Novel & Cerita Sikmat Pain

Sumisigaw na ako sa sobrang sakit at umiiyak dahil hindi ko alam anong gagawin para mawala 'yong sakit. I just wanna stop this pain, I can't take it anymore. ---------- Read.Vote.Comment © michiekelss

utos niya. Hindi niya kinibo ang asawa at hindi sinunod ang utos nito kaya naman binaltak ni Matthew ang kamay nitong dumurugo kahit pa hindi sinasadyang na press niya ang mismong sugat nito. Napangiwi sa sakit si Sophia, “m-masakit,” reklamo niya. Wala siyang nagawa kundi ipain ang may sugat niyang kamay, nilagyan niya ng antiseptic ang cotton buds at marahang ipinahis sa hiwa ng kamay ni Sophia, napapapikit siya sa kirot nito pero iminuat niya ang kanyang mga mata ng maramdaman ang pagdampi ng malamig na hangin sa kanyang sugat.

Pakiramdam ko hindi na ako makatayo sa sobrang pagod. I fell asleep since I was too tired. Nagising lang ako nang maramdaman kong sumasakit ang puson ko. Ayan kasi, sayaw pa. Napangiwi ako at napa-ungól ng mahina nang sumakit lalo. Tuluyan na akong napahawak sa puson ko at bumaluktot na sa kama. “Ang sakit,” I said under my breath, winching in pain. I started sweating, shutting my eyes off because of the cramps. Tang-na! Bakit ba ako naging babae?

Sumiklab ang sakit, isang uri ng kirot na para bang may pwersang pilit na kinokontrol ang aking laman. "Argh!" sigaw ko. Tila may malaking hangin na humampas sa akin, dahilan upang mapaupo ako sa lupa. Humugot ako ng malalim na hininga, at ang mga mata ko'y biglang dumilim. Pagmulat ng mga mata ko, tapos na ang ritwal. Nakita ko si Michael na nakatingin sa akin, tila nasisiyahan sa kanyang nagawa. "Natapos na ang ritwal," sabi niya nang may kumpiyansa.

Masakit sa ilong at tila sumisiksik din ang sakit sa ulo at sikmura ko. Tumabi siya sa akin at bahagyang humawak sa braso ko. Lalo ko lamang naamoy ang bango niya. Tuluyang sumakit ang ulo ko at bahagyang nanlabo ang paningin ko. Pakiramdam ko rin ay umaakyat ang asido mula sa tiyan ko patungong lalamunan. Tila ako nililipad at nanlalabo ang aking paligid. "1, 2, 3. Smile."

sigaw ko dahil unti-unti niyang pinasok ang pagk*lalaki niya sa kiffy ko. “Ahhh! Ouch!” napahiyaw ako sa sakit dahil parang biniyak ang kiffy ko. Ramdam na ramdam ko na may napunit sa loob kaya talagang tumulo ang luha ko. Mataas ang pain tolerance ko pero iba pala kapag ito na ang nabiyak. Iba pala ang pakiramdam. Hindi pala siya katulad sa sugat na saglit lang. Kahit pa tumigil siya ay grabe pa rin ang sakit. Mahapdi na hindi ko maipaliwanag.

Humarap si Rica kay Matt. "Gusto na daw niyang magpahinga mukha masakit pa rin ang sikmura niya." Sagot nito at akmang iaabot ang kumot sakin ng makita niya ang marka sa kamay ko. "Napano ito? Tinali ka ba? Sinong may gawa sayo nito?" Mabilis kong tinago ang kamay ko at pilit ngumiti. "Wala lang ito." Bago pa siya nakapag-tanong ulit hinila na siya ni Matt sa labas.

sabi niya saka muling gumalaw. Napangiwi ako ng sumakit lalo iyon. Napahawak ako ng mahigpit sa kanyang balikat. The pain intensified even more when he pushes in! Pakiramdam ko nilipad ang aking kaluluwa sa kabilang planeta. Hindi ko akalain na ganito pala katindi ang sakit. Parang tinarakan ako ng samurai sa gitna. Buset, subrang sakit! He loudly groaned when reach the boundaries. Ilang minuto siyang nagpahinga muna matapos niyang ipasok lahat. Hinanap niya ang aking mga mata at mariin na tinitigan. I stared back.

Kahit medyo masakit sa simula, hindi niya maiwasang umigik sa init ng sensasyon. Si Ethan, na nakakita ng bahagyang discomfort, huminto sandali at tumitig sa kanya. “Does it hurt?” tanong niya, may halong concern. “Medyo…,” bulong ni Amara, nanginginig. “Medyo matagal na rin kasi… hindi ako… nagkaroon ng ganito…” Ngumiti si Ethan at pinapaliit ang galaw, hinaplos siya nang mas maingat.

Ilang sandali pa ay nakadama nang init ang kanyang sikmura. "Ano na kayang nangyayari sa kanya?" wala sa loob na naitanong ni Matthew. "Wala ka bang naririnig simula kanina?" "Wala eh—ahh… kanina, may mahinang sigaw; halatang tinitiis niya ang sakit."