Someday We'll Know 소설 & 이야기

Hinding-hindi ako magsasawa na sabihin 'yon kahit marindi sila na marinig 'yon. We didn't have our great start, but there's still a tomorrow, another day, a lifetime and forever to make our days more meaningful and wonderful. END DESIREDINK

galit na wika nito Kahit na gusto niyang patulan ito ay hindi niya ginawa. Bagkus ay nginitian niya ito at nag-wika, “I’m up for a future meeting at the principal's office. Just let me know when so that we could talk about this further. I’m afraid to tell you that the principal is out today, and I have something more important to do. Please Mrs. Hechanova, excuse yourself.” aniya sabay lahad ng kamay sa pintuan.

(Just wait a little more. ***

Para hindi na umabot sa puntong kaylangan ko pang makapanakit. Pero syempre. Napakaimposible ng sinasabi nila kaya malabong mangyari na manligaw ito sakin. So no need to worry myself. " i dont know. Malalaman ko. When the time comes." Sabi ko na lang kasi i know, that time will never come.

I said with my deep tone. Hindi ko palalampasin ang lahat ng ito. Gagawin ko ang lahat, upang malaman talaga ang buong katotohanan. Puputulin ko ang kasamaan mo, Josh. Nagtungo kami sa sari-sarili naming sasakyan. Ngayon ay tutungo kami sa isang lugar kung saan ay maaaring makatulong sa amin para hanapin ang katotohanan.

Kailangan mo ring matutunan kung pano humawak ng baril bukod sa self-defense. Hindi natin alamn kung anong mga pwedeng mangyari in the future.. Mas mabuti nang may kaalaman ka. Dahil 'ika nga sa isang palabas sa Pilipinas.. LAMANG ANG MAY ALAM," Nginitian sya ni Clyde kaya napangiti rin sya rito. "Oh sige. Sabihin mo lang kung ano pa ang dapat kong matutunan. Everything I need to know just name

Sumeryoso ako. “Then we’ll end it—together.” *****************

Ginulo ko ang buhok niya. “One day,” bulong ko, “you’ll know everything. But not today, baby.” “Okay…” sagot niya, pero mahina. Naglaro ang guilt sa dibdib ko tulad ng apoy na unti-unting lumalamon sa tahimik kong mundo. Hindi ko alam kung kailan darating ang araw na ‘yon. Hindi ko alam kung kailan ko haharapin ang katotohanan. Pero alam kong hindi ko ito maitatago magpakailanman.

sagot niya. At sa unang pagkakataon mula kagabi, pareho silang nakahinga ng mas maayos. Pero habang umaakyat si Sue, alam niyang hindi iyon ang katapusan. Habang pinagmamasdan siya ni Benedict, alam niyang mas magiging mahirap ang mga susunod na araw. Because now—it wasn’t just a mistake. It was something waiting to happen. Pareho nilang alam na kapag dumating ang tamang panahon, hindi na sapat ang “Sleep. We’ll talk tomorrow.”

Hanggang kailan ko kaya mapanindigan ang kasinungalingan kong ito… “When will we see you dad?” bakas ang lungkot sa boses ni Kai sa tanong niyang iyon. Hindi ko alam kung anong sinagot ng kabilang linya but Kai’s next words shattered me. “How I wish that ‘one day’ will be tomorrow, dad…” and it breaks my heart again for I don’t know if that ‘tomorrow’ will ever come.