Save Your Eyes From Your Tears 소설 & 이야기

Ramdam ko ang sunod sunod na pag-agos ng luha sa gilid ng mata ko. "S-Save... S-Save my baby."

At nang makita ng iba iyon ay nagsi-iyakin na din ang mga ito. Kinagat naman ni Laura ang ibabang labi para pigilan ang luhang gustong pumatak sa mga mata niya. Pero kahit na anong pagpipigil ay hindi pa din niya napigilan. Ramdam niya ang paghihinagpis ng mga ito. Tears fells from her eyes. Agad naman niya iyong pinunasan. "I-ibalik niyo po ang mga gamit niyo. Wala pong aalis dito," wika niya.

sigaw ko sa mukha niya. He closed his eyes. We're so close that my breath probably hit his face when I screamed at him. My eyes watered because of my annoyance and anger. I can feel my tears brewing more around my eyes. He watched me in awe as I burst out screaming in front of him, my eyes blurring because of the tears.

Why can't I get rid of my tears. "If you upset, I'm sorry! I just wanted you to know until now I still want you. Patawad kong ginugulo kita, sinadya ko talagang gawin 'to, to let you remind about us." one of my tears scaped from my eye, ba't ba ako naiiyak?

And i have no plans to get my eyes off to you. And that dumbass? He has no right anymore to claim you." Seryosong saad nito na ikinalunok niya ng ilang beses Huminga ito nang malalim. "From now on, i don't want you to waste your tears anymore from that bastard. Every tears is priceless. Ginagamit ang luha sa tamang pataan." Pakiramdam niya, may natanggal na malaking bara sa lalamunan niya. Tila

Nag init bigla ang magkabilang sulok ng mga mata ko kaya naman lihim kong pinagalitan ang aking Sarili. Hold back you tears, Lia. Ang mga katulad niyang tao ay di nararapat pag aksayahan ng luha. Kaya naman pinilit ko na lamang ngumiti at iniiwas ang tingin dito. Nanghihina na ibinaling ko ang atensiyon ko sa ginang. She looks so very apologetic to me.

At sa tuwing maaalala niya iyon ay napupuno ang puso at isip niya ng poot, ng galit at ng masidhing hangaring maghiganti. “Anak, huwag mo na silang alalahanin. Stop crying. Huwag mong saying ang mga luha mo sa mga walang kwentang taong tulad nila. They're not worth it of our tears, Liv. Save it for your grand acting.”

Pigil na pigil kong sumabog ang nararamdaman ko. Ang bigat ng dibdib ko. Unti-unti rin itong sumisikip. I waved him goodbye. I bit my lip so my tears won’t fall. Kinuyom ko rin ang palad para pigilan ang sarili ko. Baka kapag nakita niya akong umiiyak, baka hindi niya na talaga ako paalisin...

He buried his face against my neck more. I can feel him trembling under me. Lumayo ako nang kaunti para tignan ang mukha niya. His eyes are blood-shot like he’s about to cry. I gently caress his cheeks.. his face—from his forehead down to his lips. Marahan siyang pumikit at agad kong naaninag ang isang patak ng luha mula sa mata niya. “I’m sorry...” I say as I wipe his lone tear. Umiling siya at muli akong niyakap.

DV said with pure happiness written on his face and in his voice. Hindi ako manhid. Ramdam ko, masaya siya. Hindi ito pilit, hindi ito pakitang-tao. Tunay ang tuwa niya. At sa sobrang saya niya, hindi ko na kayang agawin pa ang sandaling iyon mula sa kaniya. Tumalikod ako. Tumingala ako sa langit, hoping to stop the tears. But I can't. The more I hold it in, the more painful it becomes. Mas lalong mahapdi. Mas lalong sumisikip ang dibdib ko. Napakawalang kuwenta ng lahat.