Signing Off In Tagalog Novels & Stories

Parang tinanggalan ng hininga. Lumayo ako. Diretso sa pinto. Walang lingon. Pagbukas ko ng pinto, tumigil ako saglit at nagsalita nang hindi humaharap: “Goodbye, Geg.” Hindi “see you soon.” Hindi “next time.” Hindi “sana maging okay ka.” Goodbye — ang tunay na katapusan. At nang maramdaman kong wala na siyang sinabi, lumakad na ako palabas, dala ang ngiti ng isang babaeng hindi na kailanman babalik sa anino ng nakaraan.

"i can't forget that day when she said that the game was finally over and it's time for her to let you go coz you are finally happy with your family..that she already lost you.,masaya kana daw sa lalaking mahal mo, masaya kana daw sa pamilya mo" Umiling iling na ako. Ang lakas na ng iyak ko. Pinagtitinginan na kami ng mga tao. Nasasaktan na ako at hindi ko na kayang pakinggan pa ang iba pa niyang sasabihin. Baka tuloyan ko ng hindi mapatawad ang sarili ko kapag may narinig pa ako. Ayaw ko na..

Hinaplos niya ang pisngi ko at ngumiti ulit. "Walang anuman basta para sayo. Mauna na ako. Pinapatawag ako sa office ni Dad. See you again. Mag-iingat ka, huwag kang masyadong magpapagod. Tawagan mo lang ako kapag kailangan mo ako. Okay?" aniya habang titig na titig sakin at mahihinuha ang pag-aalala sa kaniyang mukha. Tumango ako bilang tugon.

Kundi ang tanggapin na ganito ang setup namin. He is the captain. Do what do I expect from him? "I will miss you, hindi na ako sanya na umaalis ka," sambit ko sa kaniya at niyakap siya bago hinalikan sa mga labi. "It will take for three days. By sunday andito na ako. So dont be sad, okay?" sabi niya pa. Three days lang naman siya sa Singapore pero bakit parang feeling ko matatagalan siyang umuwi?

Inulit naman iyon ng waiter bago siya umalis. Saglit na tumahimik sa pagitan namin bago kami nagkatitigan. Ngumiti siya ngunit umirap naman ako. “Mian,” Sorry, sabi niya saka siya nag-peace sign. “Siraulo,” tugon ko naman sa kaniya. Nang maalala ko kung ano ang huli niyang inorder ay agad akong magsalita. Sabi ko, “Soju? Alak iyon, ‘di ba?”

"Sige subukan mo lang puputulin ko rin yong ano mo..." "Nǐ zài shuō shénme??" (What are you saying??) "Pfft, di nya gets yong tagalog ko hahah." "You two stop! Let's just play. Hey Eugene let's one on one after this." "Dāngrán kěyǐ..." (Yeah sure...)

sabi niya sabay tawa at nagpatuloy naman sa pagsasalita, "Kaya siya open kasi may mga pagkakatao mo na alam mo na alam ko rin. Gaya nito, alam ko na Captain ka ng basketball team, alam mo rin na Captain ka ng basketball team. Gets mo?" Tumango naman ako sa kanya at nagpapatuloy na naman siya sa pagke-kwento, "Tapos ang pangalawa naman ay tinawag na hidden or close. Kaya siya tinawag na hidden is because may mga pagkakatao mo na alam mo pero hindi ko alam kung ano 'yun. Ang pangatlo naman ay ang Blind Area —" "Grabe 'no? Ang bintana, blind na pala ngayon?"

Tumayo ako at kinuha ang atensyon ng lahat. " I'm so sorry, but I have urgent matters I need to go to. My secretary will proceed with the contract signing. I will leave it with my sign so pirma nyo na lang ang kulang. Thank you, ladies and gentlemen, for doing business with TORRICELLI DRAGON EMPIRE. Best for all of us. FAST FORWARD>>>

Nakangising wika ni Rain. Napalunok si Roxanne dahil sa mayabang na pagkakasabi ng lalaki. "Oo nag-init lang tayong parehas no'n pero hindi ko inaaahang may mabubuo sa isang beses na p********k nating dalawa." Buong tapang na wika ni Roxanne sabay buntong-hininga. Nagsalubong ang kilay ni Rain. "Anong…anong ibig mong sabihin?"

If you’re confused, Sereia is Bisaya (Living in the Gensan, Philippines) and for those who couldn’t understand the language, I put the translation in every sentence na may Bisaya. Hope you’ll understand! Happy reading ♥️💜