Novel & Cerita Self Pity Quotes

Nais niyang magsalita ng mas mahinahon, ngunit hindi na kayang pigilin ang sakit na nararamdaman. “So gusto niyo intindihin ko kayo, without knowing the reason? Siguro nga tama si Seraphina na ‘I'm such a pity’ na nagpabilog lang sa mga babae, like you and mom.” putol ni Sebastian, ang boses niya ay puno ng pagkapuno at pagka-frustrated. Hindi pa rin niya lubos na nauunawaan ang buong sitwasyon, at natatabunan ng mga galit na salita ang mga damdamin na nararamdaman niya.

Bigla akong nakaramdam ng awa sa sarili ko lalo na ng mapansin ko kung gaano ka-sweet sa isat isa ang mga nasa harapan ko. Failed marriage! Sa aming lahat ako lang ang sawi sa pag aasawa. Pagkapasok ko sa loob ng CR kaagad kong pinakawalan ang luha na kanina pa gustong lumabas sa mga mata ko. Heto na naman ako. Ilang beses ko ng ipinangako sa sarili ko na hindi na ako iiyak pero hindi ko talaga maiwasan. Dumadating talaga ako sa time na bigla na lang akong nakakaramdam ng self pity.

"I'm sorry but... I have already seen the news. I'm sorry for what has just happened." Napakagat labi ako. Ito na nga ba ang sinasabi ko. I don't want anyone--- anyone to have pity on me. S alahat ay iyon ang pinaka iniiwasan kong mangyari. "You don't have to feel sorry about me, CJ---"

haplos na lang nito sa kanyang braso, "sabi nga nila, what doesn't kill you makes you stronger." Umakto pa itong parang lumalaban habang sinasabi ang mga katagang iyon. "Hindi ba kanta iyon?" natatawa niya na lang na saad. "Shut up, wag mo sirain ang moment." Pinunas na lang ni Paloma ang kamay sa kanyang mukha para pigilan siya sa pagtawa, "iyon na ang pinaka-magandang quotes na naisip ko para sa sitwasyon mo," pabirong batok na lang nito sa kanya.

I love the rain, the sound, the smell, the feeling it makes you feel na para bang alam niya 'yong kalungkutan na nararamdaman mo and it's there to comfort you. Sining Fedeli: The rain will stop, the night will end, the hurt will fade. Hope is never lost that it can't be found... I send him an inspirational quote na sinearch ko pa sa g****e. He replied at nagsend pa ako ulit. I tried to call him dahil baka he needed to hear my voice. Baka lang naman he wanted to talk and I'm free to be his listener whenever.

Hindi man lang ako natanong kung gagamitin na ba iyon ngayon o hindi. Habang ginagawa ko iyon ay hindi ko naman mapigilan na isipin si Elias. May pait sa aking bibig tuwing naiisip ko siya at naaalala ang mga nalaman ko kanina lang. Alessia, stop pitying yourself. Ayos lang na masaktan o malungkot, ngunit huwag mong hayaan na lamunin ka nito lalo na at hindi naman karapatdapat.

Pero sabi ko kahit para nalang sa sarili niya. Babalik pa kaya siya? O dun na siya sa America magsstay for good? Damn it! Why would I think about him? When I already have someone else? Paglingon ko sa may pader nandoon nanaman yung quotes na "Life is like a camera. Focus on what's important and you'll capture it perfectly." Napanguso nalang ako sa nabasa. Siniko ako ni Khyla dahilan para mapalingon ako sakanya.

Literal na wala itong karamay ni-isa. "I don't need your pity Ruby, all I need right now is understanding." Ramdam sa boses niyang pagod na rin siya. "This is not pity Stefan, naiintindihan kita dahil pareho pala tayo ng pinagdadaanan, pero mas double ang sakit sa 'yo," saad ko sabay haplos sa likod niya.

Hinawakan ko ang kanyang kamay at tinignan ang kanyang sugat. "I'm fine! I'm relly fine Sam and I'm sorry." Kanyang tipid na sagot na puno nang pagsisi ang paghagod ng kanyang tingin sa akin. Sorry will not work justice on me right now. I will just feel pity on myself.

“I regret not realizing my feelings sooner.” Napapikit ito. “I regret hurting you.” Unti-unti itong yumuko. “Beatrice, I really can't live without you.” Bahagyang nanginig ang kanyang mga balikat. “If you hate me...” “If you blame me...” “Then kill me.” Isang mapait na ngiti ang sumilay sa kanyang labi. “It would be better than suffering like this every day.” Pagkasabi niyon ay muli siyang lumapit.