Shokoy Sa Dagat Novels & Stories

Kung hinawakan man lang siya ni Noah noon nung mga panahong mahal na mahal pa niya ito, siguradong ibibigay niya ang lahat… pero ngayon ay iba… naibigay niya ito dahil sa takot sa dagat at sa tukso ng alak na tumatraydor sa kanilang dalawa. Isang malamig na karagatan, isang madilim na cargo ship at isang mainit na gabi. Iyon ang pinagsaluhan nilang dalawa.

bigkas ko at tinalikuran ko siya para makapunta na sa dagat. Kita kong marami na ang nakatingin sa mismong direksyon naming dalawa ni Zandro. Hindi ko alam kung ako ba ang tinitingnan nila o itong lalaki na nasa aking likuran. Pero isa lang ang masasabi ko sa kanila. Wala akong pakialam sa kanila. Lumusong ako sa dagat at nang nasa malalim na parte na ako ng dagat ay lumangoy ako.

Napatigil silang lahat, si Shawn ay tumalon sa dagat, walang pagdadalawang-isip. “Shawn!” sigaw ni Jay. “Shawn!” Ngunit huli na, nilamon na siya ng dilim ng karagatan. Ang dagat na dati’y romantiko at mapayapa, ngayo’y tila naging isang bangungot na handang sumakmal. Sa ilalim ng tubig, halos mawalan na ng malay si Kyline. Wala na siyang lakas lumaban, at dahan-dahan siyang lumulubog, ang buhok ay kumakaway sa alon.

Nakikita ko sa di kalayuan ang dagat. Siguro ang sarap ng hangin d’yan. Gustong-gusto ko talaga ang dagat, lalo na kapag mag-isa ako, malungkot, at may problema. Napapangiti talaga ako ng mga alon at hangin na nanggagaling sa dagat. My comfort zone. Natigilan ako kakatingin sa dagat nang may biglang tumawag. Nakita ko ang cellphone ko sa maliit na lamesa kaya agad ko itong kinuha.

Ang buong digital na mundo na itinatayo nila ay naglaho sa isang iglap. Huminto rin ang aming speedboat dahil naubusan kami ng gasolina, pero sa pagkakataong ito ay hindi na kami natatakot. Ang araw ay tuluyan nang sumikat at nagbigay ng gintong kulay sa dagat. Nakahiga kami ni Dante sa sahig ng speedboat habang hingal na hingal at pagod na pagod. Ang katahimikan ng dagat ay parang isang yakap ng kalayaan.

“Iyong kamahalan, tulong…” Sa isang kisap- mata, isa pang dalawampung libong sundalo o higit pa sa sundalo ng Hilagang Moana ang sumabog sa trahedya na panaghoy at namatay sa gitna ng nagniningas na dagat.

Hindi pa kami pwedeng bumalik sa lungsod dahil nga sa nangyayari. Kinakabahan ako baka pagtapak namin doon ay magiging delikado na naman ang buhay namin. Hinalikan na lang n'ya ang noo ko na kinatigil ko. "Hush... it's okay. Walang impossible sa bagay kung gugustuhin." "Pero..." "No buts. Gusto mo bang maligo sa dagat?" Umiling iling na lang ako habang nakatingin sa dagat. Na-trauma atah ako sa nakita ko nung huling tapak ko sa dagat.

usal ko pa bago tinalon ang dagat. Nang maiahon ko ang sarili ay nakita ko pa ang nakabukang bibig ni Gregornel, he is amused by how I play him today. Kung marunong at hasler s'ya sa pangangarera, ibahin nya ako. Dahil kabisado ko ang dagat. Ikaw ba naman lumaki at mamuhay sa isang barko...

saway niya sa anak. “Eh, Mommy, ‘di ba malalim ang dagat?” sabi pa nito. “Oo.” “At saka may shark sa dagat. Kawawa naman ang malilit na fish.” Napasintido siya. Kapag talaga nasimulang dumadal ng anak niya, ayaw nang tumigil. Naririndi na siya sa tinis ng boses nito, pero si Midnight ay tuwang-tuwa pa.

Anong nangyari? Anong ginawa ko? Bakit basang basa ako? Lumangoy ba ako kagabi? Wala naman kaming pool kaya impossibleng lumangoy ako. Malayo din ang dagat dito mula sa amin. Sa dulo ng gubat ay meron. Sa gubat iyon na malayo, sa gubat... Muli na namang sumakit ang ulo dahilan para mapapikit at mapahawak sa ulo.