Short Horror Story Tagalog 소설 & 이야기

“Nagiging paranoid ka na, Mara…” Pero bago pa ako makagalaw, may huminto na itim na sasakyan sa tapat mismo ng poste ng ilaw. Malinis, tinted, at halatang hindi ordinaryong kotse. Bumagal ang paghinga ko, at nakaramdam ng kunting kaba. Bumukas ang bintana at sa isang iglap, nakita ko ang malamig na mga mata na hindi ko kailanman inaasahan makikita ngayong gabi.

Mas lalong lumandas ang takot sa mukha niya kaya wala siyang nagawa kundi sabihin sakin ang totoo. Sa ngayon, hindi parin namin kailangang sabihin na nandito kami dahil doon. Kailangan muna naming makasigurado kung totoo ba iyon. "Totoo yun, binibini. Alagaan niyong mabuti yung sanggol. Kapag 10 ng gabi wag na wag niyong iiwan mag-isa, dahil sa oras na yun kadalasang nawawala ang mga sanggol. Hindi pa namin alam kung demon ba ang nay kagagawan 'nun."

"Sometimes we get help from the people we least expect." Klea Francine's POV NAPABALIKWAS ako dahil sa lakas ng sigaw at pagkatok sa pinto ni Xynon. Ano na naman ba'ng problema ng isang 'yon? Para akong zombie na naglalakad palapit sa may pintuan. Gulong-gulo pa ang buhok ko. Aalis kami mamayang madaling araw pero namukaw na agad siya.

Nakakatakot na baka may magulat at aksidenteng mahulog. Kung mapapansin ay buong hallway ng fourth floor ang ginamit sa horror booth na ‘to. Napakahaba pa naman ng hallway. Tatalikod na sa sila para bumaba ngunit nagdire-diretso lang akong pumasok sa loob. Narinig ko pa ang patawag nila sa pangalan ko nang makapasok ako sa loob. “Lordan!” napatiklop sa isang tabi ang isang babae na nakacostume na pang-zombie na sumalubong sa ‘kin nang makita niya ko.

"I don't want to ,kayo na lang " Boses yun ni Spoiled brat ,alam na alam ko ang tabas ng mala demonyo niyang dila. Pinigil ko ang hininga pakiramdam ko nasa isa akong horror film.Ako ang bida tapos Sila ang mga killer na gusto akong patayin at gusto akong parusahan sa mga bagay na hindi ko naman ginawa.

Ito na ba ang simula ng pagbibinata niya? I shrugged my thought away, that time would still be faraway. “Yes,” mahinang sagot ni Sato para sa tanong ni Lezzie, “This way madams and sirs, your cart is this way,” ani ng assistant sa loob ng horror house. Ang setting ng horror house ay isang minahan, nakasakay kami sa isang mine cart at may lalabas na mga multo upang manakot. So basically all we need to do was sit tight till we reach the exit.

Hindi lang isa kundi lima na nag-aabang, napabuntong hininga ako at nakita ko sa dingding na mamamatay ang dim light with in ten seconds kaya naman hinintay kong mamatay ito. Nang mamatay ay tinandaan ko ang isang papasok na pasilyo at mabilis itong tinakbo kahit pa nga ay pakiramdam ko tinakasan na ako ng hininga dahil sa pagpipigil. Ramdam ko rin ang bilis ng tibok ng aking puso, takteng Horror maze to. Maayos naman kaming naglakad kanina dito ah? Nagpatuloy ako sa paglalakad hanggang sa madapa ako.

Kapagkuwan ay bigla na lamang itong bumagsak. Malalim siyang bumuntonghininga't lumunok saka siya lakas loob na nilapitan ang lalaki, titignan niya kung buhay pa ito. Pero dahil bata pa siya ng mga panahong iyon ay wala siyang ideya kung patay o buhay pa nga ba ang isang tao. Nang tuluyan siyang makalapit sa nakahandusay na tao ay sinundot-sundot niya ang noo nito. Walang response ang lalaki kung kaya't inisip niyang patay na ito. Binalikan niya ang kapatid niya ngunit laking gulat nila na magsalita ito na humihingi ng tulong. Pero dahil mahilig sila manuod ng kanyang kapatid ng palabas na horror, bumalatay sa kanilang damdamin ang pagkatakot dahil inakala nilang zombie ang lalaki. Kumaripas

“Baduy.” “Nope.” Isang mapang-asar na ngiti ang kumurba sa kanyang labi. “Tragic story. And oh! Suspense, thriller at medyo brutal rin pala. Gusto mong malaman kung ano ang ending?” Mas lalo siyang ginanahan nang kumunot ang noo nito. “Chinop-chop ng bidang babae ang katawan mo bago itinapon sa Manila Bay—Oops! Spoiler.” Biglang nanlaki ang mga mata nito at parang nagimbal sa sinabi niya. Hindi niya tuloy napigilang humagalpak nang tawa dahil nawalan ng kulay ang mukha nito. “Just kidding.”