Simp Pero Gatas Novels & Stories

Simula ngayon lahat ng ala-ala naming dalawa buburahin kuna. No more sweet talks,no more sweet convo. No more love teams,no more Tri-me couple. Ngayon napatunayan kuna,kahit gaano mo kamahal yung tao pero kung hindi talaga kayo para sa isat-isa kailangan mong tangapin. Argh! Simula ngayon sasanayin kuna ang sarili ko ng wala siya. Kahit sobrang sakit,iisipin ko nalang na.. Panaginip nalang ang lahat -----

Is that okay, your Highness? "Of course! Wait." Sinimulan niyang maghalughog ng manok sa malaking refrigerator at agad naman siyang nakakita. Inayos na muna niya ang mga gagamiting sangkap bago sinimulang lutuin ang adobo at seryoso namang nanood ang mga ito. "Delicioso!" sabay na sabi ng mga ito nang matikman ang niluto niyang adobo. "Thank you! By the way, what is your name?"

Gustong mapamura ni Simone nang tuluyan siyang naka-recover, ngunit hindi niya ginawa dahil nakatingin sa kaniya ang dalawang bata. "Ang yaman siguro talaga niya. Nakabili kaagad siya ng lupa rito sa Bulacan, nasa kaniya na rin ang titulo, ibig sabihin hindi installment," manghang sabi ni Carol na hindi na namalayan ni Simone na kinuha na sa kaniya ang folder para tingnan.

*gulp* bakit ganito siya makatingin? "If I give you a chance, mamahalin mo na ba ako?" inulit niya yung sinabi niya and still... SPEECHLESS! ///////////

Pumasok naman si Simon at hanggang ngayon ay pansin niyang nasa laptop pa rin ang buo niyang atensyon. “Ano bang gusto mong makita dyan sa cctv na yan? Ilang araw mo na yang paulit-ulit na pinapanuod pero hanggang ngayon pinapanuod mo pa rin.” Ibinaba na ni Simon ang kapeng tinimpla niya para kay Gavin.

Gusto mo ba yun? Hindi na naman siya nag reply. Me: Mikho? Me: Mikho... Me: Sige ka uubusin ko 'tong load kapag hindi ka nag reply. Me: 👹 Me: 👿😈😈 Me: 👽 Me: ☠️ Me: 👻👻👻 Me: Papakialaman ko yung gas. Me: Hindi ko pakakainin ang baby natin!👿

Ang lahat ng mga mata ay lumingon sa higanteng screen, ngayon ay nagpapakita ng isang simulation. Lalong nag usisa ang mga manonood, lahat ay nag iisip kung anong uri ng buhay ang mayroon ang aking ina kung siya ay ako. Sa simulation, isang sanggol na babae ang ipinanganak—isang replika ko sa itsura at pangangatawan. Kinilala siya ng system bilang "Subject One." Pagdadaanan niya ang aking eksaktong mga pangyayari sa buhay, ngunit ang kanyang mga layunin at desisyon ay hinihimok ng kamalayan ng aking ina, hinubaran upang tumuon sa mga akademiko at tungkulin sa anak.

Biglang napa-angat ang tingin niya sa akin at yung tingin na amuse na amuse. "Come again, babe?" "Alin?" "Yung huli mong sinabi." "Babe?" Napangiti si Simoun at saka ito tumayo sa pagkakaupo. He encircle his one hand on my shoulders and kissed me deeply. Pakiramdam ko ay mapipigtas ang leeg ko habang hinahalikan niya ako at nakatingala ako, pero ang sarap sa pakiramda. Priceless! Nang matapos niya akong halikan ay muli itong bumalik sa upuan at saka nagsalita.

sagot ko, pero ngumiti ako kahit pilit. Sumakay kami sa kotse ng kakilala ni Mia na siyang magdadala sa amin sa pier kung saan nakadaong ang yate. Sa biyahe, tahimik lang ako habang siya naman ay panay ang paalala: "Just smile, wag ka kabahan, at huwag mo masyado isipin kung ano mangyayari. Dito, ang unang impression, 'yun ang puhunan."

Hindi sumagot si General sa halip para itong batang nag-iwas ng tingin sa asawa. "And you Gaden Lucas, bakit ba ang init ng ulo mo ha? Anong bang ginawa ni Simone sa inyo?" Pati ito ay hindi din sumagot, nag-iwas ng tingin kay Tita Sol saka hilaw na ngumiti sa akin.