Somewhere In My Past Novels & Stories

Siguro… panahon na para tanungin ko si Sage kung paano talaga ako napunta sa kanila. Kung gusto ko talagang malaman ang nakaraan ko, kailangan kong ihanda ang sarili ko sa posibilidad.For the past five years, never ko tinanong kay Sage ang mga tanong na matagal nang kumakain sa isip ko, dahil sa takot na parang nakatanim na sa dibdib ko. I don’t know why, pero may parte sa akin na ayaw talagang balikan ang nakaraan. Parang mismong subconscious ko ang tumatanggi… para bang pinoprotektahan ako sa kung anuman ang nasa likod ng mga alaala ko. Something dark… something na baka mas masakit pa kaysa sa hindi ko alam.

"I swear, Mark. Kung tutuusin ay wala na talaga akong balak na bumalik roon. I have so many unwanted memories there. Lumipas man ang taon, ang sakit na naranasan ko ay parang kahapon lang kung maramdaman ko." That's the truth. Nakapagpatawad man ako ay hindi ako nakalimot. Ang panghuhusga at mga paninirang paulit-ulit kong nadinig mula sa bibig ng iba't-ibang taong naroon sa kinalakihan kong probinsiya ay nakatatak na sa utak ko. Ang kamuntikang pagkuha sa ka-inosentehan ko sa hindi ko alam na kadahilanan ay parang kahapon lang na nangyari sa ala-ala ko.

Napailing iling ako at that stupid thought. I was drinking coffee when I sat down near the pool area. Then I remembered the incident at the pool yesterday. When she almost drowned. I don’t know why it feels kind of dejavu. Parang nangyari na rin iyon long ago. Kaya nang mangyari yon kahapon, para akong mamamatay sa sakit ng ulo ko. There are abrupt flashes of memory inside my head na hindi ko pa man nakikita ng klaro ay naglalaho na agad. Ano ba talaga ako sa nakaraan? Why do I feel incomplete now?

Nagbunga ang gabing iyon, dalawang taon na ang nakalipas. Ang akala ko ay isang simpleng suspension lang ay nauwi sa kamalasang tumangay sa akin papunta sa buhay na impiyerno—papunta sa buhay ko ngayon. True, the past can't be undone, yet what is coming is better than what is gone. It's not late to use my head more wisely. Ah, did I just indirectly admit that I used my head less?

Mula rito, tanaw ko pa rin ang ballroom sa di kalayuan, kung saan patuloy ang pag-indayog ng musika at ang mga taong walang kamalay-malay sa mga bagay na natutuklasan ko ngayon. Sa kabila ng lahat, parte pa rin ako ng mundong iyon. Pero alam kong hindi na ako katulad ng dati. Dumiretso ako sa isang madilim na sulok at sumandal sa pader, pilit hinuhugot ang hiningang kanina ko pang hindi mabawi nang buo. Muli kong tinignan ang address sa papel. Hindi ito pamilyar. Pero may isang bahagi ng utak ko na nagsasabing dapat ko itong puntahan.

Para bang bumabalik siya sa isang tahanang minsan na niyang nakilala ngunit matagal nang nalimutan, kung saan ang bawat detalye ay may dalang mga alingawngaw ng nakaraan, ngunit sabay ding may kakaibang bago. Ang simpleng makita ni Marcus ang kanyang ama sa lugar na ito, matapos ang mahabang panahon, ay nagparamdam sa kanya na tila siya man ay pumapasok sa isang teritoryong di pa napupuntahan—isang lugar kung saan naglalaho ang hangganan ng nakaraan at kasalukuyan, at kung saan magkasabay na namumuhay ang pag-asa at pangamba.

Habang kakaiba ang kiliti a dulot ng kaniyang kamay sa aking sistema. "Your lips, as full as the moon that adorned the sky on the nights that I would go on car rides to nowhere in particular, just as long as it wasn't here. Your lips, as soft as the church choir voice when they would sing about that very same moon until I was fast asleep, dreaming of one day meeting someone just like you... Who are you really? Why do I feel like you're a great part of my past?" Hahayaan ko na ba siya ulit sa buhay ko?

Magsawa man ang isa, walang maghahabol. But why? Why does it feel like I am longing for something from the past? Why do I feel like I am waiting for someone to come back?

So what's this? Was it because... her heart can remember everything? Kaya kusang gumagalaw ang katawan niya nang hindi niya napapansin, dahil alam nito ang nakasanayan na niyang gawin dati pa kahit wala siyang maalala ngayon?? Is that even possible?? Hindi ko na naisip pa kung anong ginagawa ko kanina. Parang bigla ding naglaho ang inis na nararamdaman ko.

We would laugh, talk about life, and forget our problems for a while. Even though I’m married now, I still come back to this place. It feels like a part of my past that I can’t let go of. The flashing lights and loud music remind me of younger days, of freedom and friendship. I walked through the crowd, found a spot at the bar and ordered a drink. The bartender smiled, knowing me well, and poured my favorite.