Novel & Cerita Short Message For A Friend

The price is nothing compare to how thankful I am and to the love I have for you. Merry Christmas, bestie!"] Maliit lang ang pagkakasulat pero sapat para mabasa ang mahabang mensaheng iyon at habang binabasa, hindi maiwasan ni Felicity na mangilid ang luha sa heart touching message ng kaniyang kaibigan.

That would end me. Rishell, mahal na mahal kita. Sobrang mahal kita. Kaya sana, ingatan mo ang sarili mo para naman hindi ako mag-alala pa. Magagawa mo ba 'yon para sa akin? Ito pala ang pinakamahabang message na naipadala ko sa 'yo. Nakakatawa. Sana noon ko pa ginawa ang LSM sa 'yo. Baka matagal ka nang nahulog sa akin. :)

I-message ko na lang siya ngayon. “Hi, I will go out with friends. Kaya medyo malalate din ako sa pag-uwi. Sorry, see you at breakfast?”sabi ko na lamang sa message ko. Pero wala pa rin siyang reply mula sa kaninang message ko sa kanya. Siguro nga ay abala pa rin ito.

Para malaman, I open the message and I was surprised when I saw what is written on the message itself and it causes me almost to drop my phone in disbelief. Anonymous: Don't forget to eat when it's your break time, I care for you a lot and I am watching you, My Love.

Nakakapagod kapag may fashion week akong pinupuntahan pero ang nakakatuwa ay may bago akong F* friend na laging nag-memessage sa aking tuwing umaga at gabi. “Good morning!” laging bati sa akin ni JohnV sa umaga at “Sweet dreams!” naman sa gabi. Minsan naman, “Nag-breakfast ka na? Take care!” at sa gabi naman, “Kumain ka na? Pahinga ka naman!”

Ang mobile device na iyon ay biglang nag ilaw . Ang ilaw ng screen ay nagpakita ng isang simpleng mensahe, mula sa isang numero na matagal nang hindi nagpaparamdam. Isang numero na dapat ay wala na sa kanilang buhay. Ang mensahe ay naglalaman ng tatlong maikli ngunit mapanganib na linya. How are you, babe? I miss you. I can’t wait to meet you. Two message notifications. All came from the registered number namely Wendy.

Ngunit bago pa man tuluyang lamunin ng lungkot, bigla namang tumunog ang phone — isang message notification galing kay Eros. “Good morning. Today’s the big day. Don’t stress about anything, just be yourself. Looking forward to seeing you later. Let me know if you need anything.” Hindi niya napigilang mapangiti. Napaka-simple ng message, pero sapat na iyon para mapawi kahit kaunti ang bigat sa dibdib niya. Kaagad siyang nag-reply sa text message nito. “Thank you, Eros. I really appreciate this. See you later!”

Nilabas ko ang cellphone at earphones ko para makinig ng music. Naisipan ko ding bisitahin ang Messenger ko at tama nga ang hinala ko na inaamag na ito, gc lang naman ng section namin ang nagpapa-ingay at di naman ako lumalapag dun. I don't have any friends, maliban kay Zel. She's a dear friend of mine. Siya lang ata ang matatawag kong kaibigan at kung hindi man kami magkaibigan, susunugin ko ang bahay nila sa dami nang kanyang nalalaman.

Pagdating ko sa bus terminal, naisip kong magpaalam kay Ross na hindi muna ako magpapakita sa loob ng ilang araw. Cielo to Ross: Ross, I’ll be indisposed for a few days. Message me on social media if it's a life-threatening issue. Thank you, friend!

Mukhang hindi na yata babalik. Sinubukan ko ring hagilapin ang text message sa akin ni Helios. Kaya lang ay wala naman akong natanggap. Mukhang busy yata siya para hindi ako ma-message. Sabagay ay marami naman siyang ginagawa. Panigurado ay siya rin naman ang susundo sa akin pauwi mamaya. “Your friend didn’t come back,” basag nito sa katahimikan. Tumango lang ako sa naging pahayag niya, at natawa nang mahina. “Baka kumain pa roon.”