Novel & Cerita Shed Tears

Nagtalsikan ang mga perlas ng suot niyang kwintas. For a moment, everyone was shocked to see her on the floor. Nalukot ang mukha ni Leandra sa sakit ng pagkatumba at pagtama niya sa malamig na sahig. Bahagya siyang umangat at nakita niya ang mga perlas na nagkalat sa sahig. Napatingin din siya sa mga naroon. Her tears burst out and she cried loudly when she realized everyone's eyes were on her.

Maraming tao sa loob ngunit nasa iisang tao lang nakatuon ang mga mata ko. Jaxon Keith Dela Vega. 🎶I see the questions in your eyes I know what's weighing on your mind You can be sure I know my part 'Cause I'll stand beside you through the years You'll only cry those happy tears And though I make mistakes I'll never break your heart🎶 Dahan-dahan akong naglakad patungo sa harap habang patuloy na tumugtog ang kantang pinili ng lalaking mamahalin at minamahal ko para sa akin.

🎶 When the tears come streaming down your face 'Cause you lose something you can't replace When you love someone but it goes to waste What could be worse? 🎶 Napapangiti na lamang si Matilda sa kaniyang naririnig. Bakit tila alam na alam ng lalakeng ito ang kaniyang mga nakatagong damdamin? 🎶 Lights will guide you home And ignite your bones And I will try to fix you 🎶 Hindi lamang siya kumakanta dahil gusto niya. Kumakanta siya kasama ng kaniyang puso. Dahil dito'y mas lalong lamang naiiyak si Matilda.

“Pili lang ang kinakaibigan niya. Mailap siya at hindi siya basta-basta. Oo, madalas siyang tingnan na parang walang puso, pero mabait ’yan. Aurora Pearls has a unique attitude, at masuwerte ang mga nagiging kaibigan niya. She’s strong, as you can see, nang mamatay ang ama niya. She didn’t cry, dahil ayaw niyang ipakita ang kahinaan niya. She’s strong, but deep inside? She’s brokenhearted. Nasasaktan iyan, pero hindi lang halata. Magaling siyang magtago ng totoong emosyon, e.

Bahagya namang kiniliti ang puso ko, dahilan para mapalingon ako sa kaniya. Pero nagkunwari pa rin akong cold dahil hindi ko pa rin magawang ngumiti. At ang sunod na ginawa niya ay ginamit niya ang teddy bear para mag-sorry ulit sa akin. Nagawa niya pa ngang baguhin ang boses niya na parang isang cute na bata. "Sorry na nga po, please forgive me.." At para naman akong nadala sa pagpapa-cute niya kaya naman awtomatikong lumabas ang ngiti ko. Ewan ko ba at pagdating sa kaniya, parang hindi ko magawang magkunwari. "Oo na, sige na, forgiven ka na," sabi ko na ikinalabas ng ngiti niya.

huling sambit niya bago umalis sa harapan ko dahilan upang tumulong muli ang aking mga luha. Ito ang gusto mo, Keishana. Ito ang gusto mo kaya wag kang iiyak iyak diyan! I wipe my tears away using my bare hands as I smiled to myself painfully and turn my back to leave. Hindi ko akalaing mahahantong ang lahat sa ganito.

It was the loss of my child. The tears came then, a torrent of grief that shook my body, wracked my soul. They were tears of anger, of frustration, of profound, gut-wrenching sadness. Tears of regret, of what-ifs, of could-have-beens. Tears of pain, of loss, of a future stolen, a dream shattered. Tears that flowed endlessly, a relentless stream of sorrow that seemed to have no end.

Ginamit ni Mike ang pinakamadaling maunawaang paraan para ipaliwanag ang mga bagay kay Layla. Nang marinig ni Layla ang balita, tumulo ang mga luha sa kanyang mukha. "Paano namatay si Shea?" Napa- pout si Layla sa labi at umiyak ng umiyak. "Ayokong mamatay si Shea... Kaibigan natin siya at tita natin siya!"

Leaving. Just hearing that term makes me want to cry. Just thinking that I will leave them tomorrow tears stream down my cheeks. They are neither happy nor sad tears. They are tears from every emotion I've ever felt or created in this place. They're tears of regret for not being able to remain. I'm wishing I didn't have to go. I wish I had more alternatives.

May luhang nagbabadyang tumulo mula roon, kaya bahagya akong tumingala para mapigilan iyong kumawala. My heart is throbbing. The coldness he’s giving me is making my heart ache. “You d-don’t believe me…” I stated, my voice trembling. “I’m sorry…” he whispered. Mariin akong napapikit dahilan ng pagkawala ng luhang ilang sandali ko nang pinigilan. My lips quivered. I don’t know why I am shedding too much. My eyes are like a broken faucet and my tears won’t stop falling. My face is now soaked with my tears, and my breathing is getting heavier.