Novel & Cerita Silencing Voices

Na kahit alam ko na ang totoo ay tila umasa pa rin ako na makakarinig ako ng ibang sagot mula sa kaniya. The deadly silence filled the whole room. Wala akong ibang marinig kung di ang mga hikbi ko at ang mabagal na tibok ng puso ko. But the voices inside my head is loud and strong. Parang may biglang sumabog sa loob ko at ako lang ang nakaramdam ng after shock nito. Para akong biglang nabingi. My mouth fell open but no words came out. Tuluyan nang nanghina ang mga tuhod ko at napaupo sa sahig.

Just silence pretending to be peace. Wala na rin akong boses. My strength's gone, my reason's gone. Parang ako lang ang may dalang armas sa isang giyerang ako rin ang kalaban. Sometimes I just want it all to stop. Not life itself, but the heaviness, the noise, the voices inside my head that never shut up. Then I started hearing them again... the whispers.. Sometimes it's my voice, sometimes theirs, sometimes the people who left me when I needed them most.

At hindi pa s'ya ganon na nakalapit ay narinig n'ya ang mahinang putok ng baril. Natulos s'ya sa kan'yang kinatatayuan at hindi agad nakagalaw. Alam n'ya ang tunog na iyon. May silencer na gamit sa baril ngunit dinig n'ya pa rin at kilala n'ya ang tunog ng gatilyo.

“Nakuha ko na ang mga ito. Narito ako upang magbigay ng choice. Buhay o kamatayan.” Ang aking mga tauhan ay nagdala ng isang kahon na puno ng bond paper. Sa isang marahas na iglap, inilabas ko ang aking silenced pistol at ipinutok ko ito sa kahon, tinitiyak na ang bullet ay pumasok at nanatili sa loob. Ang tunog ay nababalutan ng silencer, ngunit ang amoy ng usok at ang butas sa kahon ay sapat na.

CHAPTER: What Power Sounds Like When It’s Quiet Umaga pa lang, ramdam na ni Calestine ang pagbabago. Hindi dahil may nagsalita. Kundi dahil wala. Ang hallway papunta sa office floor ay dati laging may bulungan—mga paanas na tawa, mga tingin na may halong panghusga. Ngayon, ang tunog lang ay ang maingat na yabag ng sapatos at ang mahihinang pag-click ng keyboard mula sa loob ng mga cubicle.

“And your silence earlier said more than enough.” Doon ako natahimik. Tama siya. I stayed silent. Habang siya, nagtatanggol sa gitna ng mga titig, ng mga camera, ng mga taong gustong wasakin siya. Pero paano nga ba ako magsasalita kung ang bawat salitang lalabas ay parang kasinungalingan sa sarili kong bibig? Kasi ang totoo — natatakot ako.

Ang malamig na liwanag mula sa LCD screen ay nagbibigay ng nakatatakot na anino sa kanyang mukha na tila ukit sa matigas na bato—walang emosyon, patag, at puno ng matinding poot sa kasalukuyang pamahalaan. ​"Pumalya ang paunang operasyon ni Rene," malamig na wika ni Silas, habang tamad na nilalaro ang isang metal bullet casing sa pagitan ng kanyang mga daliri. Ang ritmikong tunog ng bakal sa bakal ay umaalingawngaw sa loob ng sementadong bunker.

Tinaasan ko ng kilay ang gago saka marahan kong ibinaba ang baso. Kung may isang bagay akong natutunan sa pakikipag negosasyon iyon ay kung sino ang may hawak ng katahimikan, siyang liyamado sa laban. People hate silence. The longer you stay quiet, the agitation builds up and they'll get nervous. Hindi mo mamamalayan, naidaldal na nila ang mga bagay na dapat mong malaman bago mo pa maitanong. Gaya ng kaharap ko. Tonto.

“Narinig ko ‘yung makina. Tumigil saglit. Then umarangkada ulit. Iniwan ako sa kalsada.” Silence fell again — heavier now. Mas mabigat. Mas madilim. Renzo closed his eyes. Pinilit niyang i-block ang tunog ng boses ni Celestine. Yung mga gabing tinawag nito ang pangalan niya sa pagitan ng halinghing at pag-iyak. Yung mga sandaling akala niya… totoo siya para rito. “Bro…” Julius said softly. “May iniisip ka ba?”