Silent Sanctuary Rebound Lyrics 소설 & 이야기

"I need a love to keep me sane, pull me from hell bring me back again." (Ang pamagat po ng kinakanta ni Rozzean ay Angel Baby by: Troye Sivan, pakinggan ninyo po sa youtube habang nagbabasa para feels haha! bawal ko kasi ilagay ang lyrics kasi against sa rules pero super ganda ng lyrics! bagay na bagay sa nararamdaman ni Rozzean kay Thaliana huhuhuhuhu.)

"O-oo ba" Hindi na sila nagkibuan, pero ano nga ba ang totoo sa mga sinasabi nila? Totoo nga bang meron na silang iba? Paano na ang nararamdaman nila para sa isat isa? Nabitin ba kayo? Abangan ang Chapter 1 ng Rebound Love II: Aldrin and Sarah Love Story

Nagdaan ang ilang sandaling katahimikan. “Topher… is it okay if—” “Yes.” Napahagikhik na naman ako. “Hindi pa ako tapos sa sinasabi ko.” “Make me your rebound as long as you need me, baby, yes,” aniya. Nag-angat ako ng tingin sa kanya. “Pero okay na tayo d’yan kagabi, ‘di ba?” Tumango siya. Did he also look relieved? Akala ba niya kailangan ko pa ng paalala.

“Let’s go..” Napaayos ako ng tayo at bumaling sa gilid ko nang marinig ang malambing na boses na iyon. Mapupungay ang mga mata na tumingin sa akin si Krypt. This is one of those moments na gusto kong pagalitan ang sarili ko dahil hindi ko mapigilang maging marupok sa mga gwapong nilalang. “Lana,” Tumikhim ako at umayos ng tayo saka nagpatuloy na sa paglalakad. “Akala ko ba lasing ka?”

“If we get her back, I’ll never make the same mistake again. Never. I’ll… I’ll do whatever it takes. Whatever she wants. Kung gusto n'yang makipag ayos ako kay Dad at Mom, then so be it. I just want to get her back.” A silence fell between us, broken only by the rhythmic thump of the jeep’s engine. The sun dipped below the horizon, casting long shadows across the landscape. The air grew cooler, the approaching darkness mirroring the uncertainty that lay ahead. "Sabi mo 'yan, ha? Narinig ko 'yon!” sabi ni Tristan. And he's smiling as f*ck. I didn't speak. But I confirmed it to myself.

huling indayog ng mga katawan namin ay siya namang sabay kaming nilabasan. Nakahiga lang kami sa aking kama tinalikuran ko na siya nang dumantay ang kanyang braso sa bewang ko. "please comeback to me baby" mahina lang na pakiusap niya pero dinig na dinig ko. "pleasseee" sinubsob niya ang kanyang mukha sa aking likod "lumipat ka na sa silid mo" walang emosyon kong sagot iniba ang usapan.

Dahan-dahan kong inilagay ang bulaklak sa ibabaw ng kabaong. “May you finally find the peace you were searching for, Karen.” Huminga ako nang malalim bago tuluyang umatras. “You may rest in peace now, Karen.” After that, sumunod na rin ang iba at nagbigay ng kanilang huling mensahe. Nag-closing prayer ang priest, then slowly, ibinaba ang kabaong. Tahimik kaming nakatingin habang inaayos iyon ng mga staff, hanggang sa tuluyan nang matapos ang lahat.

Samantalang si Faith ay nakasandal ang likod sa wall. "Natapos na rin ang misyon." wika nito tsaka siya tiningnan at nginitian. Hindi ko na napigilan ang pagpatak ng aking luha. Malaya na kami. Malaya na ako. Makakabalik na kami sa normal na buhay na walang iniisip na mangyaring masama samin. Ilang minuto rin ang hinintay namin nang may marinig kaming mga yabag patungo sa aming kinaroroonan.

May disclaimer naman pala bago siya nito angkining muli. At siya namang si gaga, hindi na inisip iyon. Hindi niya man lang pinansin ang sinabi nito dahil basta na lang siyang sumugod. Isa siyang panakip-butas! Rebound Bride! Rebound wife! Siya ay isa lang sa mga options nito. "Yaz?" Parang gusto yata talaga nitong maniguro na wala silang mabubuo sa kapusukan nila nang gabing iyon.

Tahimik kaming kumakain at walang kahit na anong maririnig na tunog maliban sa kalansing na mga kubyertos na aming gamit at ang ingay ng ibang costumer. Hindi ko mahagilap ang tamang sasabihin sa kaniya. Parang nawalan ako ng boses na magsalita. I become a mute and I don’t know why. Ramdam ko ang bawat titig ni Tyrus sa ‘kin. Paanong hindi ko mararamdaman ‘yon e, parang tatagos yata ‘yon.