Sample Letter To A Friend 소설 & 이야기

nagtatampong sabi ko. Natawa ito. ["Don't worry, my friend will be gentle.] natatawang sabi nito. Ngumuso ako. Sino ba yung friend niya na yun? ''Ano gawa mo?'' tanong ko para maiba ang usapan. [''Nothing.''] tipid nitong sagot. ''You should bond with your cousins there.'' ["I want to see you."] "I want to see you too." Natahimik ito saglit na ikinataka ko.

Kahit school mate ko ang ilan base sa unifrom nila sa profile picture ay iniignora ko lang dahil hindi ko naman sila ka-close. "Ate Lia, lalabas kami mamaya ng mga friends ko," paalam ko sa kapatid nang tumawag siya sa akin kinaumagahan. "To where? I can drop you off, dadaan ako r'yan mamaya," alok niya pa pero umiling ako. "Mall lang, ate. Malapit lang dito. At saka..." nabitin ang sasabihin ko dahil sa hiya. "Susunduin ako no'ng friend ko, si Khan."

I know it's our rule not to ask about ourselves but I want to see you, soon enough. A little smile formed on my lips when I read the email. It came from my only friend named FrozenIceycold. Yes, I have a friend. Even though that my life sucks at it is, I have someone to talk to. Unlike any other normal friends, where you can talk face to face, I haven't seen my friend even once.

I mean, oo nga't hinahanap siya ng evil stepbrother at ng ex niyang baliw—pero hindi naman siguro masama kung kahit ngayon lang 'diba? I know, this is careless pero I want to ask him out. Parang...date. Gano'n. Hays, osige na. Friendly date. Iyon nga ang ginawa 'ko. To: Johnson, Pwede ka bang lumabas ngayon? Coffee tayo sa labas, if okay lang sa'yo. :) I know. Ang landi ko tingnan sa message na 'yon pero believe me, hindi ako malandi. Masama na bang yayaing lumabas ang isang kaibigan?

Walang alinlangang sagot ko bago n'ya ibinaba 'yung tawag. Siguro kaylangan ko rin 'to para makapag relax dahil sobrang stress na ako. Agad akong nag text sa manager namin sa pinapasukan kong mall. Sinabi ko na mag sesend nalang ako ng letter na mag le-leave na ako. Papayag 'yon kasi 'yung kapatid kong si Denver type pala niya.

Habang inaantay maluto ang kanin ay ni-message ko si Jacob. "To: Jacob, Gawan mo ako ng excuse letter at pati na rin si Aiden. Hindi siya makapapasok dahil may sakit siya, at ako naman ay hindi makapapasok dahil aalagaan ko siya. Ikaw na ang bahala gumawa ng excuse, 'yung makatotohanan dapat at siguradong maniniwala ang mga prof natin. Salamat! I'll treat you next time."

Sana okay lang siya. Umiling ako para mawala ang kung anu-anong bagay na naiisip ko. I open my cellphone when it vibrates and see a text message from Liev. From: Liev ‘Thank you for letting me meet your friends. It made me happy. I saw you sooner than I expected but I'm happy to see you. Goodnight. :)’ Me: Thank you for spending your free time with me. So I click the send message kahit hindi ko pa tapos ‘yong sasabihin ko. Panigurado nakakunot noo na ang isang ‘yon ngayon.

"Like I always said...don't cry, you don't deserve the tears, you don't need to hold on for any of this...even I want to be the person you expect me to be, I am sorry...as of now, I am still confuse about all this but I want us to be friends, pwede bang kahit iyon na lang muna?" Sa totoo lang bawat salita niya ay nadudurog ako...hmmmm siguro nga tama naman siya, I need to let go to all of this! Hmmmm... "We can be friends...don't worry, hmmmm sob*sob* hmmm bibitaw na ako...hmmmm bibitaw na ako sa Sidney na alam kong hindi na babalik....hmmmmm sob*sob* hmmm I am sorry...hmmmm hindi ko lang mapigilan...hmmmm walong taon...hmmmm naghintay ako ng ganon katagal...hmmmmm sob*sob*hmmmm..."

Sa ngayon, bukod sa di kilalang tao na iyon, wala siyang ibang malalapitan. Kaya tinanggap niya ang request ng estrangherong ito. Kung kailan iniisip niya kung paano babatiin ito, pinadalhan siya nito ng mensahe: [Hello miss, napakasaya ko na in-add mo ako bilang friend.] Sumagot si Madeline: [Ikinagagalak kong makilala ka, stranger.] [Miss, kakatapos lang ng relasyon ko at labis akong nalulungkot. Pwede mo ba akong samahan muna?]

kung hindi lang siya nagpaparamdam sa mga kaibigan sa pamamagitan ng liham, baka nabaliw na ako. She's been sending letters to her friends: Lia and Zeke, Yvonne and Andrei, Jia, and her parents. I understand that. They're precious to her. To us. Pero bakit... Walang akin? I mean, kahit kumustahin o banggitin man lang ako sa mga liham niya, hindi niya magawa?