Silencing Voices Novels & Stories

Aakma sana silang lalabas ng pinaputukan ko ng tatlong beses ang pintuan dahilan para mapatigil sila at mapayuko sa kinarorounan. Hindi ito rinig sa labas dahil may nakakabit na itong silencer, made for assassins only. "Isang hakbang niyo lang at makakaharap niyo na si kamatayan." walang emosyon kong pagbabala sa kanila. Inuulit ko. Masama ako pagmagalit. Nagsiiyakan naman ang mga babae pero wala akong pakealam sa kanila. Ang kailangan ko lang ay ang target ko. Pero, dahil nakita naman nila ako ay kailangan ko na silang iligpit. Pero, may konsensya naman ako. Hindi ko sila papatayin, for now.

“Not when we’re both not okay. Not when every word we say hurts more than it helps.” “Rosie—” “Please,” pabulong niyang pakiusap. “Let me breathe.” Tahimik. The kind of silence that hurts more than shouting. The kind of silence that feels like something shattered, and you don’t know if it can still be fixed. I swallowed the lump in my throat. Sandaling lumambot ang mga tingin ko… gusto ko siyang yakapin, gusto ko pa magpaliwanag pero hindi ko na ginawa.

[Kalix—1st POV] I’ve always believed that silence was my weapon. But lately, it feels more like a curse I brought upon myself. I didn’t say goodbye when I left. I didn’t leave a letter. I couldn’t. Not when her face still haunted me at night. Not when every sound of our daughter laughing echoed like a gunshot inside my chest. I told myself I was doing the right thing—again. To protect them. To end this. But the truth?

Ilang segundo ng pagtititigan, hanggang siya na ang unang umiwas. “Fine,” sabi niya, malamig ang tono. “Just remember, Dave, your silence says more than you think.” At tuloy-tuloy siyang lumabas ng opisina, walang lingon, walang paalam. Pagkasara ng pinto, saka lang ako nakahinga nang malalim. “Silence says more than you think.” Tama siya. Pero minsan, ‘yung katahimikan din ang tanging paraan para hindi mo masabi ang mga bagay na kayang sumira sa lahat.

Walang malinaw na paninira. Sa unang tingin, mukhang gumana. Corporate silence. Calculated doubt. Controlled chaos. Ang klase ng gulo na sanay siyang likhain—iyong hindi agad sumisigaw, pero dahan-dahang pumapasok sa bitak ng reputasyon ng kalaban.

“Paano kung hindi ko kaya? Paano kung makita nilang natatakot ako?” Umiling siya. “That’s why you must put these rules in your mind....” “Rule 1: Keep your head up and your eyes sharp. Kapag may tumingin sa'yo, salubungin mo. Huwag kang iiwas ng tingin.” “Rule 2: Silence is your best weapon. Hindi mo kailangang magpaliwanag sa kahit kanino. Kung may magtanong sa'yo na hindi mo gustong sagutin, titigan mo lang sila. Let them drown in their own words.”

For a long moment, tahimik lang kami. Walang salita, walang tunog—just the hum of machines, the feeling of warmth sa pagitan naming dalawa. And for the first time in years, I wasn’t afraid of silence. Because silence didn’t mean loss anymore. It meant peace. Lucas’s POV The city council asked me to speak at the reopening ceremony of the Central Grid. Hindi ako sanay magsalita sa harap ng maraming tao, pero sabi ni Rhea, “You don’t have to be perfect. Just be real.”

"Ngayon, wala na kayong hawak na yaman. Wala na kayong hawak na mga kasunduan. Ang tanging hawak niyo na lang ay ang inyong mga salita. Kung gusto niyong muling itayo ang mundo, gawin niyo ito nang walang pananakot. Gawin niyo ito bilang mga tao, hindi bilang mga diyos." Ang katahimikan sa Vault of Silence ay nabasag ng tunog ng pag-iyak ng isa sa mga miyembro ng Board. Ang kapangyarihan na iningatan nila sa loob ng sandaang taon ay naglaho sa loob ng isang gabi dahil sa isang simpleng vial ng tinta. "Traydor!" sigaw ng isang miyembro. "Iligas ang mga rekord! Tawagin ang mga divers!"

muling tanong niya. Tila binalot ng lamig ang buong sistema ko. Parang yelo na ang boses niya. Hindi ako makapagsalita. Para akong tatakasan na ng lakas. Patuloy ako sa pag-iyak. Siguro iniisip niya, napaka-kapal ng mukha ko. Kung umiyak ako sa harapan niya, parang ako pa ang biktima. "S-Silence means yes," his voice cracked. "Putangina."

“I don't know what I can do to you if you still stay here,” “Tapos na ang fireworks.” He brushed his hair out of frustrations. “You don't understand, it's not just the noise—the silence.” Sinalubong niya ang mga titig ko. “The silence after the noise is the hardest to bear. Ang katahimikan pagkatapos ng mga ingay na iyon ang mas lalong nagpapabaliw sa akin, Bettina.”