahil kung kailan tanggap na niya at sigurado na siya sa mga nanaramdaman niya para kay Sana ay saka naman siya hindi maalala nito. Lahat ng alaala ng babae tungkol sa kanya ay dagliang nawala pagkatapos ng aksidenteng kinasangkutan nito nang gabing iyon.

Saad ko rito na hindi ko na napigilan na tumulo ang aking luha. "I'm sorry...." tanging saad ni Cayden sa akin. Mas lalo lang akong nasaktan. Para saan ba ang sorry na yun? Sorry dahil wala na akong silbe? Sorry because I will end up like this? Sorry kasi hindi na ako yung mahal niya? Anak ng, hoooooo! Ang sakit! Kaya pala nagiging kontrabida yung mga nasasaktan eh kasi sobrang sakit nga naman pala talaga!

“Lexie, uy… why is it that when you feel sad, you make everyone and everything around you sad, I mean no offense but I feel crappy right now, because of your sadness, it’s like it’s polluting the air.” Agad na napa angat ang ulo ni Lexie dahil sa biglang sinabing iyon ni Claire, “It’s in her babe, it’s like Lexie is glowing with blue color that screams sadness, and it makes me feel crappy too.” Dagdag pa ng boyfriend nitong si Andrew, napasimangot naman si Lexie saka sinamaan ng tingin ang dalawa. “Hey, only because I feel sad, doesn’t mean you two imbeciles could make fun of me, what? Because my baby daddy abandoned me and I feel like my sadness is eating me whole right now, all of a sudden

Hindi niya maunawaan kung bakit mas masasaktan ang tao kapag sinabihan ito ng ‘sorry’. “Stefan heard the word “sorry” a lot after the accident. “We’re sorry, but they died on the spot,” “We’ve already done our best, but he didn’t make it.” “I’m sorry,” “I’m sorry, Stefan,” “I’m sorry for your loss,” and so on. The more he hears those words, he feels as if he’s going insane if he keeps hearing those words over and over. Stefan is traumatized as a result of it,” pagsisiwalat ni Doña Divina. “That is why he stated that Salvatore never apologizes. That word hurts him far too much.”

pag rant ko at hindi ko namalayang tumulo na pala ang luha ko "Pat hindi ka ba napapagod sa sitwasyon natin non? Na patago? Kasi ako, oo. Sobrang pagod na pagod na kong itago ka. Pagod na pagod na kong itago yong totoong Mahal ko. Pagod na pagod na kong mag selos ng palihim sainyo ni Brian. Pagod na pagod na kong magpanggap na may nararamdaman kay Caitlyn. Kaya sorry kung hindi na kita kinausap tungkol don. Di ko na kinaya eh. Sobrang sakit niyo nang makita. Sorry kung hindi ko naisip na pwede tayong mabash dahil sa pag amin ko. Nawalan na kasi ako ng pake sakanila. Wala akong pakealam sa sasabihin ng iba as long as malaya akong maiparamdam sa'yo at ipakita sa buong mundo na mahal kita," sab

Naging successful ang operasyon ng kaniyang lolo ngunit kailangang manatili ito sa ICU upang obserbahan ang vitals nito. Labis ang kaligayahang naramdaman ni Kelly sa balitang ito. Ang takot na mawala ang lolo niya agad nabura at napalitang tuwa ang buong pagkatao niya. Ang guilt na naramdaman niya pagkatapos niyang 'di bisitahin ang Lola niya ay unti-unting nawawala. Ang discomfort sa puso niya ay tuluyan na ring nabura. Kaya na niyang tumayo sa labas ng ICU at panoorin ang Lolo niya na nakahiga sa sickbed.

Agad siyang sumeryoso na lalong nagpakaba sa akin. “I-I didn’t mean to make you feel sad, Tita. Sorry,” agad na paghingi ko ng paumanhin. Napatigil lang naman agad ako sa pagsasalita nang maramdaman kong yakapin ako ni Uno. Hindi ako gumalaw habang tahimik ang paligid, and all I can hear is Tita’s sobs. “You make her happy, Selene, thank you,” bulong ni Uno sa akin.

Kung hindi dahil sa akin hindi sana siya nagkagano'n. I'm such a badluck and a burden. Now I understand why my name was made like this. Agony will be always my twin for life that brought grief within me. Mas mabuti na sigurong mag-isa nalang ako habang buhay para walang madamay sa kamalasan ko. If staying away from them means saving their lives from misfortune, then It'll be blissful grief. Being alone will serve as my blissful grief.

If only I'm stronger enough then they wouldn't have done that to me which is why I will never understand how they can easily spurt out the word as if they mean it. How can they be sorry if they killed a person? Sorry is supposed to be said if you've accidentally spilled someone's a tea of a coffee, or you had forgotten about an occasion. Sorry is such a shallow word to tell it to a face of someone you just killed. But I guess I have to live with that sorry now. Tapos na ako rito. Ayoko na. Pagod na ako. I didn't know how tired I am until yesterday. This is it. I've done my part.