Short Moonlight Quotes Novels & Stories

I wondered when I would finally feel that constant—when the noise inside me would stop, allowing me to just be. The moon doesn't try to compete with the sun. It knows the sun is brighter, fiercer, and capable of commanding the entire day, but the moon doesn't disappear in shame. Instead, it waits for its moment. It owns the darkness, turning the shadows into something beautiful and soft. It doesn't need to be blinding to be significant; it has its own spotlight, a gentle glow that guides people when the world goes quiet.

Masarap ang simoy ng hangin, yung araw hindi na siya masyadong mainit at maganda din ito pagmasdan hindi na masakit sa mata. " Alam mo ba na madalas tayong maglakad noon lalo pag palubog na ang araw. Gustong gusto mo pagmasdan yan lalo na yung moon pag gabi. " Am I? Napatingin ako sa'kanya sa sinabi niya at nakatingin lang siya sa lumulubog na araw habang nagsasalita. Yeah I love the moon. " I love moon. It makes me calm whenever I'm pissed. " bigla kong naalala ang mga salitang yan from my past. Huminto ako naunang naglalakad si Ace.

Baka dahil lang 'yon sa puno o kung ano. I shifted my gaze above. The bright and full moon effortlessly captures my whole attention as well as the twinkling stars sparkling around it. Walang pag-aalinlangan kung binuksan ang french window para makalabas sa balcony at mas maayos na matitigan ang buwan. "I want to become that moon, ravishing and is capable of lighting someone's dark nights." I muttered.

At mas lalong mahirap tanggapin na darating ang araw na kailangan mo silang isakripisyo para sa iyong kapakanan at sa kapakanan ng nakararami. Ipinihit ko ang aking katawan at humarap sa mga kalaban. Pumikit ako saglit at umusal ng maiksing dasal. “Patnubayan nawa kayo ng ating Panginoon. Magpahinga na kayo,” mahinang sambit ko at saka malungkot na napabuga ng hangin mula sa aking ilong. “Lunar Magic: Moonbeams,” mahinahong wika ko at isa-isang lumitaw ang mga maliit na butil ng liwanag sa himpapawid.

“Bakit kaya hindi nakaka boring titigan ‘yung buwan at mga bituin ‘no? Hindi naman magbabago ng anyo. Araw araw ay ganon din naman ang makikita mo.” Ngumiti siya ng tipid bago tumingala. “I wonder how many of these stars hear people’s thoughts at night? People talk to the moon and stars when they have no one. They’re the greatest comforters aside from your pillows that catch your tears if you’re crying.”

Hindi tulad noong tao pa si Selene at nasu-suppress pa ng Hymn of the Moon ang katauhan niya bilang bampira, para siyang tinutusok ng maliliit na karayom tuwing tumatayo siya sa ilalim ng araw nang walang parasol. Hm. But Lucas and the others does not seem like they're hurt by the sun rays. Sa kanya ba ang mali? "Miss Sephare, pa'no kayo nakakatagal sa araw nang walang dala na parasol o payong?" pag-uusisa niya. Nakangiwi siyang pinagmasdan nito. "Mahal na Prinsesa, 'di 'yan ang sagot sa tanong ko kanina."

Marahil ay gaya niya, hindi rin ito makatulog nang oras na iyon. "Ikaw pala, Thyon. Bakit gising ka pa?" kaswal niyang tanong sa babae saka patagilid na humarap dito. "'Di kasi ako makatulog, e," tugon nito habang nakatingala sa madilim na kalangitan. "Kaya pala madilim ang langit dahil walang moon and stars," komento pa nito. Nag-angat rin ng tingin si Malaya at pinagmasdan ang kulay itim na kalangitan. "Ang sabi ng Itay ko, kapag walang buwan at mga bituwin, uulan raw."

Please. Napangiti na lang ako sa sarili ko, dahil ako itong napapablush sa iniisip ko. Napaunat ako ng kamay ko. Sarap umunat. Akala ko sa umaga lang maganda ito gawin. Wala naman atang multo diba? Ang liwanag ng buwan. Matutunaw sila sa liwanag ng buwan. Bwahahaha. Kunyari may Zombie. Sa taas ng bakod ni Jeff, impossible na makapasok sila.

Full moon at kitang-kita ang mga bituin sa malinaw na kalangitan. Napaka-perpekto ng langit ngayon para bigyan niya ako ng kapanatagan sa pamamagitan lamang ng pagtanaw ko dito. "Hindi iyon ang ikwenento ni mommy sa akin," bigla ay sabi ni Mateo, imbes na sagutin ang tanong ko.

Kahit nahaharangan ito ng malaking salamin ay makikita mo pa rin ang pagkinang ng mga bituin, pati na ang liwanag na binibigay ng buwan. "The moon looks beautiful, isn't it?" nakangiti akong lumingon sa kan'ya. He gave me a small smile as a response, kapag tapos ay tumingala s'ya upang tingnan ang buwan. Ayokong makaramdam ng pagkailang kaya pinanatili ko ang pagiging kalmado. Ayoko rin sabayan kung ano'ng lungkot ang meron s'ya ngayon, ang gusto ko lang ay ang marinig kung ano'ng problema n'ya. Hindi s'ya masaya... ayon lang ang tangi kong nakikita sa mga mata n'ya.