Sentence With Book Novels & Stories

Kilala niya ang title noon. “That book,” saad niya habang umuupo sa tabi. “It’s a classic finance manual. I used to see Sebastian reading the same one.” Tumigil si Trixie sa pagbabasa at napatingin sa kanya. “Maganda kasi ito. I’ve had it for years.” “You still read it?” She nodded. “Some chapters are worth revisiting.” Napansin ni Helios ang konsentrasyon ni Trixie habang nakayuko ito sa libro.

"Bakit?" Napakamot siya sa batok niya at nagbukas ng libro na hawak niya. May hinanap siya roon na kung ano bago niya iyon sinara at binalik sa shelf. "Nonsense," bulong niya. Nilingon niya ako. "Para kang libro sa library, alam mo iyon? Nakakatamad basahin, nakakatamad kausap." Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maaasar sa sinabi niya. Paano naman niya nasabing nakakatamad akong kausap?

Hindi mawala sa isip ko ang sinabi niya dahil nando'n ako. KASALUKUYAN kong binabasa ang akda ni CareLikeGoldFish. Mystery-thriller ang book at kahit na walang romance, hindi ko mapigilang basahin nang buo. Napakapamilyar kasi ng mga scenes, para bang nakita ko na dati. Gaya na lang ng scene kung saan binaril ng main character ang kaibigan niya. Pareho sa nakita ko doon sa Boljoon two months ago...

Tss. “Oh com'on Sean .” Nahiga sa kama. “Stop acting you know everything, “ sabay bukas ng libro niya. Nang bumukas yung pinto ulit. Anong klaseng kumbento ba to! “Makakatulog na din.” “Amen.” Dinaanan ako ng apat na pari, at ako itong inis na sinarhan yung pinto, “Brother Luis!” “Brother,” alis ng libro niya sa harapan saka nakipagkamustahan.

Matapos na maayos ang activity book nila “Dana is digging her own grave, I think she didn’t listen to her attorney, because one reckless move, it will affect the case and her behalf is one of the most important basis, at sa ngayon anak, malabo na silang manalo sa kaso na ito.” Papa smiled at me and caressed my hair. But I don’t know, I don’t feel any accomplishment on this case, hindi ko maipaliwanag, pero nalulungkot ako dahil naging parte rin naman ng buhay ng mga bata si Dana.

Dagsaan ang mga kabataang may kaniya-kaniyang mga hawak na mga libro. Kasalukuyan silang nasa isang venue upang mapirmahan ang mga librong hawak nila na ang title ay Fourteen. Kaniya-kaniyang bulungan at ingay ang nangingibabaw sa buong lugar. Makikita rin ang pagkasabik sa mukha ng mga kabataang ito. Dahil sa wakas ay magwawakas na rin ang kuryosidad nila. Ngayong araw na kasi ipapakita ng author ang mukha niya sa kaniyang mga mambabasa.

Tumingin ito sa kanya sabay ngumiti. “’buti naman wala,” dagdag pa nito. Napakurap-kurap naman siya dahil parang siya ang nalito sa takbo ng usapan nila. Inabot nito ang libro na sa tingin niya ay libro nito sa school. Pagkatapos ay dume cuatro ng upo at sinimulang buklatin iyon. “’Wag mo nang isipin ‘yong nangyari kanina. Sanay na kami sa gan’on,” kapagdaka’y sabi nito sa pagitan ng paglilipat ng mga pahina ng libro.

Kahit na panaginip lang ang lahat ay nagdulot ito ng matinding pangamba sa puso ko. Naniniwala kasi ako na ang bawat panaginip ay may kahulugan. Nakatala ito sa bibliya, na ginagamit ng Diyos ang panaginip bilang pagbibigay ng babalâ sa mga mangyayari sa hinaharap.

" I looked at him. At his ferret-gold eyes and his grecian nose. And his book. "If you want peace, prepare for a war. Pen is mightier than sword, and pun is better in words. We just need to play the game." "I have read your book When Our Phobia Met. Can I read that book that you're holding?" I pleaded. "H-huwag. Naglalaman ito ng importanteng bagay na nagyari rito sa loob. I must publish this soon. But okay, just read the first page. Don't scan the next page. It's just a draft." At binasa ko iyon. Kita ko ang mga letra from A to Z with summarization sa lahat ng mga naobserbaran niya. Mga industriya, mga pangalan, mga nakaraang word ofnthe day at iba pa.