Self Pity Quotes Mga Nobela at Kwento

I don't know but this time with all my heart I am saying this to you. I love you. I love you very much. Pero alam kong nasaktan na kita. Alam kong sobra kitang nasaktan and I'm sorry because I have to do that. It's the only thing I know how to protect you from so much pain. I don't want you to pity me. I don't want you hurt but I guess I did hurt you right? You didn't know how much I cried when you knelt in front of me. I wanted to embrace you with all the strength I have but that time I don't have any strength to fight. I'm sorry Perfi. With all my heart...I'm sorry.

'no voice is as mean as our own voices are to ourselves'. Lagay ko sa caption at inupload ang picture. Isa yan sa mga quotation na sinabi nang isa sa mga iniidolo kong singer at kahit papaano ay maiiugnay ko yon sa nararamdaman ko ngayon. Sa kabila ng gutom ay mas pinili kong magscroll sa newsfeed ko at umabot na rin ng halos 300 reactions ang inupload kong picture sa loob lamang ng limang minuto. Kakatuwang sa dami ng mga iyon ay wala man lang nangamusta sa akin. I let out a deep sigh.

Bigla akong nakaramdam ng awa sa sarili ko lalo na ng mapansin ko kung gaano ka-sweet sa isat isa ang mga nasa harapan ko. Failed marriage! Sa aming lahat ako lang ang sawi sa pag aasawa. Pagkapasok ko sa loob ng CR kaagad kong pinakawalan ang luha na kanina pa gustong lumabas sa mga mata ko. Heto na naman ako. Ilang beses ko ng ipinangako sa sarili ko na hindi na ako iiyak pero hindi ko talaga maiwasan. Dumadating talaga ako sa time na bigla na lang akong nakakaramdam ng self pity.

"I'm sorry but... I have already seen the news. I'm sorry for what has just happened." Napakagat labi ako. Ito na nga ba ang sinasabi ko. I don't want anyone--- anyone to have pity on me. S alahat ay iyon ang pinaka iniiwasan kong mangyari. "You don't have to feel sorry about me, CJ---"

You know nothing about the AUTHORS private personal life and you don't even know who is the Author, indeed. This message is in general, just thoughts no hates. I felt sad, disappointed and felling low right now. I'm under pressure, real quick. PARDON. Pardon me if you find this message ungrateful or something. I'm sorry to disappointed you if can't be like the author you admire because. . . I have this motto. “I NEVER WALK TO ANYONE SHADOW. I CAN BE WHAT I WANT TO BE, NOT ANYONE WANTS ME TO BE.”

haplos na lang nito sa kanyang braso, "sabi nga nila, what doesn't kill you makes you stronger." Umakto pa itong parang lumalaban habang sinasabi ang mga katagang iyon. "Hindi ba kanta iyon?" natatawa niya na lang na saad. "Shut up, wag mo sirain ang moment." Pinunas na lang ni Paloma ang kamay sa kanyang mukha para pigilan siya sa pagtawa, "iyon na ang pinaka-magandang quotes na naisip ko para sa sitwasyon mo," pabirong batok na lang nito sa kanya.

I love the rain, the sound, the smell, the feeling it makes you feel na para bang alam niya 'yong kalungkutan na nararamdaman mo and it's there to comfort you. Sining Fedeli: The rain will stop, the night will end, the hurt will fade. Hope is never lost that it can't be found... I send him an inspirational quote na sinearch ko pa sa g****e. He replied at nagsend pa ako ulit. I tried to call him dahil baka he needed to hear my voice. Baka lang naman he wanted to talk and I'm free to be his listener whenever.

Hindi man lang ako natanong kung gagamitin na ba iyon ngayon o hindi. Habang ginagawa ko iyon ay hindi ko naman mapigilan na isipin si Elias. May pait sa aking bibig tuwing naiisip ko siya at naaalala ang mga nalaman ko kanina lang. Alessia, stop pitying yourself. Ayos lang na masaktan o malungkot, ngunit huwag mong hayaan na lamunin ka nito lalo na at hindi naman karapatdapat.

I sighed. "Hindi ako inaantok.. May naiisip ako." sabi ko. "Ano na naman?" aniya sa matabang na boses. "May nabasa akong quotes kay pareng g****e. At sa tingin ko bagay iyon sa'yo?" saad ko. Tumango siya. "Then, share it with me." aniya na agad kong sinunod. "Lahat ba ng Single, malungkot na? Bakit lahat ba ng taken masaya?

Paulit-ulit iyong tumutunog kaya sinagot niya ito ngunit galit siya. “What?!” bungad niya sa kausap. I covered my almost-naked body with a thick blanket. I silently cried and prayed. I don’t get it. I really don’t. I know I’m not a bad person. I try to do the right thing, be kind, and all that jazz. But here I am, suffering like there’s no tomorrow. It's like the universe has a twisted sense of humor. Life keeps throwing curveballs at me, and it’s frustrating.