روايات وقصص ضمن Somewhere In My Past

Kumuyom ang kamay ko. Umiling ako. Past is past. Lalo lang akong naiinis at sumisikip din ang dibdib ko sa tuwing naaalala ko ang nakaraan. Huminga ako ng malalim para makalimutan ang mga nagpapabigat sa akin ngayon. Nagsimula na akong maglakad para tumawid at pupunta sa bus stop ng may biglang bumisina sa akin pagkatawid ko. Nilingon ko iyon.

Patuloy na umaabante ang oras ng mundo at ng ibang mga tao pero ang akin ay tila matagal ng natapos at nasira kaya hindi na muling gumana. Biglang sumagi sa isip ko ang alaala ko mula noong high school pa kami ni Kurt. Na sa pinakamataas na palapag ng senior high school building ang aming silid kaya halos makita na namin ang buong tanawin ng syudad.

I won't let do that happen, even I sacrifice myself just they be safe ay gagawin ko. Why do I always find myself back at the past, I should move forward but it seems always bring me back then to where it starts, It's heavy, it sucks me to death, it always remind me back in the past. I thought it was okay that I'm contented when I killed Ethan for my revenge but, it's not enough I want more because of th3ose bastard are still breathing. There has no escape for this, They just push me to kill them and I loved to do that it will be a pleasure for me.

Lihim akong napangiti, I know he's struggling to one of his codes, and through it a sudden flash from the past came in my mind. Naalala ko kung paano niya ako noon lapitan noong mga panahong nasa opisina pa niya ang table at gamit ko, humihingi siya ng tulong from time-to-time dahil hindi niya alam ang paraan ng paggawa ko ng mga codes niya at kung paano ko iyon na-de-debug or decrypt.

Boses na parang pamilyar sa akin. Paulit-ulit itong umuukit sa utak ko. Hindi malinaw, hindi buo, pero sapat para guluhin ang katahimikan ko. Narinig ko na iyon somewhere. Sigurado ako ron. Pero kahit anong hukay ko sa alaala ko, hindi ko matukoy kung kailan, saan, at higit sa lahat… kanino. Nakakainis.

hindi ako ang pinangkuang pakasalan. Pampalipas oras lamang at may kasalan ko din iyon kasi masyado ko syang minahal hanggang sa naging bulag at manhid ako sa katotohanan na hindi naman talaga ako ang mahal nya. But I cannot bring the past anymore at babawi ako. Babawi sa anak ko na lamang I don't wanna be the old Celeste anymore para sa naka ko I will be strong enough to stand on my own feet cause I don't know anymore on whom should I trust.

Pagod na pagod, sinakluban ng langit at pighati; naggawa kong makalayo at makarating sa highway ng may humintong track at may isang matandang lalake ang tumulong sa akin at nawalan ako ng ulirat. That was the scars from the past that I don't want to forget, hindi ko kayang kalimutan at siguro mananatili panghabang-buhay hangga't nasa dibdib ko pa rin ang pilat ay hindi ko kayang magpatawad.Nahahati ako ng pagmamahal at pagkasuklam kay Enzo at sa mga salarin na may gawa ng pagpatay sa aking mga magulang.

Isa sa mga pinaka ayaw naming subject dahil puro memorization ang aming ginagawa. Grabe nakakadrain kasi 'to ng brains. Matapos ang mahigit apat na oras na klase sa dalawang subject ay nagsiuwian na kami. Hindi ako dumiretso sa bahay. Nagpunta ako sa Green Hills Amusement Park. Isa sa mga lugar na paborito kong puntahan sa tuwing may problema ako. Napakatahimik kasi ng lugar na ito sa mga ganitong oras dahil madalang na ang batang naglalaro.

The letter for our anniversary and our hundreds of pictures together na ako mismo ang kumuha. Hanggang ngayon di ko rin alam kung ba't ko to tinatago. Maaaring nasasaktan ako habang nasa akin ito but it also feels like I'll be in greater pain pag nawala lahat ng to. I feel so stupid but I've given up being completely rational and accepted that there are things way beyond my understanding. He was a part of me and he will always be a part of the past. Hindi mapagkakailang ano man ang mayroon kami, it's history.

Bigla akong nalungkot ng very light. “Sean, can you tell me… something about our past? Sino ka sa dating buhay ko? Totoo bang minahal ko si…si Red? How about you? Minahal ba kita?” aniya na halos hindi makatingin sa akin ng diretso. “Sorry for the questions. I am so confused lang kasi. Kayong lima, Ice Breakers, parang may malaking naging ambag sa nakaraan ko. Nalilito ako. Hindi ko maintindihan ang sarili ko dahil may parte sa isip ko na kinamumuhian ko kayo… and I don’t know why?”