Semi Formal Attire For Interview Mga Nobela at Kwento

And with my plans, the more I need to be civil. "Are you okay, ma'am?" maingat na tanong ni Rian paglabas ko ng opisina. "Mukha bang hindi?" Hindi siya nakapagsalita kaya nilagpasan ko siya. Cavi and Toru followed my way out of the building. For my meeting with Reilan, I wear a black tube top under a white corporate suit paired with a black pencil cut skirt. A bit of my skin is showing above my belly button because of the small distance of my tube and skirt. Despite of that, it's still look classy and formal.

Hindi na niya inalis ang tingin sa babae habang naglalakad siya palapit rito. Nagpalit siya ng damit dahil galing pa siya sa trabaho. Isang simpleng white polo shirt at black trouser pants lamang ang kaniyang suot. He doesn't want to look like an intimidating boss. Kaya pinalitan niya ang kaniyang formal suit na suot kanina. Ngunit nang mapansin niya ang suot ni Aeverie, nagdalawang-isip siya kung tama bang nagpalit pa siya ng damit. This woman is wearing a semi-formal dress. She looks elegante and... intimidating.

"Sa opisina, iba rin ang wig na gagamitin mo. A short, professional bob cut, black. You will wear eyeglasses instead of lenses, and Corporate attire, blazers, pencil skirts, less makeup. You will go by the name 'Miss Vivian Santos'. Hindi ka pwedeng magsuot ng marangyang alahas, at higit sa lahat, hindi tayo pwedeng magpapakita ng anumang motibo ng ugnayan sa loob ng gusali." Napahawak ako sa sarili kong leeg, biglang nakaramdam ng sakal. "Ang ibig mong sabihin, kailangan kong magpalit ng anyo araw-araw? Mula sa pagiging secretary na nakasalamin, tapos kapag may events, magiging asawa mo na naka-wig at gown? Hindi ba nakakalito 'yon? Baka magkamali ako."

Ako. Kahit itinalaga na niya akong secretary, hindi niya ako pinayagang magsuot ng corporate attire. Sa katunayan, mahigpit ang utos niya: mananatili akong suot ang aking maid’s uniform—ang itim na dress na may puting apron at ang puntas na cap sa aking ulo.

Pero, hindi rin naman siya nakasisigurado kung pupunta ba ito? "Anong plano mo?" "Hindi ko alam. Wala rin kasi akong maisusuot. Alangan namang mag-jeans ako roon," tugon niya at muling inayos ng pagkakatupi ang sulat. Hindi siya mahilig sa mga formal attire, kaya wala siyang ganoong uri ng damit. "Yun lang ba ang pinoproblema mo? Sumama ka sa akin. May kakilala ako na puwede nating hiraman." Hinila siya nito palabas.

Umupo siya sa kanyang swivel chair at nagbuklat agad ng folder. Napamaang ako at naiinis na tumayo. Balak sana siyang lapitan kun'di lang bumukas ang pinto at niluwa niyon ang babaeng payat pa yata sa sikat na modelo. Pinaningkitan ko ng tingin ang suot nitong hapit na ubeng revealing dress. Kailangan yata magkaroon ng dress code dito sa law firm niya para naman desenteng tingnan ang kung sino mang papasok.

Hindi ako sanay at hindi ko akalaing magagamit ko ang salitang iyan sa sarili ko. Nakasuot lang ako ng simpleng puting dress na pinatungan ko lang ng itim na blazer, nagsuot din ako ng sandals at pinaresan ng kulay puting sling bag. Mabuti na lang at may mga ganito akong damit na p’wedeng gamitin as formal attire. Noon kasi nasusuot ko ito sa school at noong nagtatrabaho ako sa Munisipyo. Mabuti na lang at nagkasya pa sa akin. Medyo masikip pero hindi naman para masira kapag sinuot ko na. Bibili na lang ako sa susunod ng ibang damit kapag nag-day off ako.

Baka kasi isang araw ay bigla na lang niyang kunin ang sarili niyang buhay nang dahil lang sa hindi niya na ma-control ang mga bumubulong at nagdidikta sa kanya, nag-uudyok na sumuko na lang at magpatiwakal na. After his quick bath, he then proceeded in wearing his semi-formal business attire. Longsleeved polo lang at slacks na teternuhan niya ng itim na leather shoes. He hates wearing those kind of stuff, but he has no choice. Kung gusto niyang manatili sa trabaho ay kailangan niyang sumunod maski sa pinakasimpleng detalye ng patakaran sa kumpanyang pinapasukan niya.

" So, let's start? " " Dito mismo? " " Dito mismo, " may diin niyang sagot saka inilibot ang tingin sa kuwarto. " Maayos naman ang magiging background ko. Dito ipuwesto ang camera at tatayo na lang ako para makita 'yong mga frame na nakasabit sa dingding pati na rin 'yong mga nasa shelf. Gaya ng sabi mo, casual interview lang naman. Hindi ko na siguro kailangan mag-suit? Okay na 'tong polo at leather jacket. "

"Honestly, boss? Walang problema sa damit mo. You are in a corporate world so they shouldn't expect you to wear revealing kind of clothes." "It's the proper office attire." "Exactly! Masiyadong pormal, yes! Pero hindi pangit o masakit sa mata. You have your fashion taste, though, it's just too formal and sometimes it makes you look intimidating." "So, I need to change my fashion?" "No. But you can try different style, you know. Semi-formal, smart casual." Tumango-tango si Infinity. Siguro nga masiyado na siyang plain tingnan dahil sa pagiging pormal. Bahay-opisina lang naman kasi ang routine niya kaya hindi na siya nakakasubok ng ibang istilo.