Novel & Cerita Save Your Eyes From Your Tears

Nahihiya, ngunit pilit niya akong tiningnan. Namamaga ang mga mata niya, at ang mga labi niya ay bahagyang nanginginig. Parang gusto kong akuin ang lahat ng sakit niya. Parang gusto kong burahin ang lahat ng luha niya, kahit ang kapalit, ako ang masaktan. I used my thumb to wipe the tears in her eyes. Pagkatapos binigyan ko siya ng maingat na halik sa mukha.. Small kisses, to wipe those tears away..

Walang gana akong tumayo para umalis na ng napadako ako sa huling pagkakataon sa salamin. For once, I looked at my eyes, and memory suddenly flashed on my mind. I hate how my eyes scream vivid, and people can easily search through my soul no matter how I tried to hide it deep inside. My eyes are the only thing I hate the most on my face. I hate how people can easily read it. My eyes can easily perceive things, and I hate that people can easily see through them. They see it as my greatest asset, but I see it as the worst. My eyes always scream loneliness and longing. It never showed emotions at all.

Ramdam ko ang sunod sunod na pag-agos ng luha sa gilid ng mata ko. "S-Save... S-Save my baby."

At nang makita ng iba iyon ay nagsi-iyakin na din ang mga ito. Kinagat naman ni Laura ang ibabang labi para pigilan ang luhang gustong pumatak sa mga mata niya. Pero kahit na anong pagpipigil ay hindi pa din niya napigilan. Ramdam niya ang paghihinagpis ng mga ito. Tears fells from her eyes. Agad naman niya iyong pinunasan. "I-ibalik niyo po ang mga gamit niyo. Wala pong aalis dito," wika niya.

sigaw ko sa mukha niya. He closed his eyes. We're so close that my breath probably hit his face when I screamed at him. My eyes watered because of my annoyance and anger. I can feel my tears brewing more around my eyes. He watched me in awe as I burst out screaming in front of him, my eyes blurring because of the tears.

Why can't I get rid of my tears. "If you upset, I'm sorry! I just wanted you to know until now I still want you. Patawad kong ginugulo kita, sinadya ko talagang gawin 'to, to let you remind about us." one of my tears scaped from my eye, ba't ba ako naiiyak?

And i have no plans to get my eyes off to you. And that dumbass? He has no right anymore to claim you." Seryosong saad nito na ikinalunok niya ng ilang beses Huminga ito nang malalim. "From now on, i don't want you to waste your tears anymore from that bastard. Every tears is priceless. Ginagamit ang luha sa tamang pataan." Pakiramdam niya, may natanggal na malaking bara sa lalamunan niya. Tila

Nag init bigla ang magkabilang sulok ng mga mata ko kaya naman lihim kong pinagalitan ang aking Sarili. Hold back you tears, Lia. Ang mga katulad niyang tao ay di nararapat pag aksayahan ng luha. Kaya naman pinilit ko na lamang ngumiti at iniiwas ang tingin dito. Nanghihina na ibinaling ko ang atensiyon ko sa ginang. She looks so very apologetic to me.

Namumula na ang kanyang mga mata dahil sa mga luha nanagbabadyang tumulo. “Please save them. Save my family. Mahal na mahal ko sila. P-please not them please.” Tears fell from his eyes as he pleaded to Him to save his family. Hindi na niya kaya pang pigilan ang mga luha. Alam niyang kailangan na magpakatatag siya ngayon pero hindi eh. Hindi niya kayang ‘di manghina kung alam niyang his wife’s life is at stake right now.

He buried his face against my neck more. I can feel him trembling under me. Lumayo ako nang kaunti para tignan ang mukha niya. His eyes are blood-shot like he’s about to cry. I gently caress his cheeks.. his face—from his forehead down to his lips. Marahan siyang pumikit at agad kong naaninag ang isang patak ng luha mula sa mata niya. “I’m sorry...” I say as I wipe his lone tear. Umiling siya at muli akong niyakap.