Save Your Eyes From Your Tears Novels & Stories

Ang kanyang mga pagod na mga mata ay nakatingin dito at hinihintay ang kung ano ang sasabihin nito. “Stop crying,” he whispered. “Your eyes are too beautiful to even shed a tear.”

How can I not burn this image forever in my eyes? “How can I not look at this point? – Bigla niyang hinarang ang mga salita ko. “Do something about your eyes. Turn around or if you can’t, just go blind or pluck your eyes out, twist them and throw them out!” Sigaw niya ng pabulong habang nanlilisik ang mga mata na nakaturo sa bintana. “How unreasonable can you get? I literally can’t do those things kapag bulag na ako.” Sagot ko habang tinuturo ang mga mata ko.

Ano pa ang mga kailangan kong malaman? "heyyyy.....please just forget about it hmmm? Tinatakot ako ng pananahimik mo. P-Please baby, don't leave me again..Don't ever think of leaving me again. Baka hindi ko na kayanin Kim kapag nawala kapa ulit sa akin" tears streamed down her cheeks. Hindi siya nahiyang ipakita sa akin ang takot sa kanyang mga mata. Hindi siya nag alangang ipakita sa akin ang sunod sunod na paglandas ng mga luha niya. I shook my head and bit my lips. She stared at me with her tears waving at me.

My vision was blurry because of the tears I was holding back. “1, 2, 3—smile!” As the camera's flash met my eyes, tears streamed down my cheeks. What a grand way to celebrate. I quickly wiped off the tears as I went down the stage. The driver who was watching from the side caught my attention. He pointed at his phone as if he was telling me that he just talked with my parents.

Hindi niya maiwasan ang mapapikit at mapaangat ng tingin upang kahit papaano ay pigilan ang pagtulo ng mga namumuong butil ng luha sa kanyang mga mata. Ito ang labis niyang kinaiinisan. Ilang beses na niyang nasaksihan ang kaganapang ito—ang lahat-lahat sa panahong ito—subalit naaapektuhan pa rin siya. Bumabara pa rin ang kanyang lalamunan. Namumuo pa rin ang mga luha sa kanyang mga mata. Pinipigilan niya pa ring maiyak. Dahil hanggang ngayon, nasasaktan pa rin siya.

Tumingin sya sa mukha ko at nakataas pa ang mga kilay niya. "Really? It's a miracle." tumawa pa sya ng mahina kaya sinapak ko sya sa dibdib pero ngumiwi sya, kaya hinimas himas ko ang dibdib niya. Napakagat labi ako. Yay! Tyansing na naman ako. Tapos ay sumeryoso ako. Minsan lang ito kaya pabayaan niyo na akong magdrama. Teary eyed kunwari ako. Dapat pala may baon akong eye drops para kunwari may luha ako.

Kumurap-kurap ang aking mata dahil mas'yadong maliwanag ang aking nakikita. "Ara!" Ang mukha ng lalakeng pinakapamilyar sa akin ang bumungad. His eyes are swollen and it looks like he didn't sleep for days. "Teka, tatawag ako ng doctor." Aalis na sana ito pero agad kong hinawakan ang kanyang kamay dahilan upang tingnan niya ako ulit. I was about to talk but my mouth was dry. Kaya naman ay mas lalo itong nag-alala at agad na umalis para tawagin ang doctor.

sabi ko na parang alam niya ang problema And for the first time after 30 years,a tear drop from my eyes _______________ Aykafaye❤️❤️ ******* Vote Follow Comment

Sa sobrang lalim ng boses niya ay halos hindi ko na narinig ang pagtatanong niya. Kinagat ko ang labi ko at iniwas sa kanya ang tingin. Tears are now forming inside my eyes. It's just waiting for a loud bang, a trigger, for them to drop and stream like a wild river inside a forest. Just stream... like no one would see and hear them.

Nahihiya, ngunit pilit niya akong tiningnan. Namamaga ang mga mata niya, at ang mga labi niya ay bahagyang nanginginig. Parang gusto kong akuin ang lahat ng sakit niya. Parang gusto kong burahin ang lahat ng luha niya, kahit ang kapalit, ako ang masaktan. I used my thumb to wipe the tears in her eyes. Pagkatapos binigyan ko siya ng maingat na halik sa mukha.. Small kisses, to wipe those tears away..