Short Poem About Self Mga Nobela at Kwento

"lintik!umayos ka self!focus!focus self!" Humiga akong muli sa kama at itinaas ang kaliwang kamay ko,tiningnan kong muli ang singsing sa daliri ko.malawak akong ngumisi."nagsisimula ka palang self,pero may improvement na,kunti pa,lina.kunting tiis pa."pabulong kong sabi sa sarili ko.

Naayos ko pa ang sarili ko para sa amin ng anak ko. Nangiti na lang ako ng habang nag-aantay ng jeep. Life without him is odd but I need to be strong and make my own life. Dapat ko matutunan na kaya ko tumayo sa sarili ko paa like my motto before I met him. Stand confidently without using other people to be success. I stand alone like Jaziah. Mas lalo ako na inspire sa batang iyon na gumawa ng sariling pangalan na pinaghirapan ko lang.

Pumikit ako para i-composed ko ang sarili ko. " Common Mirabella, easy.easy .it's your first day, don't let this frustrate you" mahinahon kung sabi sa aking sarili. Ipinagpasalamat ko na dahil sa pinagdaanan kong sakit sa buhay, natuto akong mag handle ng aking emosyon. Agad kong kinuha ang panyo sa aking bag, at pinunasan ko ang mukha ko at ang damit ko hoping na ok pa. I don't want to feel helpless sa mata ng iba, I do't want pity, that's the last thing I could hear from anyone. That's why, mas gusto kong mapag isa lagi, I believe na I don't want anyone's help. Ako lang ang makakatulong sa aking sarili, no one, not even my family.

All I had was nothing but just myself. Hindi ako umiyak dahil sanay na ako. Kahit wala naman akong ginagawang masama ay hinuhusgahan ako pero nang gumawa ako ng masama ay hinuhusgahan pa rin ako. Wala namang pagkakaiba. Hindi ko na nga alam kung saan ko isisiksik ang sarili ko.

I learned my lesson, I should know my limitations. This time I will choose my self. I'm empty already. Napasobra ata ako sa pag-aalaga at pag-aalala sa iba kaya heto ako ngayon, igang-iga. I should love my self more, I forgot that I'm important too.

I’m on the verge of losing my self again. Ni hindi ko alam kung anong problema ko. I don’t feel anything but emptiness. Pero hindi ko maipagkakaila na kahit malungkot sa gitna ng dilim, nagagawa ako nitong pakalmahin. Shhh... It’s okay, self. You’ll get through this. You’ll get better.

You know nothing about the AUTHORS private personal life and you don't even know who is the Author, indeed. This message is in general, just thoughts no hates. I felt sad, disappointed and felling low right now. I'm under pressure, real quick. PARDON. Pardon me if you find this message ungrateful or something. I'm sorry to disappointed you if can't be like the author you admire because. . . I have this motto. “I NEVER WALK TO ANYONE SHADOW. I CAN BE WHAT I WANT TO BE, NOT ANYONE WANTS ME TO BE.”

Nagsimula na siyang maglakad papalabas ng aking kwarto upang maisipan ko na bumangon at salubungin siya kaso bigla siyang nagsalita muli, kausap ang sarili. "Ayaw kong ganitong pag-uwi. Tulog na sila tuwing uuwi ako. Kung kaya't kailangan kong tapusin ang dapat tapusin at bigyan ng linaw ang lahat. Kailangan kong kilalanin ang sarili ko sa madaling panahon." **********

Kabanata 22: fooled If you don't love yourself, nobody will. Not only that, you won't be good at loving anyone else. Loving starts with yourself, of course. Hindi naman kasi iyon isang panandalian na bagay na kayang-kaya mo agad ibigay. Ang kaya mo lang naman ibigay para sa isang tao ay ang mga salita mo lamang, ngunit hindi mo kayang panindigan at iyon marahil ang aking kinatatakutan.

"Iyon ba ang ginawa mo sa nagdaang taon?" "Yes," masaya kong sabi. "Nagawa ko lahat ng gusto ko. Kasi kung magkasama tayo sa mga panahong iyon, baka limitado lang ang oras ko sa sarili. When you left, I focused on myself. And guess what?" "What?" nakangiti niyang tanong. "I value myself more than ever. I love myself more than anyone. I appreciate myself more each day. I care about myself more. Not being selfish, but self-love is essential."