Settle Down In Tagalog Novels & Stories

May accent ang pagsasalita nito, halatang lumaki ito sa ibang bansa. “Tsk, why not? Kung tumitingin ka lang naman kasi sa daan ay hindi tayo mangkakabanggaan. But ever mind, I will just say sorry to satisfy your pride.” Sabi ni Isaac at tumingin sa mukha ng dalaga. Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.”

he assured. "Mabuti." napahinga ito ng malalim. "Ma don't stress yourself. Di bale kapag napag ipon ako dadalhin ko kayo dito. Maganda dito para makapagrelax ka naman." "Naku ito talaga hindi na kailangan iyon basta nandito ka lang sa tabi ko okay na ako."

Para din sayo yang sinasabi nang mommy mo. Malumanay na sabi ni daddy. ''Sige na. Umakyat ka na sa kwarto mo't magbihis.'' ''Sige mmy. Ddy akyat po muna ako.'' pagpapaalam ko saka ako umakyat nang hagdan papunta sa kwarto ko. -- Nang alas-siyete ng gabi ay bumaba ako para kumain na nang dinner. Pagdating ko dun ay andun na si mommy at daddy kumakain. Umupo naman ako sa tapat ni mommy saka naghain nang pagkain sa plato ko.

"S-sorry Gela, ayos lang naman ako. Naninibago lang siguro talaga ako rito sa lugar, paano sa Maynila maingay at mainit, hindi tulad dito na tahimik at malamig. Siguro na bo-bore na rin ako sa bakasyong ito." "Sige, bukas maggala-gala naman tayo nang mawala iyang inip mo." Ngumiti na si Angela. Mukhang naniwala naman ito sa dinahilan niya kaya nakahinga na siya ng maluwang. "Matulog na tayo. I think we need to rest and it's already late na rin," yaya niya kay Angela. "Sige." Humiga na ito sa kama. Kumuha na muna siya ng damit sa kabinet nila at sinuot ito bago tumabi kay Angela at natulog na.

“Ate Melody! It’s been a forever!” “I missed you, sissy! Kung hindi sana tayo nag-away ay baka linggo-linggo akong nasa bahay ninyo,” tugon pa ni Tita Melody habang nakangiti na kalaunan ay nawala rin nang makita ako. “Oh, I see.” “Let’s settle down! Let’s settle down!” pahayag ni Tito Alejandro.

Ngumiti ako kay tita bago siya niyakap. “Thankyou tita!” nakangiti kong sabi bago lumabas nang sasakyan. At ‘yon nga. Tuluyan na ako na punta sa puder ni tita nang umalis si mama, nasanay na rin ako kaya hindi na ako masyadong na mroblema. ‘yon ngalang ay ang pagiging homesick k okay mama na hindi kalaunan ay nasanay na rin kami sa isa’t-isa- medyo.

Malalagpasan din niya ang pagiging masokista niya. "I see, thank you for loving me Cataleya, " malumanay na sabi nito. Pinakatitigan siya nitong mabuti. "I have one favor sa'yo please... " "Ano naman 'yun huh? " At parang ngayon niya gustong magpalamon sa lupa. Ngayon niya naramdaman ang pagkahiya sa pag-amin niya. "Pwede mo ba ako tawaging 'expensive' in Tagalog? "

Apat na malalaking maleta na gawa sa mamahaling leather ang maayos na nakasalansan sa tabi ng aking papag. "Anong ibigsabihin ng mga ’yan?" turo ko sa mga maleta. "Sa'yo ba ang mga ’yan?" "Yup. Those are my essentials," proud niyang sagot habang nagpupunas ng kamay gamit ang isang basahan. "Starting today, I’ll be staying here. I’ve already settled the terms with myself. If you won’t come with me to Manila, then I am bringing my life here, with you."

Reply niya with a smiling emoji in the end. "I know that I've been waiting for two years and that's fine, pero gusto ko lang malaman if may patutunguhan ba ito? Huwag ka sanang magalit, takot lang kase ako na baka may makilala ka and I want to know kung may pag-asa pa ba ako o wala na, huwag kang mag-alala dahil anumang sagot ang isagot mo, I'll be fine." Sent Halos hindi ko mapindot ang send button noong unaa pero naglakas loob ako para isend yun.

takang tanong pa rin niya. Muli naman akong umayos sa aking pagkakatayo at muli siyang hinarap. "Ang gusto ko lang namang sabihin ay TAPOS… NA… AKO… SA'YO… oh, Tagalog na 'yan ha para mas maintindihan mo," kalmante ngunit may diin ko pa ring wika.