Somewhere In My Past Novels & Stories

“It's because we don't want to hurt you. Your past hurts as hell. You almost lost your sanity. It was too painful to the point that you would just cry every night, sometimes on my shoulder.” “Ganyan naman ang madalas niyong sinasabi. At sa tingin niyo ba hindi ako nasasaktan at nahihirapan dahil sa pagsesekreto niyo sa akin. Kahit ako mismo ay hindi ko kilala ang sarili ko. Hindi ko maramdamang kompleto ako. Even Xyrie, hindi ko siya matandaan pero I was doing a job that I wasn't even sure kung dapat ba ay ako ang gumagawa. I love her, I just can't recognize her at sobrang hirap sa akin niyon. I've been having a hard time ever since I woke up from coma. Wala akong kilala sa inyo even when yo

napakahaba nang sinabi niya ngunit pinakinggan ko talaga nang mabuti. "Mayroong tila radiation wave na pumapasok at lumalabas sa Tenement. Ang dala nito ay mga hindi kapani-paniwalang bagay. At isa ro'n ay ang mga memorya. Maaaring nasagap mo ang radiation kung saan bitbit niya ang past mo o mga galing sa past life mo-" Pinutol ko muna ang sinasabi niya't nagtanong ako. "Past life?"

Nang matapos ang pag-uusap namin, saka lang ako natulala sa kawalan. For the past few years, I really tried not see anyone from my past. Especially those who were from San Gabriel. Ayaw ko na makasalamuha sila o makita nila, dahil pakiramdam ko, ibinabalik ako sa isang masakit na alaala na ayaw ko na sanang balikan pa. But it was just all in my mind. Baka nga nakalimutan na nila iyon. At ako na lang ang hindi pa nakakalimot?

"To work with someone na may history sa’yo." Natawa siya nang bahagya, na parang hindi inaasahan ang tanong ko. "You’re more curious than I thought, Evelyn," sabi niya. "But no, it’s not hard anymore. I’ve learned to detach myself from the past. Sophia is just another person now, and Mr. More is just another client." "Buti ka pa," sabi ko, nagbigay ng maliit na ngiti. "Ako kasi, minsan mahirap talagang mag-move on, lalo na kung may bigat 'yung past."

Ngunit parang may pumipigil sa akin. I heaved a sigh and started to fit the puzzles together. Kung paano ako napunta sa probinsiyang Saka. Kung bakit ako nagka-amnesia. I remember that I fell off the cliff and before my consciousness fades, I saw tito Fred tried to help me but I heard gunshots causing him to break his tight grip. Tito Fred, whom my mother said my father. I wanted to asked that to my mom. But... is she still alive?

Patuloy na umaabante ang oras ng mundo at ng ibang mga tao pero ang akin ay tila matagal ng natapos at nasira kaya hindi na muling gumana. Biglang sumagi sa isip ko ang alaala ko mula noong high school pa kami ni Kurt. Na sa pinakamataas na palapag ng senior high school building ang aming silid kaya halos makita na namin ang buong tanawin ng syudad.

I won't let do that happen, even I sacrifice myself just they be safe ay gagawin ko. Why do I always find myself back at the past, I should move forward but it seems always bring me back then to where it starts, It's heavy, it sucks me to death, it always remind me back in the past. I thought it was okay that I'm contented when I killed Ethan for my revenge but, it's not enough I want more because of th3ose bastard are still breathing. There has no escape for this, They just push me to kill them and I loved to do that it will be a pleasure for me.

Boses na parang pamilyar sa akin. Paulit-ulit itong umuukit sa utak ko. Hindi malinaw, hindi buo, pero sapat para guluhin ang katahimikan ko. Narinig ko na iyon somewhere. Sigurado ako ron. Pero kahit anong hukay ko sa alaala ko, hindi ko matukoy kung kailan, saan, at higit sa lahat… kanino. Nakakainis.

hindi ako ang pinangkuang pakasalan. Pampalipas oras lamang at may kasalan ko din iyon kasi masyado ko syang minahal hanggang sa naging bulag at manhid ako sa katotohanan na hindi naman talaga ako ang mahal nya. But I cannot bring the past anymore at babawi ako. Babawi sa anak ko na lamang I don't wanna be the old Celeste anymore para sa naka ko I will be strong enough to stand on my own feet cause I don't know anymore on whom should I trust.

Pagod na pagod, sinakluban ng langit at pighati; naggawa kong makalayo at makarating sa highway ng may humintong track at may isang matandang lalake ang tumulong sa akin at nawalan ako ng ulirat. That was the scars from the past that I don't want to forget, hindi ko kayang kalimutan at siguro mananatili panghabang-buhay hangga't nasa dibdib ko pa rin ang pilat ay hindi ko kayang magpatawad.Nahahati ako ng pagmamahal at pagkasuklam kay Enzo at sa mga salarin na may gawa ng pagpatay sa aking mga magulang.