Seafarer Quotes นิยาย & เรื่องราว

Tiningnan niya ang pigurang tumilamsik sa tubig at sinabing, “Baliw ba itong tumatalon sa dagat? Napakabangis ng mga alon. Huwag kang mag-alala sa kanya. May naghagis na sa kanya ng lifesaver. Tara na guys.” Pagkatapos ay tumalikod siya at inutusan ang kapitan ng yate na bumalik sa Miami.

“Sige ganito na lang, mamasyal tayo roon sa may tabing dagat. Mukhang kaunti lang ang tao, oh. ” Mabuti pa nga. Magsuot ka ng sombrero para wala nang makakita ng ‘kagwapuhan’ mo. Baka mamaya masundan pa nila tayo at palibutan ka na naman,” masungit niyang sambit dito.

"Hindi na ako magtataka kung tama ka nga sa hinala mo, sweetheart. Magandang lalaki si Clarence and as you say, he is a lead singer sa sarili nilang banda. He is also a captain on this cruise ship, in other word good catch siya. But again, do you know him that much? Malay mo SEA-MANLOLOKO lang pala siya. I'm not saying na lahat ng seafarers ay manloloko pero karamihan sa kanila ay ganoon.. So if I were you, sis, habang maaga pa at may oras ka pang mag-isip o magnilay-nilay do it para hindi ka masaktan at the end." Mahaba-haba nitong pahayag.

Tuwang tuwa naman ang matanda at may pangkain na naman ang mga bataan niyang bantay dagat. “Naku Maraming Salamat sa’yo pogi tiyak na mabubusog na naman ang bantay dagat ko ngayon! Naku Crisanta ito na lang ang asawahin mo hindi kuripot!” natutuwang sambit ng matanda. Lalo naman siyang nahiya kay Sarge sa sinabi ng matanda. Hindi tuloy siya makatingin ng deretso kay Alexander.

Agad naman akong umiling. "Wala naman akong kakaibang nararamdaman sa sarili ko ngayun Luther. Isa pa wala din akong gustong kainin. Pero parang gusto kong maglakad sa tabing dagat. Lumanghap ng sariwang hangin?" wika na may halong lambing sa boses. Sandali itong nag-isip bago sumagot.

Kung hindi, baka kami pa ang magpalutang-lutang mamaya sa dagat. At sa isang mabilis na pagkilos, sabay naming pinakawalan ang pagkakahawak sa kanya—nagpalitan kami ni Garil ng matalim na tingin bago namin tuluyang tinulak si Gillius sa dagat, sa kalaliman ng karagatang walang kasiguruhan kung mabubuhay pa ba siya. “Huwag, tulungan ninyo ako, parang awa niyo na!” sigaw niya habang nasa dagat na siya. “Maawa kayo, maaway kayo!”

Makikita niyang mamatay ang mga tao sa ship kung magkakaroon siya ng pagkakamali. Malakas na tumawa ang captain na nasa sahig. “Gusto mo na patakbuhin ng cargo ship captain itong cruise ship? Mangarap ka lang! Hahaha, hindi niya ‘yan magagawa kung wala ako. Ako lang ang nakakaalam ng ship na ito!”

But with the cliff and the altitude that they are on, para na ring ipinamumukha ng dagat kung gaano siya kaliit at gaano ito kalawak kumpara sa kanya. "There's the monster you are fearing the most staring back at you." She felt his breathe on her ear while her eyes were absent mindedly looking straight, trying to take in the sight of the endless sea. "Are you scared?" "Damn it, Jace. Let's go hom--" Mabilis siyang pumuhit at akmang itutulak ang lalaki nang kabigin naman siya nito pabalik at ipilit iharap sa direksyon ng tubig.

Ang buhok ko wala na sa ayos dahil nililipad ito sa malakas na hangin. Inilibot ko ang aking mata sa karagatan. Ang payapa ng dagat. Kay sarap pakinggan ang mabining mga hampas ng maliit na alon. Para bang diamante kumikislap ito sa dilim. Naglalayag na kami ngayon sa dagat. Dahan-dahan lang ang takbo ng yate hindi nagmamadali si Captain Morgan dahil mabagal lang ang patakbo nito.

- taimtim ko siyang pinakatitigan, habang sinasabe ang mga katagang yan, habang siya deretso lamang ang tingin sa dagat. "That days?, syempre natural reaksyon nang taong iniiwasan, masakit, nakakainis, nakakairita. Pero lahat nang iyon ay ininda ko lang, pakiramdam ko kasi lalo lamang akung masasaktan kapag nag paapekto pa ako. Until one day, nagising na lang ako na pakiramdam ko, sanay na ako. Masakit pero wala nayun"- senserong sambit ko, humarap na ako sa dagat, sinamahan siyang pagmasdan ito habang inaantay ang paglubog nang araw.