Seafarer Quotes Novels & Stories

hindi natapos ni Manuela ang sasabihin niya ng seryoso siyang binalingan ng tingin ni Uno. "If you want to enjoy the sea, stay on your clothes, you understand me Manuela?" "O-oo na." walang nagawang sagot ni Manuela. Nang maayos na ni Uno ang life jacket ni Manuela at nasigurong hindi ito matatanggal ay hinila na niya si Manuela. "Don't wander too far from the boat."bilin ni Uno na ikinalingon ni Manuela sa kaniya. " Huh? Hindi ka lalangoy?"

Hindi pa kami pwedeng bumalik sa lungsod dahil nga sa nangyayari. Kinakabahan ako baka pagtapak namin doon ay magiging delikado na naman ang buhay namin. Hinalikan na lang n'ya ang noo ko na kinatigil ko. "Hush... it's okay. Walang impossible sa bagay kung gugustuhin." "Pero..." "No buts. Gusto mo bang maligo sa dagat?" Umiling iling na lang ako habang nakatingin sa dagat. Na-trauma atah ako sa nakita ko nung huling tapak ko sa dagat.

[Ang Hibla ng Nakaraan sa Dugo ng Bukas] Ang dagat ay naging isang dambuhalang salamin ng pilak sa ilalim ng madaling-araw. Wala na ang nagngangalit na apoy ng San Pietro; tanging ang usok na lamang na humahalik sa ulap ang nagpapaalala sa impyernong kanilang nilisan. Sa loob ng maliit na life raft, ang bawat pag-alon ay tila isang oyayi na nagpapatulog sa pagod na katawan nina Rafael at Elara.

alok ng isang may-edad na seaman habang inaabot sa kanya ang isang set ng disposable bowl at chopsticks. "Salamat po." Dahil maraming tao rito, kahit papano ay nabawasan ang takot niya sa malalim na dagat. Pero malamig pa rin, lalo na't nabasa ang damit niya kanina sa malaking alon. Pinag-uusapan ng mga seaman ang nangyari kanina. "Paano nangyari 'yun? Ngayon lang kami nakaranas ng ganyang insidente sa biyahe!"

tanong niya, “totoo po ba na noong panahon ninyo, maraming panganib at mahirap ang buhay? At paano po ninyo nalaman kung ano ang tamang gagawin?” Yumuko ako upang makapantay ang tingin sa kanya, at ngumiti. “Oo, may mga panahong mahirap at nakakatakot,” sagot ko. “Ngunit mayroon kaming gabay na hindi nababago ng panahon. Isipin mo ang dagat—ito ay malawak, malalim, at may mga alon na minsan ay malakas. Ngunit kung alam mo kung paano sumabay sa agos, kung alam mo kung saan ang ligtas na daan, at kung hindi mo kalilimutan na ang lahat ng bagay ay magkakaugnay, makakadaan ka nang ligtas at makakarating sa iyong pupuntahan.”

Nadulas ang kanyang mga paa, at nahulog siya sa rehas at diretso sa dagat. Mula sa yate, nakita ni Justin na may nahulog sa dagat, ngunit hindi niya alam kung sino iyon. Tiningnan niya ang pigurang tumilamsik sa tubig at sinabing, “Baliw ba itong tumatalon sa dagat? Napakabangis ng mga alon. Huwag kang mag-alala sa kanya. May naghagis na sa kanya ng lifesaver. Tara na guys.”

"Hindi na ako magtataka kung tama ka nga sa hinala mo, sweetheart. Magandang lalaki si Clarence and as you say, he is a lead singer sa sarili nilang banda. He is also a captain on this cruise ship, in other word good catch siya. But again, do you know him that much? Malay mo SEA-MANLOLOKO lang pala siya. I'm not saying na lahat ng seafarers ay manloloko pero karamihan sa kanila ay ganoon.. So if I were you, sis, habang maaga pa at may oras ka pang mag-isip o magnilay-nilay do it para hindi ka masaktan at the end." Mahaba-haba nitong pahayag.

- taimtim ko siyang pinakatitigan, habang sinasabe ang mga katagang yan, habang siya deretso lamang ang tingin sa dagat. "That days?, syempre natural reaksyon nang taong iniiwasan, masakit, nakakainis, nakakairita. Pero lahat nang iyon ay ininda ko lang, pakiramdam ko kasi lalo lamang akung masasaktan kapag nag paapekto pa ako. Until one day, nagising na lang ako na pakiramdam ko, sanay na ako. Masakit pero wala nayun"- senserong sambit ko, humarap na ako sa dagat, sinamahan siyang pagmasdan ito habang inaantay ang paglubog nang araw.

Required ba na dapat marunong lumangoy kapag naliligo sa dagat? Mas kumunot ang noo ko ng makitang dahan-dahan syang lumalapit sakin. "Vee! Wag kang gagalaw kapag umatras ka pa mag tiwala ka--"

Kung hindi, baka kami pa ang magpalutang-lutang mamaya sa dagat. At sa isang mabilis na pagkilos, sabay naming pinakawalan ang pagkakahawak sa kanya—nagpalitan kami ni Garil ng matalim na tingin bago namin tuluyang tinulak si Gillius sa dagat, sa kalaliman ng karagatang walang kasiguruhan kung mabubuhay pa ba siya. “Huwag, tulungan ninyo ako, parang awa niyo na!” sigaw niya habang nasa dagat na siya. “Maawa kayo, maaway kayo!”