Self Pity Quotes Novels & Stories

Nanatili lang siya roon sa harap ko habang pinapanood akong miserableng pinupunasan ang mga luha. "I don't pity you. I'm pitying your eyes. They looked tired. Please stop crying." he said and I laughed. Mabuti nga sana kung mahinang tawa lang iyo ngunit sa sobrang tuwa ko sa sinabi niya ay halos humalakhak na ako.

Pumikit ako at nanatiling tahimik. “...But, you know, hurting doesn’t symbolize weakness. Mayroong mga bagay na akala natin hindi natin kaya pero at the end of the day, hindi natin namamalayan na kaya natin iyong lagpasan.” he said in monotone. “Life is about suffering, it isn't life if you’re not hurting…because if life has no suffering, what’s the purpose of living?”

Tahimik kong binigkas, “For me to remember my purpose in life.” Tumahimik ang paligid. Maging siya ay natahimik at hindi alam kung anong sasabihin. Ngunit lumalim ang kanyang tingin sa’kin dahilan para makaramdam ako ng kirot sa puso ko—na para bang sa mga tingin na iyon ay nabasa niya na ang lahat ng emosyong nakatago sa loob-loob ko. I hate pity. But the moment I saw it in his eyes, parang gusto ko na lang na kaawaan niya ako.

"At ito? Itong walang kwentang kwintas na ibinigay mo. Ngayon ko na sana ipapalagay sa'yo at papayag na ako sa mga salita mo. Pero p*tangina, lokohan lang pala! Pakasaya kayong dalawa, mga p*tangina! Salamat sa sakit, p*tangina. Mga gago!" Inihagis ko ang kwintas na 'yon sa kung saan at tinitigan s'ya sa mata. Ikatlong beses na, ikatlong beses mo na nakitang naiyak ako. Pero pinag-sisisihan ko, you are not worth it. Huli na 'to. Bakit nga ba ako nahulog sa isang tulad mo? P*tangina. Salamat sa pagwasak. Salamat sa sakit. Salamat, you piece of sh*t!

mariin niyang sabi na tila may bigat ng lahat ng alaala sa bawat salita. “Regret changes nothing,” malamig na sagot ni Taki. “No,” tugon ni Quatro habang tumititig kay Taki. “It doesn’t… but neither does hatred.” Muling bumigat ang katahimikan sa buong silid. “She spent the rest of her life trying to fix what she broke,” mahinang sabi ni Quatro. “You can’t fix dead people,” malamig na sagot ni Taki. “I know,” tugon niya, bahagyang pumikit. “I know better than anyone.”

Lumambot naman ang ekspresyon ni Fourth. “Hindi ko kayang mabuhay na wala ka. Hindi ko kayang hindi kita nakikita. Hindi ko kayang hindi kita kasama,” dagdag niya. “Cara… I’m sorry,” tila naiiyak na muling paumanhin ni Fourth. Agad na umiling si Caramel. “No. You don’t need to say sorry, Fourth. Like I said lately, hindi ka pa nagso-sorry sa akin, pinatawad na kita. Sana napatawad mo na rin ako,” aniya rito.

Bakit ito? Hindi ako humihingi ng materyal na bagay bilang kapalit. Oo, ako na mukhang pera. Pero hindi ko sinasarili ang mga 'yon. Daan-daang tao ang sinusustentuhan ko para makapag-aral sa buong mundo. Wala akong pakialam kung kumita ako ng malaki at gumastos ng mas malaki para sa mga tinutulungan ko. Mas masaya ako sa ganoong way. Pero bakit ganito? Why can't they appreciate me while I'm still here? Why reject me? Why forget me? Why neglect me? Am I that useless? Or talagang basura na ako sa paningin nilang lahat? I bitterly smiled at sinandal ang ulo ko pinto. Tumitig ako sa kawalan.

Na pupunta ako sa lugar na ito para magsaya, hindi para lumuha kagaya ng sa ngayon. Shit! I am the one that said "Goodbye", "It's over" but I'm the one crying. Palagi na lang akong, 'God help me, God save me, God please...' Laging gano'n ang eksena ko tuwing nahihirapan at nalalagay ako sa peligro. Minsan... Nakakapagod din palang sambitin ang mga katagang iyon 'no? Nakakapagod na ma-reject lahat ng prayers na meron ka. Na dahil sa rejection na iyon, maitatanong mo na lang na...

Hindi ko na siya hinintay na magsalita pa at lumabas na ako ng conference room. Mauulit kung anong nangyari noon, kung paanong ako ang palagi mong hinihingian ng tulong. Naupo ako sa swivel chair ko at para akong pagod na pagod. Natapik tapik ko na lang ang bandang dibdib ko, this is what you want kaya hindi mo kailangang makaramdam ng awa. Tandaan mo, ikaw ang sinaktan nila, ikaw ang iniwan at niloko nila. They don’t deserve your pity, Eilish. They don’t deserve it.

"Our world is full of selfish and greedy people. They all have something to fight for, something to witness, and something to say. Indeed, we are conquered by the darkness, and the light we thought we possessed was blinding us to what is real. Open your eyes. Don't let ignorance be followed by regrets." – Miss A, Erity