Sakaling Maging Tayo の小説・ストーリー

Send help? "Wala naman akong sasabihin na kakaiba. 'To talaga, lagi masama tingin sa akin. Akala mo naman lagi kita target. We are friends nga today diba?" Tanong ko sa kanya. "Gusto ko lang naman sabihin na sa susunod ulit. I am looking forward where I will be the one who will follow your dares." Dagdag ko.

Speaking if him, Stan is busy talking with our colleagues kaya hindi na n'ya kami nakita Nakarating kami sa gitna ng puro taong nagsasayawan. This is freedom! "Let's party!" I screamed and closed my eyes habang sumasabay sa beat ng tugtog. Hindi pa ako nakuntento at tinaas ko rin ang mga kamay ko, para akong ngayon lang nakalaya sa kulungan. Kahit isang gabi lang ay maramdaman ko manlang na dalaga pa talaga ako at parte ito nang pagdadalaga ko.

naiinis kong sabi sakanya "Yes it sounds crazy pero wala na tayong choice! Kailangan na natin gawin yun kesa mahuli ka nila dito" "Ehh kung lalabas nalang kaya ako?" Nagtataka siyang tumingin sakin "Di mo ba nadinig yung sinabi ng tour guide sayo?", Nagsalubong ang kilay ko "Diretso tayong papatayin ng headmistress pag nalaman niyang magkasama tayo o kahit sino mang tutulong satin"aniya na siyang nakapagpahinto ng pag iisip ko

sagot naman nito "Nag usap na tayo trixie wala na tayo kaya wala kanang dapat balikan pasaken" saad ko "kaya nga ko umuwi dito para ayosin natin kase alam ko na mas maaayos natin to kapag nandito ako" sagot naman nito "You have to leave trixie marami pa kung gagawin may meeting pako" saad ko "No, hindi ako aalis hanggat hindi tayo nagkakaayos" saad naman nito

umiiyak pa rin na sabi ni March. "Let's go, we'll clean this house at kakain tayo. Stop crying.. I'm always here for you. You don't have to be afraid dahil nandito ako, at sasamahan kita lagi sa lahat ng pagdadaanan mo. This is what I promised you at seryoso ako sa pinangako ko."

Kailangang siya ang makisama, siya ang umintindi, siya ang magpakamanhid. "Sana, kung kaya mong umiwas muna physically sa akin. Alam ko, mahirap para sa'yo pero alam nating pareho na darating sa puntong ganito. This is it Irish, kahit hindi ka sa akin aamin, alam kong nasasaktan na kita."

"Mahal na mahal din kita Marc. Mababaliw ako kapag nawala ka sa'kin" "Bakit naman ako mawawala sayo. Kapag nawala ako sayo mawawala ka rin sakin at hindi ko papayagan yun kaya huwag ka mag isip ng ganyan okay. We will be together for the rest of our lives"

biglang sabi nito “Hindi, sasabay na ako sayo. Ako na bahalang mag sabi sakanila kung bakit sayo ako sasabay.” saad ko naman. “Well expected naman siguro nila na sakin ka na sasabay since iniisip nila na tayo na.” saad naman ni Keiran kaya napatango na lang ako. May point naman siya.

seryoso niyang wika sa akin Kaagad din namang namilog ang mga mata ko sa pagkabigla Napatitig ako sa nakasarang pintuan ng silid bago ako tumitig sa mukha nitong si Arif "Miikyla, hindi naman kita pipilitin kung ayaw mo eh. Pero, isa lang ang gusto kong mangyari ngayun para sa kapakanan nating dalawa! Kalangan mong makipag-cooperate sa akin para magawa natin ng maayos ang ritual na ito at maibigay natin sa kanila ang expectations na hinihintay nila sa atin." nakangisi niyang wika